ΜΑΤΙΕΣ Οι λαμπάδες

Ούτε και φέτος, φυσικά, κυκλοφόρησε εφημερίδα, με την 1η Μαΐου στην κονκάρδα
της. Η απεργία βγήκε στους δρόμους με τα μαγαζιά ανοιχτά, τα τροπάρια
πλημμύρισαν ναούς και τηλεοράσεις και τα παιδιά άρχισαν να ξεχνάνε το σχολείο
και φόρεσαν, σαν φανελάκι, την άνοιξη. Όλα καλά, όλα ωραία.

Λέγανε, παλιά, πως δεν χωράνε δύο καρπούζια σε μια μασχάλη. Όταν, όμως, είναι
ανάγκη, χωράνε ακόμη και τρία! Ιδού: γράφω Μεγ. Πέμπτη, για φύλλο που θα βγει
Μεγ. Παρασκευή, αλλά θα καλύπτει και το Μεγ. Σάββατο. Για να μην πω ότι θα
καλύπτει και την Κυριακή ­ Ανάσταση ­ και τη Δευτέρα. Υπέροχο στρίμωγμα! Τόσα
πράγματα μέσα σε ένα, μόνο, κείμενο τριακοσίων αράδων το πολύ! Όλη η πορεία,
από το πένθος στη λύτρωση, στο ανοιγόκλεισμα ενός ματιού…

Πάντως, εμένα, η μέρα μου, η μέρα που «γράφει» πιο πολύ απ’ όλες στη ζωή μου,
είναι η Μεγάλη Παρασκευή. Είναι τα ποιήματα που διάβασα, οι ψαλμωδίες της
μάνας μου, το «ω! γλυκύ μου έαρ…»; Είναι εκείνη η μακρινή βόλτα στην
Ιερουσαλήμ, με τους δέκα εκστασιασμένους άντρες που κουβαλούσαν τον πελώριο
σταυρό κοντά στον δρόμο του Γολγοθά και φώναζαν δυνατά, πολεμικά, καθώς
έψελναν, για να πεισθούν και να πείσουν πως η Ανάσταση πλησιάζει; Είναι ο
Απριλομάης, με όλες τις μυρωδιές και τα χρώματά του κι ο Επιτάφιος με τους
θλιμμένους φαντάρους και οι μουσικές και τα κοριτσόπουλα με τα κάνιστρα;

Η Μεγάλη Παρασκευή… Ακόμη και στα καφενεία, η βασίλισσα τράπουλα, με τα
νάζια και τα καμώματά της, τη μέρα αυτή εξαφανίζεται. Ο καφετζής τρυπάει έναν
βαλέ, του περνάει μια κλωστή και τον κρεμάει από τον μεσιανό γλόμπο του
καταστήματος. Να τον βλέπουν οι πάντες και να τους κόβεται μαχαίρι η σκέψη,
πως υπάρχει ενδεχόμενο να τους δοθεί η χάρις να παίξουν μια παρτίδα.

Νόμος αυστηρός ο κρεμασμένος βαλές. Που δεν τον παραβαίνει ούτε ο πιο
λυσσασμένος χαρτοπαίκτης! Κάθεται βλοσυρός σε μια γωνιά του καφενέ, πίνει τον
καφέ του και δεν ξέρει τι να κάνει τα άπραγα χέρια του. Θυμώνει, βέβαια, γι’
αυτή την κατάσταση. Αλλά, μέσα του, ξέρει ότι αυτή τη μέρα δεν πρέπει να
παίξει χαρτιά. Δεν πρέπει ν’ απαρνηθεί τον Χριστό. Όπως δεν τον απαρνιέται και
το κορίτσι του μπορντέλου. Που φοράει τα πιο καλά του φορέματα, πηγαίνει σε
μια έρημη εκκλησία, εξομολογείται, προσεύχεται, μεταλαμβάνει και αισθάνεται
καινούργιος άνθρωπος. Χωρίς πελάτες και νταβατζήδες και μπάτσους στο κεφάλι…

Φτάσαμε, όμως, στο Μεγ. Σάββατο. Νότη, ετοίμασε τα βαρελότα για τη νύχτα.
Υακίνθη, μοίρασε λαμπάδες! Δώσε και στον Λευτέρη μερικά ανώδυνα βεγγαλικούλια.
Και στη Μαρία Νεφέλη. Καλή Ανάσταση!..