Η Αρετή των Ελλήνων

Κι όμως αυτό το άθλιο κοντρόλ (που δεν μπορώ να κοντρολάρω με τίποτα), μ’
οδήγησε προχθές στα γαλάζια μάτια της Αρετής. Μεσημέρι του Σαββάτου και στην
εκπομπή του κυρίου Λιάτσου, η Αρετή Κετιμέ, ένα κορίτσι από μουσική και μέντα,
μιλούσε για την αγάπη της, και μας την τραγουδούσε. Δεν πρόλαβα το θαύμα απ’
την αρχή, λίγα λεπτά στο τέλος, κι όμως ήταν αρκετά να ανοίξει εμπρός μου η
αυλαία που καιρό τώρα παρέμενε κλειστή. Αρχίζει αυτό το κορίτσι να μιλάει και
λες να! υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα που θάλλει πίσω απ’ τα σκουπίδια και τα
αποφάγια των εταιρειών, υπάρχει κι άλλη γλώσσα, κρίνος παρθένου, που ανθίζει
στην πίσω αυλή, και στον ακάλυπτο του Μεγάλου Αδελφού. Ζει, αναπνέει και
περπατάει ανάμεσά μας το αίσθημα χωρίς ψιμύθια, λιπ-γκλος, «έφαγα φλας» και
άλλες δημοκρατικές δυνάμεις. Πιάνει μετά να τραγουδάει, και… τι φως, τι
γάργαρο νερό μες στο δωμάτιο;

Πώς χώρεσε μες στο καθιστικό τόσο μεγάλη Ελλάδα; Άκουγα μαγεμένος αυτόν τον
ήχο, χρόνια ξεχασμένο τώρα κι έβλεπα καθαρά ανάμεσα στις νότες να κυλούν
βυζαντινές εικόνες, ιπτάμενα Παπαδιαμάντεια τοπία να διασχίζουν τον μουσικό
ουρανό, ανάσες που έκαναν τα ιστιοφόρα της καρδιάς να αρμενίζουν στο Αιγαίο.
Κι ύστερα χωρίς κανείς να μας προειδοποιήσει κάθησε κι άρχισε να παίζει το
σαντούρι. Ήρθαν όλοι στο δωμάτιο, η μητέρα μου «Τι είναι; Από πού;», ο αδελφός
μου «Σταμάτη τι όργανο είναι αυτό κι εγώ δεν το ‘ξερα;», μόνο η Μαργέτα
«Κλείστε τα παράθυρα δεν τα ακούτε; Μπήκαν πουλιά στο σπίτι». Μετά το πρώτο
σοκ άρχισε να δένει το μυαλό την ιστορία. Αρετή Κετιμέ, ένα κορίτσι απ’ το
Μουσικό Γυμνάσιο Αλίμου. Κάπου το άκουσε ο Γιώργος Νταλάρας, καταλαβαίνω τη
συγκίνησή του, το πήρε να τραγουδάει κοντά του. Ο κόσμος μόλις ακούει τη φωνή
της, άφωνος…

Αρετή μου, παρηγοριά στο νέφος μου, φωνούλα μιας υπόγειας και πάμφωτης
ολάνθιστης Ελλάδας, πατρίδα των ονείρων μου, πράξη ληξιαρχική τής
(ανα)γεννήσεώς μου, σκανδάλη που πατάς και εκπυρσοκροτεί ουράνιο τόξο. Αχ,
αγάπη μου, ας σε αφήσουμε να μεγαλώσεις έτσι όπως ζεις, έξω από το λαχάνιασμα
της γρήγορης κι αμάσητης ζωής.

Εσύ, αγαπούλα μου, ακυρώνεις του Ηρακλή το δίλημμα. Ποιος Ηρακλής θα
αναρωτιόταν να διαλέξει μεταξύ εσού, της Αρετής, και της οποιασδήποτε κακίας.
Είσαι η νικήτρια πριν τον αγώνα, γιατί ο αγώνας έχει συντελεσθεί εντός σου.
Και ευτυχώς (για μας) υπήρξε νικηφόρος.