Κλάμπινγκ σε… μαύρο και χλωμό!

Στυλ φανατικά μαύρο με ολίγον χλωμό, σε γκοθ κλαμπ των δυτικών προαστίων της Αθήνας. Το μαύρο άλλωστε είναι εσχάτως σταθερή τάση της μόδας – το δείχνουν κάθε χρόνο και οι πασαρέλες της υψηλής ραπτικής

Πού πηγαίνουμε, δίχως το πρέπον αϊλάινερ και μια απόγνωση στο βλέμμα; Οι
«γκοθ» είναι ανεκτικοί όσο δεν φαντάζεται κανείς. Δεν επρόκειτο για ένα
προκλητικό πορτοκαλί, αλλά για ένα άτονο μπεζ που επέτρεψε την είσοδό μας στον
σκοτεινό κόσμο των τελευταίων «ρομαντικών». Η προσωποποίηση της πεζής
πραγματικότητας μάς εξασφάλισε τις ανέσεις του τουρίστα. Κάτι είναι κι αυτό.

Οι μόδες περνούν, αλλά οι «γκοθ» μένουν. Μαυροντυμένοι, μελαγχολικοί,
προβληματισμένοι. Μύθοι, θρύλοι, παραδόσεις – το Χόλιγουντ και η δισκογραφική
παραγωγή, τους φέρνουν ξανά μπροστά.

«Χλωμός μού φαίνεσαι». «Α, σ’ ευχαριστώ για το κομπλιμέντο».

Οι Christian Death λυσσομανούν σαν να τους έχουν κλειδώσει σε ένα δωμάτιο
υποχρεώνοντάς τους να βλέπουν στο βίντεο τη «Μελωδία της Ευτυχίας». Ποιος είπε
πως οι νέοι γκοθ δεν έχουν χιούμορ;

«Παρατηρώ πως μέσα στα χρόνια έχουν εκλείψει οι ακραίες εμφανίσεις. Και αυτό
που λέμε “γκοθ”, με τις διαφορετικές μουσικές αποχρώσεις του, έχει περάσει σε
πιο πλατύ κοινό», λέει ο Γιώργος Φακίνος, κινητήριος μοχλός στις διοργανώσεις
στο «Χοροστάσιο» κλαμπ, ένα μέρος από τις οποίες είναι και οι γκοθ βραδιές.

Είναι η γυναίκα αράχνη (και ο φίλος της); Όχι. Είναι νεαρά φαν του γκοθ που προτιμά το ύφος… αράχνη (και ο φίλος της)

«Παλιά, ήταν περισσότερο αντεργκράουντ, τώρα όμως διοργανώνουν τέτοια
πάρτι και πολλά κλαμπ που απευθύνονται σε ευρύτερο κοινό… Στη μουσική, οι
κιθάρες έχουν παραμεριστεί – επιμένουν σ’ αυτές μόνο τα παραδοσιακά σχήματα
(όπως οι Cure για παράδειγμα) – με περισσότερη έμφαση τώρα στο
electro-idustrial στοιχείο, με σκοτεινά φωνητικά. Οι Wolfsheim, οι πολύ
δημοφιλείς Νορβηγοί Apoptygma Bezerk, που παίζουν συνήθως μπροστά σε 15.000
κόσμο, από τους πιο δραστήριους της σκηνής απ’ όπου ξεχωρίζω τους Front Line
Assemply με το εξαιρετικό «Epitaph», VNV Nation και τους Σουηδούς Covenant».

Οι νεο-γκοθ δεν θέλουν να ποζάρουν (έστω μόνο λίγο) και δεν θέλουν και
φωτογραφίες. Έχουν στην ιστορία του ροκ τη φήμη των πιο ευγενικών παιδιών του.
Ο ρομαντισμός δεν σπάει βιτρίνες. Μην το πείτε για το πανκ αυτό – αν και
υπάρχουν συγγένειες που κανείς δεν αρνείται.

Στην προβολή του Blair Witch Project (που επανέρχεται δριμύτερο με το Νο2) δεν
υπάρχουν γκοθ στην αίθουσα, τουλάχιστον εκείνοι που εμφανίζονται από το
πουθενά όποτε ο Νικ Κέιβ δίνει συναυλία – ανεξάρτητα αν ο Κέιβ διαθέτει τόσο
χιούμορ ώστε να ρίξει σε ακόμη μεγαλύτερη μελαγχολία τους γκοθ όλου του
κόσμου. Μην τα κάνουμε όλα δραματικά. Τα δραματικά γεγονότα των τελευταίων
μηνών έκαναν τους γκοθ ακόμη πιο δημοφιλείς. Ήταν σαφές πως δεν υπήρχαν λόγοι
για να χαίρεται κανείς. Ποιος θα είχε όρεξη να βλέπει το Μπέιγουοτς όταν ο
Marilyn Manson – που οι γκοθ γενικά απορρίπτουν – ωρύεται με το Death Song,
«τραγουδάμε το τραγούδι του θανάτου, γιατί κανένα μέλλον δεν έχουμε…».

Σε ένα υγρό ομιχλώδες περιβάλλον όπως αυτό της βικτωριανής Αγγλίας χρειάζεται
εξάσκηση για να κρατήσεις το μυαλό σου κοφτερό.

Ο Τζόνι Ντεπ (έμπειρος σε αυτά από προηγούμενη αποστολή – τον Ακέφαλο
Καβαλάρη του Τιμ Μπέρντον) βρίσκεται στα ίχνη του Τζακ του Αντεροβγάλτη. Το
σκηνικό είναι η Ντίσνεϊλαντ κάθε γκοθ. Το «Επισκέπτης από την Κόλαση» που
παίζεται στους κινηματογράφους, ή η επιτυχία της Νικόλ Κίντμαν στο
κλειστοφοβικό «Οι άλλοι», συνωμοτούν για την πανηγυρική επιστροφή των
φανατικών της γκοθ κουλτούρας. Δεν είναι τυχαίο πως υπάρχει και έχει πιστό
κοινό τόσα χρόνια… Κλασικά πράγματα, όπως το μαύρο χρώμα στις πασαρέλες και
η μελαγχολία σε έναν κόσμο που παρακολουθεί τις ειδήσεις των 8.

Μεσαιωνικές κορόνες

Αν ο όρος «γκοθ» στο στυλ προέρχεται από το Φρανκενστάιν της Μαίρη Σέλεϊ
και τον Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ, στη μουσική ένα είδος «γκοθ» δεν υπήρξε
ποτέ αρκετό. Τάσεις στυλ, μέικαπ και σκληροί ήχοι γράφουν την ιστορία του. Οι
γκοθ εκφράζονται σαν Dark Wave ή σαν industrial (αρκεί να ακούσεις τους Die
Form για να καταλάβεις τον πόνο). Οι γκοθ βρίσκουν νόημα στις φολκ
«μεσαιωνικές» κορόνες της Λορίνα Μακένιτ και ασυζητητί στο death rock με το
όνομα Christian Death και Incubus Succubus. Το γκοθ μπορεί να βρεθεί στις
συμπληγάδες της ποπ Love is Colder than Death ή σε εκείνες τις κλασικές ροκ
ενορχηστρώσεις των Sisters Of Mercy. Ο κ. Έλντριξ δεν πήρε σύνταξη ακόμη.

Ζήτημα εικόνας

Χρώμα: μαύρο (το πολύ βαθύ γκρι). Και το μοβ.

Στυλ: κουλ και προβληματισμένο. Πολλές δαντέλες.

Διαβάζουν: Έντγκαρ Άλαν Πόε και Αν Ράις.

Ακούνε: γκοθ ή «γκοθ» (από Λορίνα Μακένιτ έως Fields Of the Nephilim
και τους Foetus).

Συχνάζουν: σε κλαμπ και καφέ που παίζουν τη μουσική τους, σε μέρη…
μακριά από ‘δω.

Τους αρέσει: η βροχή και το κρύο.