Δρόμοι

Τα καθεστώτα…

… που κυβερνούν το Ιράν, το Ιράκ και τη Βόρεια Κορέα δεν ξεπέρασαν τα σύνορά
τους, τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία. Όσο σκληρή και αν είναι η στάση που
τηρούν απέναντι στους λαούς τους, δεν έχουν ιστορικό με σφαγές άλλων λαών (με
την εξαίρεση ίσως του Σαντάμ). Παρά τις υποψίες, δεν υπάρχουν αδιάσειστες
αποδείξεις πως έχουν στην κατοχή τους όπλα μαζικής καταστροφής. Από την άλλη
μεριά, το Ισραήλ έχει στην κατοχή του ξένα εδάφη εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο
πρωθυπουργός του Αριέλ Σαρόν είχε κληθεί κάποτε να δώσει λόγο στο κοινοβούλιο
της χώρας του για τις σφαγές χιλιάδων Παλαιστινίων στους προσφυγικούς
καταυλισμούς του Λιβάνου, το 1982, όταν ήταν στρατηγός. Και δεν χωράει καμιά
αμφιβολία πως το Ισραήλ έχει πυρηνικά όπλα. Ποια χώρα λοιπόν αξίζει
περισσότερο τον χαρακτηρισμό του «τρομοκρατικού κράτους»; Ποια χώρα ταιριάζει
καλύτερα στον «άξονα του Κακού», όπως τον περιέγραψε ο πρόεδρος Μπους;

Το παράδοξο…

… τέτοιων χαρακτηρισμών αναδεικνύεται μέσα από τέτοια ερωτήματα. Γιατί, στο
κάτω – κάτω, το Ισραήλ είναι μια φιλελεύθερη δημοκρατία. Αν είναι μια
τρομοκρατική χώρα, σίγουρα ο λαός της το γνωρίζει καλύτερα, που επιμένει να
εκλέγει τον Σαρόν παρά το βεβαρημένο παρελθόν του. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το
παράδοξο, που το επισημαίνει στο κύριο άρθρο του το βρετανικό περιοδικό «Νιου
Στέιτσμαν». Πιστεύουμε πως μια δημοκρατία φέρνει από μόνη της την ειρήνη και
τη μετριοπάθεια. Και είναι αλήθεια πως στο Ισραήλ – και όχι στο Ιράκ – μπορεί
να ακούσει κανείς ξεκάθαρες και δυνατές φωνές που διαφωνούν με την κυβερνητική
πολιτική. Όμως, τα πράγματα δείχνουν πως ακόμη και η φωνή του λαού, όσο και αν
εκφράζεται δημοκρατικά, μπορεί να αποδειχθεί και αυτή το ίδιο φανατισμένη όσο
και οι λαρυγγισμοί ενός δικτάτορα. Γιατί όσο πιο μεγάλη αισθάνεται κανείς την
ισχύ του, τόσο πιο πολύ πείθεται για το δίκιο του.

Η ισχύς…

… του Ισραήλ έγινε ακόμη μεγαλύτερη μετά τις επιθέσεις τής 11ης Σεπτεμβρίου
στην Αμερική. Εκείνες οι επιθέσεις άλλαξαν ριζικά τις αμερικανοϊσραηλινές
σχέσεις. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από την αμερικανική αντίδραση στον
«μπλίτσκριγκ» του Σαρόν. Η Αμερική παραμένει διακριτικός παρατηρητής των
εθνικών εκκαθαρίσεων στις οποίες υποβάλλει ο Σαρόν την Παλαιστίνη. Ο
αμερικανικός «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» έχει μετατραπεί σε έναν πόλεμο
κατά των εχθρών του Ισραήλ. Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν έχει κιόλας ξεχαστεί (για
όσους δεν τον θυμούνται πια, δημοσιεύουμε μια φωτογραφία του) και στη θέση του
προβάλλει ο Σαντάμ Χουσείν, ο επόμενος στόχος της αμερικανικής οργής.

Ο αντισημιτισμός…

… των χουλιγκάνων που καίνε συναγωγές, ακόμη και αυτός, μετατρέπεται σε όπλο
στα χέρια του Σαρόν – τού δίνει το πρόσχημα για να εξισώνει κάθε απόπειρα
κριτικής της ισραηλινής πολιτικής με το μίσος για τον εβραϊκό λαό. Με τόσα
όπλα που έχει στα χέρια του ο Σαρόν, δύσκολα μπορούμε να αισιοδοξούμε για το
μέλλον των Παλαιστινίων.