Διαστάσεις Κάθε αντίσταση είναι μάταιη

Γιατί ο Κόλιν Πάουελ δεν αρχίζει την περιοδεία του στη Μέση Ανατολή από το
Ισραήλ; Μα επειδή κύριο μέλημα της αμερικανικής κυβέρνησης δεν είναι το Ισραήλ
και η Παλαιστίνη, αλλά το Ιράκ.

Ντικ Τσέινι: Το ΤΙΜΕ τον θέλει περιστέρι, αλλά ο Αμερικανός αντιπρόεδρος είναι ο εμπνευστής του νέου, επιθετικού αμερικανικού δόγματος

Το μεγαλύτερο πρόβλημα με την αμερικανική δύναμη, έγραφε πρόσφατα στην
Γκάρντιαν ο Τίμοθυ Γκάρτον Ας, δεν έγκειται στο ότι είναι αμερικανική.
Το ίδιο ανησυχητικό θα ήταν αν η δύναμη αυτή είχε συγκεντρωθεί στα χέρια των
Ρώσων, των Κινέζων, των Γάλλων ή των Άγγλων. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με την
αμερικανική δύναμη είναι η ίδια η δύναμη. Ακόμη και για έναν αρχάγγελο θα ήταν
επικίνδυνο να έχει τόση δύναμη. Οι εμπνευστές του αμερικανικού Συντάγματος
σοφά σημείωσαν ότι δεν θα έπρεπε να κυριαρχήσει κανένα κέντρο εξουσίας, όσο
καλές προθέσεις και αν έχει: ακόμη και ο καλύτερος μπορεί να υποκύψει στον
πειρασμό. Κάθε δύναμη πρέπει να ελέγχεται από τουλάχιστον μία άλλη. Το ίδιο
ισχύει και στην παγκόσμια πολιτική.

Ο Βρετανός ιστορικός έχει φυσικά δίκιο. Υπάρχει όμως ένα ακόμη μεγαλύτερο
πρόβλημα από αυτό που περιγράφει: ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι
αποφασισμένες να μην επιτρέψουν σε καμιά άλλη χώρα ή συμμαχία να τις
ανταγωνιστεί. Όταν η θέση αυτή πρωτοδημοσιεύτηκε πριν από δέκα χρόνια στην
πρώτη σελίδα των Νιου Γιορκ Τάιμς, ταυτιζόταν με τα «γεράκια», και
κυρίως με τους σκληρούς συμβούλους του τότε υπουργού Αμύνης Ντικ Τσέινι. Ο
Τσέινι είναι σήμερα αντιπρόεδρος (και, για πολλούς, κατ’ ουσίαν πρόεδρος) των
Ηνωμένων Πολιτειών. Τα γεράκια (όπως ο Πωλ Βόλφοβιτς) είναι τοποθετημένοι σε
θέσεις-κλειδιά. Και η παραπάνω θέση, ισχυροποιημένη ακόμη περισσότερο μετά την
11η Σεπτεμβρίου, αποτελεί το νέο αμερικανικό δόγμα.

«Οι συντηρητικοί της σημερινής κυβέρνησης είναι αμείλικτοι», είπε ένας πρώην
αξιωματούχος του Πενταγώνου στο περιοδικό Νιου Γιόρκερ. «Κάθε αντίσταση
είναι μάταιη». Ο λόγος που η 11η Σεπτεμβρίου αποτέλεσε ένα σημείο καμπής δεν
είναι τόσο ότι αποκάλυψε μια απειλή που οι αμερικανικές αρχές είχαν ως τότε
υποτιμήσει όσο ότι μείωσε σημαντικά, τουλάχιστον για ένα διάστημα, την
αντίσταση της αμερικανικής κοινής γνώμης σε στρατιωτική ανάμιξη της χώρας στο
εξωτερικό. Το 1999, μια έκθεση του Triangle Institute for Security Studies
υποστήριζε ήδη ότι η κοινή γνώμη είναι πολύ λιγότερο ευαίσθητη σε απώλειες
αμερικανικών ζωών απ’ ό,τι νομίζει η στρατιωτική και πολιτική ηγεσία. Θα
μπορούσε, ας πούμε, να δεχθεί τον θάνατο 30.000 Αμερικανών στρατιωτών σε μια
επιχείρηση εναντίον του Ιράκ (στον πόλεμο του Βιετνάμ είχαν σκοτωθεί συνολικά
58.000 Αμερικανοί). Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, αυτό το περιθώριο ανοχής
εκτιμάται πως είναι ακόμη μεγαλύτερο.

«Μπαίνεις μέσα όσο πιο βίαια μπορείς, όσο πιο γρήγορα μπορείς. Αναγκάζεις τον
εχθρό να μοιράσει τις δυνάμεις του, απειλώντας τον σε δύο σημεία ταυτοχρόνως.
Και ύστερα, τον λειώνεις». Αυτό το σχέδιο εισβολής στο Ιράκ, όπως το
περιγράφει ο πρώην αναλυτής της CIA Κένεθ Πόλακ, απεικονίζει ανάγλυφα τη Νέα
Διεθνή Τάξη.