Μια τελετή ενηλικίωσης

Από την αγαπημένη, πολυπαιγμένη, κινηματογραφική σχολική εκδρομή της Αλίκης (Βουγιουκλάκη) στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο»

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η πενταήμερη εκδρομή της τελευταίας τάξης του
Λυκείου αποτελούσε σχεδόν τελετή ενηλικίωσης.

Από τους τριάντα μαθητές της τρίτης δέσμης, κατέφθασαν σούρουπο στο λιμάνι του
Πειραιά οι είκοσι έξι, υπήρξαν και τέσσερις που προτίμησαν να μείνουν πίσω για
να προετοιμαστούν (ακόμα) καλύτερα για τις Πανελλαδικές. Συνοδοί καθηγητές
ήταν ένας σαραντάρης φιλόλογος με ξανθωπό μαλλί – που το χτένιζε περίτεχνα για
να καλύπτει τη μικρή φαλάκρα του – κι ένας παπάς – θεολόγος, με εξαιρετικές
σπουδές και απόψεις τόσο μοντέρνες, ώστε να κυκλοφορεί εκτός εκκλησίας χωρίς
ράσα, μ’ ένα μεταξωτό φουλάρι στον λαιμό. Κορίτσια δεν είχαμε μαζί μας, όπως
δεν είχαμε σε όλα τα έντεκα χρόνια που περάσαμε σ’ εκείνο το σχολείο αρρένων.
Ελπίζαμε ότι θα βρούμε στα Χανιά.

Μέσα Απριλίου, με καιρό καλοκαιρινό, πουκάμισα με λαχούρια, τσιγάρα
στην κωλότσεπη και το πρώτο ελληνικό τεύχος του περιοδικού PlayBoy, που το
‘χαμε προμηθευτεί από τους πάγκους της Ομόνοιας λίγο πριν. Καμπίνες δεύτερης
θέσης δίχως φινιστρίνια, φορητά ραδιοκασετόφωνα, μακριά μαλλιά και
κακοκουρδισμένες κιθάρες στο κατάστρωμα. Τα παιδιά της ηλικίας μου βρεθήκαμε
στο μεταίχμιο μεταξύ της «επαναστατικότητας» που δονούσε την ελληνική νεολαία
επί δύο περίπου δεκαετίες και του life-style, το οποίο επρόκειτο σύντομα να
εισαχθεί από τα περιοδικά και τα ιδιωτικά κανάλια. Η εφηβεία ωστόσο είναι
πάντα ίδια, λες και βρίσκεσαι υπό την επήρεια χασίς και κοκαΐνης ταυτόχρονα:
Μπορείς να ξεκαρδίζεσαι σαν αποβλακωμένος κοιτώντας τις καρό καραβίσιες
κουβέρτες και αμέσως ύστερα να πλακώνεσαι στο ξύλο για το ποιος θα πιάσει την
πάνω και ποιος την κάτω κουκέτα.

Οι ξενοδόχοι σίγουρα υποδέχονται προετοιμασμένοι τις ανοιξιάτικες
μαθητικές ορδές: οι μαξιλαροπόλεμοι, το άδειασμα των πυροσβεστήρων στους
διαδρόμους, η διατάραξη κάθε έννοιας γαλήνης χρεώνονται προκαταβολικά στον
λογαριασμό. Οι συνοδοί καθηγητές πασχίζουν να συνεφέρουν τους αφηνιασμένους
πιτσιρικάδες και να τους κάνουν να ενδιαφερθούν για τα αξιοθέατα της Κρήτης.
Ποιος όμως νοιάζεται για τα μουσεία όταν στην απέναντι πτέρυγα του ξενοδοχείου
έχει καταλύσει ένα Λύκειο θηλέων;

Παρ’ όλη – ή μάλλον εξαιτίας – της ερωτικής μας επιθετικότητας, κανείς δεν
πέτυχε να εκπορθήσει καμία. Τα προφυλακτικά που είχαμε προμηθευθεί
μετατράπηκαν σε μπαλόνια κι επέπλεαν στο νερό της πισίνας. Τις νύχτες
μεθούσαμε μέχρις εσχάτων και κυλιόμασταν άρρωστοι και μόνοι στα τσαλακωμένα
σεντόνια. Τα απογεύματα, οι αθλητικότεροι έπαιζαν με τον φιλόλογο ποδόσφαιρο
στο γκαζόν ενώ εμείς, οι «ψαγμένοι», ακούγαμε τον κομψευόμενο παπά να μας
περιγράφει λεπτομερώς τα άμφια και τους σταυρούς του σαν να επρόκειτο για
τουαλέτες και για μπιζού.

Το πράγμα θύμιζε αμερικάνικη «νεανική» ταινία. Το πρωί της τρίτης ημέρας, η
ωραία Μαίρη Κ. εμφανίστηκε στο μπαλκόνι της με ένα μακρύ μοβ φανελάκι.
Συζητήσεις επί συζητήσεων για το εάν από κάτω φορούσε βρακί. Λίγες ώρες
αργότερα κι ενώ εκείνη χόρευε με τις φιλενάδες της στην ντισκοτέκ του
ξενοδοχείου, ο συμμαθητής μου Πέτρος Μ. κατάφερε να διαρρήξει το δωμάτιό της
και να της το σουφρώσει. Το φανελάκι άλλαξε πολλά χέρια πριν καταλήξει
λεκιασμένο στη βαλίτσα του παπά.

Ο ασφαλέστερος τρόπος για να τερματίσεις οριστικά τη νεότητά σου είναι να τη
μυθοποιήσεις και να αρχίσεις να τη νοσταλγείς. Αρνούμαι να το κάνω και σταματώ
απότομα εδώ, σαν δεκαοχτάρης που ξαφνικά βαρέθηκε.