Δρόμοι

Ο Ρομάνο Πρόντι…

… όταν έπαιρνε στα χέρια του το τιμόνι της Ευρωπαϊκής Ένωσης πριν από τρία
χρόνια, οι Ιταλοί, οι Γερμανοί και οι Γάλλοι έτριβαν τα χέρια τους, καθένας
για τους δικούς του λόγους. Όλοι μαζί όμως είχαν έναν κοινό λόγο για να
προτιμήσουν τον Ρομάνο Πρόντι έναντι του Χαβιέρ Σολάνα: ο Ισπανός παραήταν
αμερικανόφιλος. Πάντως, οι Ευρωπαίοι δεν γλίτωσαν απ’ αυτόν. Αργότερα, με τη
σύνοδο της Κολωνίας, οι Αμερικανοί βρήκαν στο πρόσωπό του τον άνθρωπο που θα
διαχειριζόταν την «ευρωπαϊκή αμυντική ταυτότητα». Είναι ο λιγότερο κακός γι’
αυτή τη δουλειά, έγραφαν τότε οι «Τάιμς του Λονδίνου» – τον ήθελαν οι
Αμερικανοί, που δεν ήθελαν ούτε τον Γάλλο Βεντρίν ούτε τον Γερμανό Φερχόιγκεν.

Την αινιγματική…

… προσωπικότητα του Σολάνα, όταν ακόμη ήταν γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ,
είχε αποπειραθεί να εξιχνιάσει ένας συμπατριώτης του. Κάποτε ήταν αντιΝΑΤΟϊκός
και αντιιμπεριαλιστής, θυμόταν τότε ο συγγραφέας Μανουέλ Βάσκες Μονταλμπάν.
«Από ποιους σκοτεινούς δρόμους», έγραφε, «οδηγήθηκε ο Σολάνα στην πεποίθηση
πως το ΝΑΤΟ είναι αναγκαίο και πως ο βομβαρδισμός του Ιράκ ή της Σερβίας
αποτελεί μέρος της διαλεκτικής της Ιστορίας ίσως δεν θα το μάθουμε ποτέ». Στη
νέα διεθνή αταξία, οι ΗΠΑ παίζουν τον ρόλο του εγγαστρίμυθου, ο Σολάνα κάνει
το ανδρείκελο, τα κοινοβούλια την «κλάκα» και οι στρατιωτικοί τους χασάπηδες,
ενώ οι πύραυλοι είναι τα σεξουαλικά βοηθήματα που συμπληρώνουν τα μειονεκτικά
«εργαλεία» των πολιτικών».

Στα Βαλκάνια…

… είχε αφιερώσει πριν από δύο χρόνια το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας του στο
Ινστιτούτο Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Δουβλίνου ο Χαβιέρ Σολάνα. Τότε, γύρω από
τη «μαύρη τρύπα» της Σερβίας ο Σολάνα έβλεπε πρόοδο στις γειτονικές χώρες. Η
Ρουμανία και η Βουλγαρία είναι, έλεγε, υποψήφιες για ένταξη στην Ευρωπαϊκή
Ένωση, η Κροατία προχωράει στη σωστή κατεύθυνση και η πρώην Γιουγκοσλαβική
Δημοκρατία της Μακεδονίας είναι σταθερή (το Δουβλίνο είναι πολύ μακριά από τα
Σκόπια). Ο Σολάνα γνωρίζει πολύ καλά την Ιρλανδία, έγραφαν τότε οι «Τάιμς της
Ιρλανδίας», αλλά ευτυχώς δεν χρειάστηκε να ασχοληθεί με το Βορειοϊρλανδικό.

Ποιος ο λόγος…

… γι’ αυτή την αναδρομή; Μα, το αίτημα που διατύπωσε προχθές ο ύπατος
εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας
(τι ματαιόδοξος τίτλος!) για ταυτόχρονη παραίτηση του Αραφάτ και του Σαρόν.
Την ώρα που η ισπανική προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης καλούσε το Ισραήλ να
αποσύρει αμέσως τις δυνάμεις του από τα κατεχόμενα εδάφη και να άρει τους
περιορισμούς στις κινήσεις του Παλαιστίνιου προέδρου, ο «χαμογελαστός
σοσιαλιστής» τον έβαζε στο ίδιο σακί με τον Σαρόν. Ποιος είναι, τέλος πάντων,
αυτός ο κύριος που ζητάει την κεφαλή του Αραφάτ επί πίνακι αντί να ζητάει την
επιβολή κυρώσεων στο Ισραήλ; Αν στο πρόσωπο του Σολάνα εκφράζεται πιστά η
ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική, τότε δεν είναι καθόλου παράξενο που αυτή η
πολιτική δεν έχει πρόσωπο.