ΖΟΖΕ ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ Νόμπελ ώς τον… Άρη

Συμπληρώστε το Νόμπελ! Ο Πορτογάλος συγγραφέας αποφάσισε να αφήσει στα χέρια
των κυβερνοναυτών όλου του κόσμου την τύχη του τελευταίου του διηγήματος. Ο
βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας (1998) Σαραμάγκου παραχώρησε στην
ηλεκτρονική σελίδα του Συνεδρίου Νέας Τεχνολογίας που θα πραγματοποιηθεί στη
Γρανάδα της Ισπανίας την ιστορία του και καλεί τους σέρφερ όλου του κόσμου να
γράψουν το τέλος που προτιμούν στην ιντερνετική του διεύθυνση.

Το διήγημα φέρει τον τίτλο «Ένα γαλάζιο για τον Άρη» («Un azul para Marte»)
και αποτελείται από πέντε παραγράφους (στα ισπανικά), στις οποίες ο συγγραφέας
περιγράφει σε πρώτο πρόσωπο τα βιώματά του από ένα ταξίδι στον Άρη, έναν
πλανήτη που περιγράφει ειδυλλιακά, όπου «δεν υπάρχουν πόλεμοι» και «υπάρχουν
σχολεία με δέκα Αρειανούς καθηγητές, σ΄ έναν τόπο όπου υπάρχει μόνο ένα παιδί
κι αυτό Αρειανό. Μου φαινόταν περίεργο και μου εξήγησαν ότι ο κάθε καθηγητής
διδάσκει διαφορετικό μάθημα κι ότι αυτό είναι λογικό».

Το διήγημα. «Χθες το βράδυ έκανα ένα ταξίδι στον Άρη. Κάθησα εκεί δέκα
χρόνια (ναι, η νύχτα διαρκεί έξι μήνες στους πόλους, δεν ξέρω γιατί πρέπει να
χωρέσουν δέκα χρόνια σε μια αρειανή νύχτα) και κράτησα πολλές σημειώσεις για
τη ζωή τους. Υποσχέθηκα ότι δεν θα αποκαλύψω τα μυστικά τους, αλλά θα αθετήσω
τον λόγο μου», είναι οι πρώτες γραμμές της ιστορίας.

«Στον Άρη είναι εντυπωσιασμένοι που έμαθαν ότι στη Γη υπάρχουν επτά βασικά
χρώματα κι ότι απ΄ αυτά μπορεί να βγάλει κανείς εκατομμύρια διαφορετικούς
τόνους. Εδώ υπάρχουν μόνο δύο: άσπρο και μαύρο (μαζί με όλες τις ενδιάμεσες
αποχρώσεις) και οι Αρειανοί πάντα υποψιάζονταν ότι υπάρχουν περισσότερα…»,
αφηγείται σε άλλο σημείο.

«Με διαβεβαίωσαν», συνεχίζει, ότι «είναι το μοναδικό πράγμα που τους λείπει
για να είναι απολύτως ευτυχισμένοι. Και παρ’ όλο που με έβαλαν να ορκιστώ ότι
δεν θα μιλήσω για όσα είδα εκεί, είμαι σίγουρος ότι θα αντήλλασσαν όλα τα
μυστικά του Άρη προκειμένου να αποκτήσουν ένα γαλάζιο».

Όσοι πιστοί, καλούνται να συμμετάσχουν στέλνοντας με e-mail τη συνέχεια και το
τέλος. Η ιδέα ήρθε στον συγγραφέα όταν ανταποκρίθηκε στην ισπανική πρόσκληση
για να συμμετάσχει στο Συνέδριο, αλλά επειδή τελικά δεν θα καταφέρει να
βρίσκεται στη Γρανάδα λόγω υποχρεώσεων στη Νέα Υόρκη, αποφάσισε να παρευρεθεί
μέσω της ιστορίας του.

«Όταν έφυγα από τον Άρη, κανένας δεν ήρθε να με συνοδεύσει στην πόρτα.
Πιστεύω ότι κατά βάθος δεν μας δίνουν και πολλή σημασία. Βλέπουν από μακριά
τον πλανήτη μας, αλλά είναι πολύ απασχολημένοι με τις δικές τους υποθέσεις.
Μου είπαν ότι δεν σκοπεύουν να κάνουν διαστημικά ταξίδια ώσπου να γνωρίσουν
όλα τα χρώματα. Είναι περίεργο, ε; Εγώ από την πλευρά μου έχω αμφιβολίες τώρα.
Θα μπορούσα να τους δώσω ένα κομματάκι γαλάζιο (ένα κομματάκι ουρανού, ή
θάλασσας), αλλά.. μετά; Σίγουρα θα μας έρθουν εδώ κι έχω την εντύπωση ότι δεν
πρόκειται να τους αρέσει», είναι οι τελευταίες λέξεις του συγγραφέα. Να πάρουν
ή να μην πάρουν λοιπόν οι Αρειανοί ένα κομματάκι γαλάζιο;

Για τον πόλεμο

«Άλλο ένα πράγμα που μου άρεσε στον Άρη είναι ότι δεν υπάρχουν πόλεμοι. Ποτέ
δεν είχαν πολέμους. Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνουν κι ούτε ήξεραν να μου το
εξηγήσουν. Ίσως επειδή εγώ δεν μπόρεσα να τους εξηγήσω τι είναι ο πόλεμος,
σύμφωνα με τα αφεντικά της Γης. Μετά τους έδειξα δύο άγρια ζώα να παλεύουν
(και εκεί υπάρχουν άγρια ζώα) με μουγκρητά και εξακολουθούσαν να μην
καταλαβαίνουν. Σε όλες μου τις προσπάθειες να τους το εξηγήσω κατ΄αναλογίαν,
απαντούσαν ότι τα ζώα είναι ζώα και οι Αρειανοί Αρειανοί. Ήταν η μοναδική φορά
που αμφέβαλλα για την ευφυΐα αυτού του κόσμου», γράφει ο νομπελίστας, αφού
προηγουμένως έχει επισημάνει ότι «στον Άρη, για παράδειγμα, κάθε Αρειανός
είναι υπεύθυνος για όλους τους Αρειανούς. Δεν είμαι σίγουρος ότι κατάλαβα τι
σημαίνει αυτό, αλλά όσο ήμουν εκεί (επαναλαμβάνω ότι έμεινα δέκα χρόνια), δεν
είδα ούτε μια φορά Αρειανό να σηκώνει τους ώμους με αδιαφορία…».

LINK

Συμπληρώστε το διήγημα του Ζοζέ Σαραμάνγκου (όχι μόνον στα ισπανικά) στη
διεύθυνση http: //www.ntte.org/cuento/index.html