|
|
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ
Στα τελευταία Κρατικά Βραβεία του υπουργείου Πολτισμού ο «15Αυγουστος» του
Κωνσταντίνου Γιάνναρη αγνοήθηκε παντελώς. Ευτυχώς που οι «εύκολοι» Γερμανοί
τού έδωσαν την ευκαιρία να προβληθεί στο δικό τους… παρακατιανό φεστιβάλ! Με
σπουδές στην Αγγλία, τρεις ταινίες μεγάλου μήκους και με «απρόβλεπτη»,
αντισυμβατική συμπεριφορά, ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης είναι από τους
σημαντικότερους σκηνοθέτες της νέας ελληνικής κινηματογραφίας.
Γιατί χρειάζεται να γίνεται… θαύμα για να διαγωνίζεται μία ταινία μας σε
διεθνή φεστιβάλ;
Έπειτα από 11 χρόνια… Έλα ρε, πώς περνάει ο καιρός και δεν πήρε κανείς
χαμπάρι;… Έγινε θαύμα; Μπορεί. Εγώ προσωπικά το βλέπω πιο πολύ ως σκληρή
δουλειά.
Τι προοπτικές ανοίγονται για τον «15Αυγουστο» μετά τη συμμετοχή του στο
Φεστιβάλ Βερολίνου;
Σαφώς καλύτερες απ’ ότι να μη συμμετείχε στο Φεστιβάλ Βερολίνου.
Στην ταινία γίνονται «θαύματα». Εσείς πιστεύετε σε αυτά;
Ναι, τα θαύματα είναι μία αναγκαιότητα. Η ζωή μας απαρτίζεται από αυτά. Άσχετα
αν δεν έχουμε το θάρρος ή τη νηφαλιότητα να τα αναγνωρίζουμε.
Είστε θρησκευόμενος;
Δίνω καθημερινά μάχη να πιστέψω. Προσπαθώ να καταπολεμήσω την κακία μέσα μου.
Να αγαπήσω. Δεν πάω εκκλησία εκτός από τις απολύτως απαραίτητες οικογενειακές
τελετές.
Για να αγιάσεις, πρέπει πρώτα να αμαρτήσεις;
Έτσι λένε.
Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη αμαρτία;
Τον φόνο.
Και η συγγνώμη; Τι σημαίνει για σας;
Η ειλικρινής αναγνώριση ότι έσφαλα.
Όσοι είναι κοινωνικά τακτοποιημένοι στην ταινία χάνουν… Γιατί οι
«ξοφλημένοι» καθαγιάζονται;
Λάθος επισήμανση. Η τακτοποιημένη Κάτια δεν χάνει. Αποκτά το παιδί που θέλει,
απλώς το τίμημα είναι μεγάλο. Ο Κώστας δεν τιμωρείται επειδή είναι
τακτοποιημένος, αλλά επειδή ζει πιο πολύ από τους άλλους την ψευδαίσθηση της
μεταμοντέρνας ειρωνείας και βαρεμάρας. Το θέμα δεν είναι ταξικό. Τιμωρώντας
τον Κώστα, τιμωρώ τον εαυτό μου, τον μεταμοντέρνο είρωνα.
Ο «15Αυγουστος» στα Κρατικά Βραβεία του υπουργείου Πολιτισμού αγνοήθηκε,
ενώ το Φεστιβάλ Βερολίνου τον αγκάλιασε… Πώς το κρίνετε;
Σαφώς εδώ είναι πιο αυστηροί απ’ ό,τι στο Διεθνές Φεστιβάλ του Βερολίνου! Εδώ
δίνουν μάχη με νύχια και με δόντια να κρατήσουν ψηλά τον πήχυ της
κινηματογραφικής ποιότητας. Έξω, όπως θα γνωρίζετε, η κατάσταση είναι πιο
σαθρή…
Πώς βλέπετε τον σημερινό ελληνικό κινηματογράφο;
Καινούργιες φωνές και προτάσεις. Κάτι ωραίο αρχίζει να κινείται. Μακάρι να το
υποστηρίξει και το κοινό.
Και η ελληνική κοινωνία πού βρίσκεται;
Αλλού.
Νέος αιώνας, νέες ανακαλύψεις, πολύς λόγος για παγκοσμιοποίηση, αλλά η ψαλίδα
φτωχών και πλούσιων μεγαλώνει…
Είμαι υπέρ της παγκοσμιοποίησης όχι μόνο του κεφαλαίου αλλά και της εργατικής
δύναμης. Οι πλούσιες χώρες ας το καταλάβουν, οι φτωχοί του κόσμου ήδη έχουν
αρχίσει το μεγάλο ταξίδι. Είναι εδώ. Θέλουν δουλειά. Φαΐ. Μέλλον. Και δεν
περιμένουν το ΔΝΤ ούτε τα συνδικάτα των πλουσίων χωρών να λύσουν τα παγκόσμια
οικονομικά προβλήματα.
Ποιον Έλληνα ή ξένο σκηνοθέτη θεωρείτε δάσκαλό σας;
Τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι.
Ποιο θέμα θα θέλατε να κάνετε σενάριο από τη σημερινή ελληνική κοινωνία;
Την απιστία των σχέσεων. Την τρομοκρατία. Τη λαθρομετανάστευση.
Σινεμά – Τ.V. Ποια η σχέση τους;
Μάνα και κόρη. Η κόρη η Τrashίλα και η μάνα η Ποιοτίλα. Η Τrashίλα κάνει πολλά
(και φθηνά) και έχει πολλούς εραστές. Η Ποιοτίλα, η καημένη, δίνει λίγα (και
ακριβά), μα κανείς δεν την προσέχει.
Αμερικανικός ή ευρωπαϊκός κινηματογράφος;
Και τα δύο. Αλληλοσυμπληρώνονται. Η διασκέδαση και η τρέλα.
Φυγή. Ταξίδι. Θαύμα. Τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις που «παίζουν» στο
διαφημιστικό της ταινίας σας;
Φυγή. Δραπετεύω. Όλοι οι ήρωες της ταινίας δραπετεύουν από μία καθημερινότητα.
Αρχίζουν το ταξίδι τους. Το εξωτερικό ταξίδι στο ηλιοκαμένο ελληνικό τοπίο. Η
Ελλάδα του δρόμου, της φυγής, της σφαγής στους δρόμους. Το εσωτερικό ταξίδι.
Ένα ψυχικό οδοιπορικό. Η αναζήτηση μιας καινούργιας ζωής. Το καινούργιο που το
επιβάλλει η ίδια η ζωή, η τύχη. Οδυνηρό, αλλά συνάμα λυτρωτικό.
Ποιο ιδανικό ή πιστεύω θεωρείτε απαράβατο;
Την πίστη. Το να έχεις ιδανικά.
