ΜΑΤΙΕΣ Πρωταπριλιά

Στις εφημερίδες, ευτυχώς, το κρατάμε ακόμα το έθιμο. Σήμερα, για παράδειγμα,
δεν υπάρχει «φύλλο», χωρίς ψεύτικη είδηση. Ψεύτικη είδηση, όμως, που φαντάζει
αληθινή. Ώστε να την καταπιούν ­ αμάσητη, μάλιστα, ­ οι αναγνώστες και να την
διαδώσουν, αμέσως μετά, στους γύρω τους. Για να κάνει η «αρβύλα» τον κύκλο
της, η «είδηση» να προβληματίσει κάποιους και να σκάσει, ύστερα, σαν
σαπουνόφουσκα: μόλις ακουστεί, η φοβερή λέξη «Πρωταπριλιά».

Στους εφημεριδάδες έχουν προσχωρήσει, τελευταία, και οι τηλεοπτικοί. Κι εδώ,
τα πράγματα είναι πολύ πιο εντυπωσιακά, αφού είναι εικονογραφημένα. Το πόσα
ζευγάρια θα παντρευτούν απόψε, πόσα θα χωρίσουν, πόσα ερωτικά «τρίγωνα» θα
αποκαλυφθούν, δεν λέγεται. Αυτό θέλει το έθιμο. Που αλιεύει πρόσωπα και
καταστάσεις, από τον λαμπερό κόσμο των «αστέρων», συνήθως. Αλλά και της
πολιτικής, μερικές φορές.

Δεν ξέρω, πώς, γιατί κι από πού μας προέκυψε η Πρωταπριλιά. Εκείνο που ξέρω
είναι πως, όταν ήμουν μικρό παιδί, κάθε Πρωταπριλιά, με συμβούλευε η μάνα μου
να είμαι πολύ προσεκτικός, γιατί κάποιοι θα μου τη σκάσουν και κατόπιν θα
γελάνε εις βάρος μου. Είχα πάρει τόσο στα σοβαρά τη συμβουλή της, που όταν το
1946, την πρώτη του Απρίλη, με πληροφόρησαν ότι πέθανε ο βασιλιάς Γεώργιος Β’,
δεν το πίστεψα, φυσικά. Και χρειάσθηκε να μαζευτούμε στο σχολείο και να μας
πει η κυρία Μάχη ότι «αύριο δεν έχουμε μάθημα, λόγω της κηδείας του Βασιλιά»,
για να αντιληφθώ ότι ο θάνατος του … «εστεμμένου φελλού», όπως έγραψε ο Γ.
Βλάχος, δεν ήτανε πλάκα.

Παλιά, η Πρωταπριλιά είχε σουξέ στην Αθήνα. Τώρα, «δεν λέει». «Λέει» μόνο στις
εφημερίδες και την τηλεόραση, όπως σημείωσα. Και γιατί αυτή η υποχώρηση; Διότι
έχουμε γίνει νευρόσπαστα. Πού να βρούμε χρόνο, για να σκεφτούμε ένα ωραίο ψέμα
­ θυμάμαι με νοσταλγία την «Παρακμή της ψευδολογίας» του Όσκαρ Γουάιλντ ­ αφού
τρέχουμε ολημερίς, σαν τον Βέγγο, κυνηγώντας τα ευρώ.

Πριν από τριάντα χρόνια, τέτοια μέρα, ο Αλέκος Σακελλάριος, θα είχε
σκαρώσει… δέκα φάρσες, τουλάχιστον, σε φίλους και συνεργάτες! Και κατά το
βραδάκι, θα έπαιρνε από το χέρι τον Χρήστο Χαιρόπουλο, θα πήγαιναν στο
Ζάππειο, στους ραδιοθαλάμους της ΕΡΤ, θα βάζανε στο μάτι έναν αστυφύλακα –
βλαχαδερό και θα του παριστάνανε τους… ύποπτους! Θα τον παρατηρούσαν κρυφά,
δήθεν, δυο-τρεις φορές, και κάποια στιγμή, θα το βάζανε στα πόδια. Ο
αστυφύλακας ­ δαιμόνιος ­ πιστεύοντας ότι έχει μπροστά του δυο κακοποιούς, θα
τους καταδίωκε κι εκεί, κοντά στην Αμαλίας, θα τους έπιανε. «Συλλαμβάνεσθε!»
θα τους έλεγε. Και ο Σακελλάριος, με τα αιωνίως γουρλωμένα μάτια του, θα τον
ρωτούσε: «Γιατί; Τρέχαμε με… υπερβολική ταχύτητα;».

Άλλοι καιροί, άλλοι άνθρωποι, άλλη διάθεση…