ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι απόδημοι

Ο λόγος στους αναγνώστες: Ο Δημ. Φούντας, από το Σίδνεϊ της Αυστραλίας,
γράφει:

«Αγαπητέ Λευτέρη,

Μετά εκείνο το υπέροχο “Η Ελλάδα στους Έλληνες”, του αείμνηστου Ανδρέα
Παπανδρέου, ακολούθησε ένα άλλο εξίσου μεγάλο με το προηγούμενο προς υλοποίηση
σύνθημα του ΠΑΣΟΚ “Ελλάδα δεν είναι μόνο τα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων που
διαβιούν στην πατρίδα, αλλά και τα επτά εκατομμύρια των Απόδημων Ελλήνων, που
αποτελούν το αναπόσπαστο κομμάτι της μητέρας Ελλάδος”. Το ΠΑΣΟΚ, σωστά, από
την ιδρυτική του διακήρυξη και μέχρι σήμερα, κάνοντας πράξη τα ανωτέρω, έχει
ιδρύσει Τοπικές Οργανώσεις σε όλο τον κόσμο, με τις ίδιες ακριβώς καταστατικές
διαδικασίες που ισχύουν και στην Ελλάδα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, μετά το 1974
και τη μεγάλη ανταπόκριση που βρήκαν τα προγράμματά του στον όπου γης
Ελληνισμό, η ηγεσία και τα μέλη του προείδαν πως σε πολύ σύντομο χρονικό
διάστημα θα κληθούν από τα 17 εκατομμύρια του ελληνικού λαού να αναλάβουν τη
διακυβέρνηση της χώρας. Το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, για τον εσωτερικό
χώρο της Ελλάδας, σου είναι γνωστό και δεν πρόκειται να αναφερθώ. Όμως, για το
μεγάλο κομμάτι του Απόδημου Ελληνισμού σκέφτηκαν να δημιουργήσουν ένα λαϊκό
συντονιστικό όργανο, το ΣΑΕ (Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού), το οποίο θα
αποτελείται από δημοκρατικά εκλεγμένους αντιπροσώπους τών εν ενεργεία λαϊκών
φορέων των Αποδήμων, δηλαδή τις Ελληνικές Κοινότητες, τους Εθνικοπολιτικούς
Συλλόγους, τους Φοιτητικούς Συλλόγους, τους Συλλόγους των Ελλήνων
Εκπαιδευτικών, τα Εμπορικά Επιμελητήρια κ.λπ. Αυτό το ΣΑΕ άρχισε να λειτουργεί
πειραματικά και μέχρι να θεσμοθετηθεί, από το 1985, Συνέδριο Θεσσαλονίκης,
Πάτρας, Μελβούρνης, με κύριο κορμό σύνθεσης τους δημοκρατικά εκλεγμένους
αντιπροσώπους των ανωτέρω φορέων. Το 1987 και έπειτα από σχετική διαμαρτυρία
της Εκκλησίας, η αρμόδια Γραμματεία τους διαβεβαίωσε πως στο μέλλον, αν
επιθυμούν, θα μπορούν να στέλνουν κάποιους παρατηρητές. Πρόταση την οποία
απέρριψαν μετά βδελυγμίας οι επικεφαλής της Εκκλησίας. Όμως, όπως έχει
αποδειχθεί, ο χρόνος εργαζόταν ακόμη μια φορά υπέρ τους. Ήλθε το 1989. “Το
βρώμικο ’89”, όπως πολύ σωστά το ονόμασες. Και το 1990 η συγκυβέρνηση
Τζαννετάκη κατέθεσε το Προεδρικό Διάταγμα, με κορμό σύνθεσης του ΣΑΕ τις
Κληρικολαϊκές των Εκκλησιών, τους Εθνοτοπικούς Συλλόγους, προσωπικότητες
εθνικής εμβέλειας και τελευταίες τις Ελληνικές Κοινότητες των Ελλήνων της
Διασποράς. Αυτά εν συντομία για το ΣΑΕ του Απόδημου Ελληνισμού, αναφορικά με
τους αντιπροσώπους του ΣΑΕ Αυστραλίας και τον αντιδημοκρατικό τρόπο επιλογής
των από την Διακομματική Επιτροπή της Βουλής και τον αρμόδιο Υπουργό, καθώς
και για τον αποκλεισμό, κατ’ απαίτησιν του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας κ.
Στυλιανού Χαρκιανάκη, των Ελληνικών Κοινοτήτων Αυστραλίας».

Ο κ. Παπανδρέου, Φαρές Πατρών, γράφει:

«Η υπόθεση Δ.Σ. του Ιδρύματος Ωνάση και Τιερί Ρουσέλ εκκρεμεί ενώπιον της
ελληνικής Δικαιοσύνης και συνεπώς δεν θα ασχοληθούμε με την ουσία της. Όμως θα
θέλαμε να επισημάνουμε ιδιαίτερα ότι συχνά υπάρχει προκατάληψη σε μια μερίδα
της κοινής γνώμης όταν πρόκειται για αλλοδαπό. Πρέπει λοιπόν το κοινό να
βλέπει όχι μόνο την πλευρά του Ιδρύματος, το οποίο έκρινε σκόπιμο να επιλέξει
σαν άμυνα την επίθεση, αλλά και την πλευρά του πατέρα της Αθηνάς, για τον
οποίο δύσκολα θα παραδεχθεί κανείς ότι είναι αντίθετος με τα συμφέροντα του
παιδιού του. Το λέμε αυτό, διότι οι εντυπώσεις από τον κ. Τιερί Ρουσέλ που
βγαίνουν από την άψογη στάση του απέναντι στο παιδί του, είναι ότι πρόκειται
για ευπατρίδη με έντιμες προθέσεις».