Διαστάσεις Video ergo sum

Να τους στέλνουμε στην ηλεκτρική καρέκλα, ναι. Να τους κλείνουμε σε
μπουντρούμια, ναι. Ακόμη και να τους βασανίζουμε επιτρέπεται, υπό ορισμένους
όρους. Όχι όμως και να τους στερήσουμε την τηλεόραση. Είναι απάνθρωπο.

Βλέποντας τηλεόραση: ένα ατομικό δικαίωμα ίσως πολυτιμότερο κι από τη ζωή

Ο Έντουαρντ Μπέλο δεν είναι κανένας φοβερός εγκληματίας. Κάτι μικροκλοπές έχει
κάνει, σε κάτι συμπλοκές ανακατεύτηκε, πλαστογράφησε και κάνα δυο φορές
πιστωτικές κάρτες. Και πάντα κατάφερνε να αποφύγει τη φυλακή. Ακόμη κι όταν
συνελήφθη τον περασμένο Δεκέμβριο για κλοπή πιστωτικής κάρτας, ο δικαστής τον
λυπήθηκε. “Είσαι εξήντα χρόνων άνθρωπος”, του είπε, “είναι κρίμα να σε κλείσω
μέσα. Θα σε τιμωρήσω όμως με κατ’ οίκον περιορισμό για δέκα μήνες. Και θα μου
υποσχεθείς ότι στο διάστημα αυτό δεν θα ανοίξεις καθόλου τηλεόραση, αλλά θα
σκέφτεσαι συνεχώς πώς θα γίνεις καλύτερος πολίτης. Αν σε πιάσουμε να βλέπεις
τηλεόραση, η ποινή σου θα μετατραπεί σε φυλάκιση”.

Τον Μπέλο δεν τον πείραζε να μη δει τηλεόραση για δέκα μήνες. Τη γυναίκα του
λυπόταν λίγο, που θα έπρεπε να πάει σε άλλο σπίτι για να παρακολουθήσει τα
αγαπημένα της προγράμματα, αλλά κι αυτό θα το ξεπερνούσαν. Στο κάτω κάτω η
τηλεόρασή τους είναι μια μικρή ασπρόμαυρη, ενσωματωμένη σ’ ένα από εκείνα τα
έπιπλα παλαιού τύπου, θα μπορούσαν λοιπόν να χαζεύουν κρυφά και να μην τους
πάρει χαμπάρι κανείς. Αλλά οι δικηγόροι του είχαν άλλη γνώμη. Και συνέταξαν
μια έφεση που ανέφερε τα εξής βαρύγδουπα: “Η στέρηση του δικαιώματος ενός
πολίτη να βλέπει τηλεόραση, ιδίως σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή όπως η
σημερινή, με έναν πόλεμο σε εξέλιξη και το μέλλον της χώρας σε κίνδυνο,
συνιστά παραβίαση των συνταγματικών του δικαιωμάτων και αποτελεί ωμή και
παράδοξη τιμωρία, κάτι που απαγορεύεται αυστηρά από την όγδοη τροπολογία του
αμερικανικού Συντάγματος”.

Κανείς δεν απαγόρευσε βέβαια στον Έντουαρντ Μπέλο να ενημερώνεται για τις
εξελίξεις από τις εφημερίδες. Η ουσιώδης ενημέρωση ενός πολίτη, όμως, γίνεται
από την τηλεόραση: αυτό υποστήριξαν οι δικηγόροι, και η άποψή τους έγινε
αποδεκτή από το Εφετείο του Μανχάταν. “Η στέρηση του δικαιώματος ενός πολίτη
να βλέπει τηλεόραση συνιστά βασανιστήριο”, έκριναν οι δικαστές, ανατρέποντας
την πρωτόδικη απόφαση. Η αμερικανική δικαιοσύνη μπορεί να μη διστάζει να
επιβάλλει τη θανατική ποινή ακόμη και σε αμφισβητούμενες περιπτώσεις, σε
ζητήματα όμως πολιτισμού (όπως τον εννοεί εκείνη τουλάχιστον) εξαντλεί την
ευαισθησία της.

“Ας είμαστε ειλικρινείς”, είπε η κυρία Μπέλο στους Νιου Γιορκ Τάιμς.
“Η τηλεόραση είναι ο συνδετικός μας κρίκος με τον κόσμο. Χωρίς αυτήν,
είναι σαν να μην υπάρχεις”. Video ergo sum, σχολίασε πικρόχολα ο τηλεκριτικός
της Ουάσιγκτον Ποστ. Το κακό είναι ότι ο κύριος Μπέλο μπορεί τώρα να
μπει στη φυλακή, αφού πρέπει με κάποιο τρόπο να σωφρονιστεί. Αλλά εκεί θα
είναι ελεύθερος να βλέπει τηλεόραση όσο θέλει.