ΜΑΤΙΕΣ Ποικίλα…

Διάβασα στο «Ε» μια συνέντευξη του σκηνοθέτη Γιάννη Κακλέα στη Βασιλική Σιούτη
και μου άρεσε πολύ. Ο Κακλέας, πάνω απ’ όλα, έχει ψυχή. Σε μια εποχή που οι
περισσότεροι «επώνυμοι» ισχυρίζονται ότι οι πρόγονοί τους ήταν περίπου…
πρίγκιπες, αυτός λέει: «Προέρχομαι από εργατική οικογένεια. Ο πατέρας μου ήταν
στιλβωτής και δούλευε 18 ώρες την ημέρα. Είχε, ωστόσο, μια τεράστια βιβλιοθήκη
και εύρισκε τον χρόνο να διαβάζει. Τα βράδια μού μιλούσε για τον
Ντοστογιέφσκι, με παρότρυνε να διαβάζω Καζαντζάκη…». Κι ακόμα: «… Στις
παρέες των καλλιτεχνών συζητούσαν πώς θ’ αλλάξουν τον κόσμο. Αυτό το πανηγύρι
ονείρων το ζηλεύω αφάνταστα. Θα ήθελα να είμαι ένας από τους φίλους του
Μπρετόν. Θα ήθελα να παρακολουθώ τις συζητήσεις του Ελιάρ και του Μαγκρίτ, να
παρευρίσκομαι στα γιαουρτώματα των ντανταϊστών…». Τέλος: «Εγώ δεν παίρνω τη
ζωή στα σοβαρά, γι’ αυτό και μού αρέσει να αυτοσαρκάζομαι. Πιστεύω στις
εμπειρίες και θέλω να ζω βαθιά…».

*Με κάλεσαν για να με βραβεύσουν, για την προσφορά μου στο ελληνικό
ποδόσφαιρο, μαζί με τον Αντ. Σαμαράκη, τον Αρ. Καμάρα και άλλους, οι
προπονητές ποδοσφαίρου. Όταν πήρα το μικρόφωνο, για να πω δυο λόγια, όπως
συνηθίζεται, είπα, ανάμεσα στα άλλα, ότι «υπάρχουν ξένοι ποδοσφαιριστές που
αμείβονται με 1 δισ. δραχμές τον χρόνο, σπανίως παίζουν καλά και μόλις βάλουν
ένα γκολ στην… Αναγέννηση Καρδίτσας, ορισμένες αθλητικές εφημερίδες γράφουν
για… “μάγους” και διάφορα τέτοια!». Δεν πρόλαβα να τελειώσω τα λόγια μου και
ο Λεμονής, ο προπονητής του Ολυμπιακού, που παρακολουθούσε την εκδήλωση,
σηκώθηκε και έφυγε! «Οργισμένος», καθώς πληροφορήθηκα! Γιατί; Διότι υπέθεσε
ότι το σχόλιό μου αφορούσε τον… Βραζιλιάνο παίκτη Τζιοβάνι! Ας ησυχάσει ο
προπονητής. Δεν είχα στον νου μου ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού, αλλά του
Παναθηναϊκού. Που έφυγε, πρότινος. Αλλά ας πούμε ότι είχα στο μυαλό μου τον
Τζιοβάνι. Ποιο το κακό; Πρέπει να… δοξολογούμε τους δισεκατομμυριούχους
ξένους παίκτες, ακόμη κι όταν σέρνονται, για να μην τους χαλάσουμε την καρδιά;

*Έτρεχα στου Φιλοπάππου, σ’ ένα δρομάκι, με τη φόρμα μου. Ξάφνου, βλέπω δίπλα
μου ένα περιπολικό, με δύο αστυφύλακες. Γυρίζω και τους λέω: «Παιδιά, δεν
πρέπει να μπαίνετε με το αυτοκίνητο μέσα στο δασάκι. Αυτό το μονοπάτι είναι
μόνο για περίπατο, για περπάτημα…». Μού απαντά ο οδηγός: «Γιατί, σάς
πείραξε; Και τα κλεμμένα, που πετάνε εδώ αποπίσω, πώς θα τα βρούμε;». Έμεινα
εμβρόντητος: «Πετάνε κλοπιμαία, εδώ, στου Φιλοπάππου;». «Βεβαίως. Και είμαστε
εδώ, τώρα, γι’ αυτή τη δουλειά…». Είπα «πάω πάσο» και ξανάρχισα να τρέχω.
Έφυγε και το περιπολικό. Δεν το πήρα, όμως, από πίσω, για να δω το σημείο όπου
πετιούνται τα κλοπιμαία και να περάσω, αύριο-μεθαύριο, ν’ αρπάξω κι εγώ κάτι
από τον σωρό…