ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το Κράτος

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Σπ. Κατωπόδης, Ολύμπου 16, Μελίσσια, γράφει:

«Αυτή την ώρα από την ανοιχτή τηλεόραση στο δίπλα δωμάτιο ακούω τις
περιγραφές, τη θλίψη και την οργή σχετικά με τις πλημμύρες της Αθήνας και το
οδικό ναυάγιο της Μαλακάσας. Ακούω επίσης την καταδικασμένη προσπάθεια των
εκπροσώπων της κυβέρνησης να δικαιολογηθούν. Πιστεύω ότι κανένας από τους
“συναρμόδιους”, όπως τους λένε, υπουργούς δεν είναι αδιάφορος μπροστά σε
τέτοια ενδεχόμενα, όταν κατασκευάζονται οι δρόμοι και τα άλλα έργα υποδομής
και κανένας στο κάτω κάτω δεν αγνοεί τη ζημιά που υφίσταται ο ίδιος προσωπικά.
Ανικανότητα λοιπόν; Όχι ακριβώς. Αυτό που φταίει είναι πως το Κράτος είναι
στελεχωμένο από ανθρώπους που επιλέγουν ­ και συχνά επιβάλλουν ­ οι κομματικοί
μηχανισμοί. Και βέβαια οι μηχανισμοί από τη φύση τους “παράγουν” μετριότητες.
Οι υπουργοί επιλέγουν τα “δεξιά τους χέρια” με κριτήρια υπαγορευόμενα από τον
Καισαρισμό και (;) τις ανασφάλειές τους. Στις θέσεις-κλειδιά του Κράτους
βρίσκονται τελικά άνθρωποι που το βασικό ­ και πολλές φορές το μόνο ­ προσόν
τους είναι πως ανήκουν στο εμπιστεύσιμο περιβάλλον των “υψηλόβαθμων”, που
τελικά το πληρώνουν αυτό με το ­ πολιτικό ­ αίμα τους. Κι όσο γι’ αυτούς, ας
πρόσεχαν! Το κακό είναι πως το πληρώνει και ο φτωχός, κυριολεκτώ, ­ οι
πλούσιοι είναι θωρακισμένοι ­ λαός. Κι ακόμα ­ ίσως χειρότερο ­ το πληρώνει
και το κύρος και η αξιοπιστία της ίδιας της πολιτικής. Οι καλές προθέσεις,
τελικά, θέλω να πω, όταν υπάρχουν, και υπάρχουν πολύ συχνότερα απ’ όσο
φαίνεται, προδίδονται από την απίστευτη ανεπάρκεια των επιφορτισμένων για την
υλοποίησή τους στελεχών, για την οποία βεβαίως και ευθύνονται τα κυβερνητικά
στελέχη που τους επιλέγουν. Το πρόβλημα γίνεται δε ολοένα και μεγαλύτερο στις
μέρες μας, ακριβώς γιατί όσο περισσότερο μακροχρόνια είναι η παραμονή ενός
κόμματος στην εξουσία τόσο περισσότερο ισχυροποιούνται και παγιώνονται οι
μηχανισμοί αυτοί και τα αλληλοεξαρτώμενα συμφέροντα (πολιτικά και όχι μόνον),
αλλά και τόσο περισσότερο αυξάνεται ο Καισαρισμός των “υψηλόβαθμων”.

Αν ο παραπάνω συλλογισμός είναι βάσιμος ­ που το θεωρώ αυταπόδεικτο ­ τότε
είναι φανερό πως η προσπάθεια “επανίδρυσης” ή “ανάκαμψης” ή όπως αλλιώς την
λένε του ΠΑΣΟΚ

– αφενός μεν επιβάλλεται από την ανάγκη να μην παραδοθεί τέτοιες ώρες η χώρα
στον αδίστακτο και ανάλγητο Νεοφιλελευθερισμό, στη συντήρηση, στο παρελθόν,
στη Δεξιά,

– αφετέρου δε απαιτεί βαθιές τομές, ριζικές αλλαγές, κύρια νοοτροπίας, αλλά
και δομών, προς την κατεύθυνση λιγότερο μηχανισμοί περισσότερο πολιτική.
Παράδειγμα το πρόσφατο Συνέδριο, που τόση αυτοϊκανοποίηση πρόσφερε στους
μηχανισμούς και τόση αδιαφορία στην κοινωνία. Ακριβώς γιατί περιείχε τόση
πολλή αναμέτρηση μηχανισμών και τόση λίγη πολιτική.

Όσο για τους δημάρχους (βασικούς υπεύθυνους για τις συνέπειες της νεροποντής),
ξέρεις, πιστεύω πως δεν είναι πια μακριά η μέρα που αυτοί οι αναρχικοί όσο και
φαύλοι ­ στην πλειονότητά τους ­ εκλεκτοί των εσωκομματικών, διακομματικών
αλλά και εξωκομματικών διαπλοκών θα αντικατασταθούν από άξιους και ικανούς
μάνατζερ, που έναντι μεγάλης ­ δίκαια ­ αντιμισθίας θα διαχειρίζονται τα
δημοτικά ζητήματα, χωρίς δεσμεύσεις και εξαρτήσεις. Η αναμφισβήτητη
ελαχιστοποίηση της πολιτικής παραμέτρου του ρόλου των δημοτικών αρχόντων
καθιστά αυτήν τη θεσμική αλλαγή εφικτή, ανοίγοντας τον δρόμο για την
αξιοποίηση, προς όφελος ­ επιτέλους ­ του δημόσιου συμφέροντος, του πλούσιου
ανθρώπινου δυναμικού της ελεύθερης αγοράς που δεν βρίσκει χώμα εύφορο στους
αξιόβορους μηχανισμούς».