Διαστάσεις Το τέλος της αρχής

Ένας στους τρεις Ισραηλινούς θέλει ανταλλαγή πληθυσμών. Δύο στους τρεις,
όμως, τάσσονται υπέρ ενός «μονομερούς διαζυγίου». Η βασανισμένη ψυχή τής
ισραηλινής κοινής γνώμης πάσχει από προχωρημένη σχιζοφρένεια, έγραψε ένας
σχολιαστής.

Στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, η ισραηλινή αστυνομία προσπαθεί να διαλύσει διαδήλωση ειρηνιστών

Η Νουρίτ Πέλεντ-Ελχάναν είναι μια γενναία γυναίκα, το διαπιστώσαμε και όταν
ήλθε πριν από δύο μήνες στην Αθήνα. Το 1997 έχασε τη 13χρονη κόρη της από
επίθεση της Χαμάς στην Ιερουσαλήμ. Αλλά δεν έπαψε ούτε τότε να πιστεύει στον
διάλογο και να επιρρίπτει την ευθύνη για τα σημερινά αδιέξοδα στην πολιτική
των ισραηλινών κυβερνήσεων στα Παλαιστινιακά Εδάφη. Ο Σαρόν δεν είναι
πρωθυπουργός, αλλά αρχιμαφιόζος, λέει στην Κοριέρε. Δεν τον ενδιαφέρει
το καλό τού λαού του. Δεν τον ενδιαφέρει τίποτα πέρα από τον θάνατο και την
καταστροφή. Δεν έχει στρατηγική, μοναδική του επιθυμία είναι η βεντέτα.

Για την ισραηλινή ειρηνίστρια, ένας είναι ο τρόπος για να βγει η ισραηλινή
κυβέρνηση από τη σημερινή κρίση: να αποχωρήσει από τα κατεχόμενα εδάφη, να
διαλύσει τους οικισμούς, να αφήσει ήσυχους τους Παλαιστινίους. Και να
ξαναρχίσει τον διάλογο. Όσο για τον Αραφάτ, ίσως να μην είναι ένας καλός
ηγέτης, αλλά ένοχος δεν είναι. Μάλλον θύμα της σύγκρουσης είναι κι αυτός.

Σαν τη Νουρίτ Πέλεντ-Ελχάναν σκέπτονται όλο και περισσότεροι Ισραηλινοί.
Ύστερα από μια μακρά και τραυματική παράλυση, γράφει ο Γκιντεόν Σαμέτ στη
Χααρέτζ, ορισμένες δυνάμεις αρχίζουν να αφυπνίζονται. Οι διαδηλωτές
στους δρόμους δεν είναι ακόμη πολλοί. Αδιαμφισβήτητο ηγέτη δεν έχουν. Το
κίνημα των εφέδρων που αρνούνται να υπηρετήσουν στα Εδάφη εξακολουθεί να
συναντά την αντίδραση μιας πλειοψηφίας που φοβάται την υπονόμευση της
υπάρχουσας τάξης, παρ’ όλο που η ίδια αυτή πλειοψηφία ξέρει ότι δεν έχει
μείνει και πολλή τάξη, παρά μόνο ένα πελώριο χάος. Όμως η αμηχανία είναι
έκδηλη. Την ώρα που ο Σαρόν βεβαιώνει ότι θα συντρίψει την ιντιφάντα, οι
νεκροί Ισραηλινοί πολλαπλασιάζονται. Κι εκείνοι που δεν έχουν βραχεία μνήμη
θυμούνται ότι στις τρεις εβδομάδες που ακολούθησαν το διάγγελμα του Αραφάτ
προς τον λαό του, στα μέσα Δεκεμβρίου, είχε σκοτωθεί μόλις ένας Ισραηλινός.
Αρνούμενος να κάνει διαπραγματεύσεις, και επιμένοντας στο μυθολογικό του
κυνήγι για το κεφάλι του Αραφάτ, ο Σαρόν συνέβαλε αποφασιστικά στη διαιώνιση
της σύγκρουσης.

Τον Νοέμβριο του 1942, όταν η έκβαση των συγκρούσεων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο
άρχισε να κλίνει υπέρ των Συμμάχων, ο Τσώρτσιλ είχε πει ότι αυτό δεν είναι το
τέλος, ούτε η αρχή του τέλους, αλλά μάλλον το τέλος της αρχής. Ίσως αυτό το
τέλος της αρχής ή, εν πάση περιπτώσει, κάποιο τέλος κάποιας αρχής να
παρατηρείται σήμερα στο Ισραήλ. Το επόμενο στάδιο θα είναι χωρίς αμφιβολία ο
διάλογος. Το ερώτημα είναι πόσοι αθώοι θα θυσιαστούν ακόμη μέχρι τότε.