ΓΝΩΜΗ Αραφάτ, ο μελλοθάνατος

Ο Γιάσερ Αραφάτ μοιάζει με έγκλειστο στην πτέρυγα των μελλοθανάτων. Ελάχιστοι
Αμερικανοί, Ισραηλινοί, ή Άραβες ηγέτες – για να μην αναφερθώ καν στους
Παλαιστινίους – πιστεύουν πια ότι θα οδηγήσει ποτέ τον λαό του σε ειρηνευτική
συμφωνία με το Ισραήλ. Το μόνο πράγμα που ακόμα κρατάει τον κ. Αραφάτ να
επιπλέει στην επιφάνεια του νερού σήμερα, είναι ότι κανείς δεν θέλει να
χρεωθεί τον θάνατό του – ούτε το Ισραήλ, ούτε η Αμερική, ούτε οι Άραβες, ούτε
οι ίδιοι οι συνεργάτες του θέλουν να τους βαρύνει τέτοια ευθύνη. Γι’ αυτό και
αυτή η σύγκρουση έχει φύγει πλέον από το πλαίσιο της διπλωματίας και τίθεται
πια σε πλαίσιο βιολογικό – όλοι απλώς περιμένουν να πεθάνει ο κ. Αραφάτ. Το
κακό είναι ότι τρώει γιαούρτι και κοιμάται τακτικά.

Ο κ. Αραφάτ είναι μελλοθάνατος επειδή αυτοπυροβολήθηκε – τρεις φορές. Πρώτα
απέρριψε την ειρηνευτική πρόταση που του προσέφερε ο Μπιλ Κλίντον, βάσει της
οποίας οι Παλαιστίνιοι αποκτούσαν κράτος στη Δυτική Όχθη, τη Γάζα, και την
Ανατολική Ιερουσαλήμ. Και ο κ. Αραφάτ απέρριψε αυτήν την πρόταση κυρίως επειδή
δεν ήθελε μονάχα ένα παλαιστινιακό κράτος στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, αλλά
επειδή ήθελε επίσης σε εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους πρόσφυγες να δοθεί
το δικαίωμα επιστροφής στο Ισραήλ.

Δεύτερον, όταν ο κ. Αραφάτ είδε ότι δεν μπορούσε να αποκτήσει τα δύο – κατ’
ουσίαν – κράτη που προσπάθησε να αποκτήσει στη συνάντηση του Καμπ Ντέιβιντ,
αποφάσισε να σπάσει το μονοπώλιο της βίας εντός των παλαιστινιακών εδαφών. Το
μονοπώλιο της βίας είναι ο ορισμός του κράτους. Ο κ. Αραφάτ λοιπόν, έσπασε
αυτό το μονοπώλιο, ώστε να μπορούν η Χαμάς και η ισλαμική τζιχάντ να
πραγματοποιούν επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον του Ισραήλ, για να πιεστεί το
Ισραήλ να αποδεχθεί τους όρους του – αλλά όλα αυτά με έναν τρόπο ώστε να μην
μπορεί ο ίδιος να κατηγορηθεί.

Και τελικά, με το Πλοίο των Τρελών – την υπόθεση του λαθρεμπορίου όπλων με το
πλοίο «Καρίν Α» – ο κ. Αραφάτ κατέστρεψε το κεντρικό επιχείρημα των
Παλαιστινίων περιστερών: ότι δηλαδή το Ισραήλ θα μπορούσε να αποδεχθεί την
ύπαρξη ενός παλαιστινιακού κράτους στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, γιατί θα ήταν
δυνατόν να «αποστρατιωτικοποιηθεί» και να μην μπορεί να απειλήσει ούτε το
Ισραήλ ούτε την Ιορδανία.