ΜΑΤΙΕΣ Λιακάδες…

Με το που είδα τον ήλιο, χθες το πρωί, έτσι, ολόσωμο και λαμπερό και σίγουρο
και ιππέα, πετάχτηκα στον δρόμο με μια φόρμα και αθλητικά παπούτσια και άρχισα
να τρέχω, σαν έφηβος, στα δρομάκια του Φιλοπάππου! Πίσω μου, το σκυλί μου,
έτρεχε κι αυτό, ενθουσιασμένο! Όπως έτρεχαν ενθουσιασμένα και ένα τσούρμο
πιτσιρίκια, που τα ‘χαν πάει βόλτα οι δασκάλες τους, από τα σχολεία της
περιοχής!..

Ο ήλιος! Θυμάμαι ένα ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ, που τον βγάζουν, για μια ώρα,
από το κελί του και τον αφήνουν να περπατήσει στην ηλιόλουστη αυλή της
φυλακής. Κι εκείνος, κατόπιν, που ξαναγυρίζει στο μπουντρούμι, γράφει ένα
μαγικό ποίημα! Που λέει ότι τίποτα δεν τον ενδιέφερε, ούτε ο αγώνας, ούτε οι
προοπτικές του, ούτε οι θυσίες, ούτε τα βασανιστήρια, τα εξήντα λεπτά, που
βρισκόταν μακριά από τον δεσμοφύλακα, παρά μόνον ο ήλιος!

Σωστά τα λέει και ο Σαββόπουλος, σοφός από τότε ­ τη δεκαετία του ’60. Μιλάει
για έναν «ήλιο αρχηγό» και διαμαρτύρεται, με όλα τα δίκια δικά του, που αυτόν
τον ήλιο, τον τρώει το αφεντικό! Και τι να πω και για τον Παλαμά, που στο
«Ρόδου μοσκοβόλημα» τραγουδάει «εφέτος άγρια μ’ έδειρεν η βαρυχειμωνιά / που
μ’ έπιασε χωρίς φωτιά και μ’ ηύρε χωρίς νιάτα (…) Μα, χτες, καθώς με θάρρεψε
το γέλιο του Μαρτιού / και κίνησα να ξαναβρώ τ’ αρχαία τα μονοπάτια / στο
πρώτο μοσκοβόλημα ενός ρόδου μακρινού / μου δάκρυσαν τα μάτια»…

Ούτε Μάρτης, βέβαια, ούτε ρόδα, μακρινά ή κοντινά, χτες. Αλκυονίδες μέρες,
όμως, σίγουρα. Γιατί, όπως σημειώνουν τα κιτάπια, αυτές οι μέρες, οι
ηλιόλουστες, που μπαίνουν σφήνα στη χειμερινή κακοκαιρία, μας επισκέπτονται
για να μας γλυκάνουν ­ και πόσο το είχαμε ανάγκη εφέτος, με τον φοβερό χιονιά
­ την τελευταία εβδομάδα του Δεκεμβρίου, τις δύο τελευταίες του Ιανουαρίου και
την δεύτερη του Φεβρουαρίου.

Έχουμε… λαμβάνειν ακόμα, λοιπόν, από Αλκυονίδες! Και οι προβλέψεις τής
Μετεωρολογικής κάνουν λόγο για «υψηλές θερμοκρασίες» τα προσεχή 24ωρα, με
ηλιοφάνεια σε όλη την χώρα. Θαυμάσια! Ήλιος και πάλι. Όχι μόνο για να ζεστάνει
το κοκαλάκι μας. Αλλά και να μας ξεπλύνει ­ έτσι το νιώθω ­ από τη βρωμιά των
ημερών. Βρωμιά, που ξεχειλίζει από μερικά εμπορικά τηλεοπτικά κανάλια και δεν
αφήνει τίποτα που να μην το μολύνει…