ΜΑΤΙΕΣ Τις πταίει;

Έλεγα, προχτές, ότι «τρελάθηκε ο καιρός». Λάθος. Εμείς τρελαθήκαμε. Οι
άνθρωποι. Και πάμε να κάνουμε τη φύση, τη ζωή, σαν τα μούτρα μας. Μπαζώσαμε
τις θάλασσες και τις μολύναμε. Δηλητηριάσαμε τον αέρα. Σκάψαμε και ισοπεδώσαμε
τα βουνά. Κάψαμε τα δάση. Εξολοθρεύσαμε ζώα, εξαφανίσαμε φυτά, στερέψαμε
λίμνες, ξεράναμε ποτάμια. Και, βέβαια, τις τέσσερις εποχές, που μας παρέδωσαν
οι γονείς μας, τις θεωρήσαμε πολλές και τις κόψαμε στα δύο.

Έχουμε, πια, άνοιξη; Έχουμε, πια, φθινόπωρο; Από τον χειμώνα, δεν μπαίνουμε
κατ’ ευθείαν στο καλοκαίρι; Και ο χειμώνας, όσο πάει, δεν γίνεται και
αγριότερος; Αφήνω τα καλοκαίρια, που, χρόνο με το χρόνο, μας τσουρουφλίζουν
όλο και πιο πολύ και μας αρρωσταίνουν με την ύπουλη υγρασία τους. (Ακόμη και
στην Ακρόπολη, η υγρασία, τον Αύγουστο, είναι αφόρητη…).

Κάποτε, το χιόνι, για την πρωτεύουσα, ήταν ευλογία και χιονάνθρωποι και
φωτογραφίες και χιονοπόλεμοι και τραγούδι και χαρά και γούρι. Τώρα, είναι
συμφορά. Είναι «ακραίο φαινόμενο», που διαλύει τα πάντα και τρομοκρατεί τους
πάντες. «Ακραίο φαινόμενο», όμως, δεν ήταν και η ανυπόφορη ζέστη του φετινού
μετακαλόκαιρου; Είναι φυσιολογικό, να κυκλοφορούμε τον Νοέμβριο και τον
Δεκέμβριο με κοντομάνικα πουκάμισα;

Υπενθύμισε ο καθηγητής Χρ. Ζερεφός, και έχει δίκιο, ότι «το 1987 είχαμε
καύσωνα, για να ακολουθήσουν, το ψύχος του ’88, η λειψυδρία ’89-’92, οι
καύσωνες και οι πλημμύρες της δεκαετίας του ’90, το παρατεταμένο ζεστό
φθινόπωρο του 2001 και το πολικό ψύχος του φετινού χειμώνα» («Ελευθεροτυπία»
7/1). Δεν είναι προφανές, ύστερα απ’ όλα αυτά, ότι το πράγμα θα έχει και
συνέχεια;

Αφού, λοιπόν, δεν κάνουμε τίποτα για «να τα βρούμε» με τη φύση, που «της
δώσαμε και κατάλαβε», αναγκαίο είναι να πάρουμε μέτρα, ώστε να μη μας πιάσουν
ξανά απροετοίμαστους, ο αυριανός χιονιάς, η μεθαυριανή πλημμύρα, η πυρκαγιά
του ερχόμενου καλοκαιριού. Και, βέβαια, θα πρέπει, οι «μάγκες» από μας, ν’
αρχίσουν να καταλαβαίνουν ότι δεν φταίει για όλα το κράτος. Φταίνε και
οι απείθαρχοι, οι ανεύθυνοι, οι κακομαθημένοι Έλληνες. Που δεν κοιτάζουν την
καμπούρα τους. Αλλά τα ρίχνουν όλα, στις πλάτες άλλων. Όπως κάποιος, που
ωρύετο στην τηλεόραση: «Μα, είναι κράτος αυτό; Στα 5 μέτρα, δεν βλέπω τίποτα!
Έχει ομίχλη! Να παραιτηθεί ο Σκανδαλίδης!»!!!