ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Στη Μόσχα, στη Μόσχα!

Έπεφτε το χιόνι κι ομόρφαινε τη γειτονιά μας, ρούπι δεν το κουνούσαμε μακριά.
Στο πάρκο κατεβήκαμε, στο δασάκι της Ευελπίδων, κι ήταν σαν τον Καναδά ή τη
Φινλανδία, με μόνη διαφορά τον ενθουσιασμό του κόσμου, το πανηγύρι. Εκείνη η
ψευτοπλατεία «Πρωτομαγιάς» να έχει μεταμορφωθεί στην Κόκκινη Πλατεία της
Μόσχας και να εμφανιστούν οι ντόπιοι, Ρώσοι και Ουκρανοί και Πολωνοί, να
δίνουν ρέστα. Εκεί που παιδευόμασταν εμείς να φτιάξουμε χιονάνθρωπο, φορώντας
χοντρά γάντια, τους έστηναν εκείνοι σε χρόνο ρεκόρ, πελώριους, πανέμορφους και
σέξι, μαζεύοντας το χιόνι με χέρια γυμνά. Εκεί που αστοχούσαμε στις
χιονομπαλιές και ουρλιάζαμε αν μας ακουμπούσε χιόνι, εκείνοι έφτιαχναν κάτι
μπάλες στρογγυλές, τις πετούσαν αλάθευτα, πετύχαιναν πάντα σβέρκο, κι όποιος
την έτρωγε μπορεί να έπεφτε κάτω, αλλά απλώς γελούσε. Απομείναμε να τους
κοιτάμε, να χοροπηδάνε σαν παιδιά, νεαρές και νεαρούς σε κατάσταση μέθης, σε
κατάσταση ευτυχίας που ίσως δεν μπορούσαμε ούτε να συλλάβουμε. Οι νεαροί
κυνηγούσαν τα κορίτσια αλύπητα, τα στόλισαν με χιόνι από την κορυφή ώς τα
νύχια, τα πάγωσαν, αλλά εκείνα απτόητα ανταπέδιδαν, σημαδεύοντάς τους στο
στόμα που γελούσε. Σκαρφάλωσαν σ’ όλα τα παγωμένα σιδερικά της παιδικής χαράς,
χοροπήδησαν σαν τρελοί, κρεμάστηκαν στο πολύζυγο, επινόησαν μερικές
καινούργιες τούμπες πάνω σε παγωμένα ξύλινα δοκάρια. Στο τέλος, χάλασαν και
τους χιονάνθρωπους που είχαν φτιάξει, τους έκαναν τεράστιες μπάλες κι άρχισαν
και μ’ αυτές το κυνηγητό. Ήταν τόσο ρωμαλέοι και χαρούμενοι, τόσο
ασυγκράτητοι, που σχεδόν ντραπήκαμε λιγάκι, σαν να κοιτούσαμε αδιάκριτα τη
συνάντηση εραστών που έχουν καιρό να βρεθούν και δεν νοιάζονται να κρυφτούν.
Γυρίσαμε κουρασμένοι και το χιόνι έτριζε ακόμα στα πατήματά μας.