ΓΝΩΜΗ Πολιτική «made in Washington»

Πολλοί πιστεύουν ότι τα προβλήματα της Αργεντινής είναι άλλη μια εκδήλωση της
λατινοαμερικανικής κρίσης. Η αλήθεια είναι ότι η οικονομική πολιτική της
Αργεντινής είχε τυπωμένο πάνω της ένα «made in Washington».

Η αποτυχία αυτής της πολιτικής αποτελεί πρώτα απ’ όλα καταστροφή για τους
Αργεντινούς, αλλά αποτελεί καταστροφή και για την αμερικανική εξωτερική
πολιτική. Η Αργεντινή, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη αναπτυσσόμενη χώρα,
πίστεψε τις «υποσχέσεις» του προωθούμενου από τις ΗΠΑ νεοφιλελευθερισμού. Οι
δασμοί μειώθηκαν, οι κρατικές επιχειρήσεις ιδιωτικοποιήθηκαν, οι πολυεθνικές
έγιναν δεκτές με ανοικτές αγκάλες, και το πέσο εξισώθηκε με το δολάριο. Η
Γουώλ Στρητ επιδοκίμασε, και άρχισε να ρέει το χρήμα. Προς στιγμήν, η
οικονομία της ελεύθερης αγοράς φάνηκε να δικαιώνεται.

Ύστερα, τα πράγματα άρχισαν να καταρρέουν. Αν και όχι αμέσως, η ασιατική
οικονομική κρίση του 1997 επηρέασε την Αργεντινή. Το Διεθνές Νομισματικό
Ταμείο ­ που πολλοί θεωρούν, διόλου άδικα, παράρτημα του αμερικανικού
υπουργείου Οικονομικών ­ γνώριζε ότι η πολιτική «πέσο ίσον δολάριο» δεν μπορεί
να διατηρηθεί. Αντί όμως να βοηθήσει τη χώρα να βγει από την παγίδα, επέμεινε
μέχρι τέλους στη λιτότητα, και ξανά στη λιτότητα.

Τώρα η Αργεντινή έχει βυθιστεί στο χάος. Ορισμένοι παρατηρητές παρομοιάζουν
μάλιστα την κατάσταση με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Και οι Αμερικανοί, οι
άνθρωποι που ενθάρρυναν την Αργεντινή να ακολουθήσει αυτόν τον καταστροφικό
δρόμο, σπεύδουν να ξαναγράψουν την Ιστορία, ρίχνοντας την ευθύνη στα θύματα.

Το πιθανότερο είναι ότι η νέα κυβέρνηση της Αργεντινής θα γυρίσει πίσω το
ρολόι. Θα επιβάλει συναλλαγματικούς ελέγχους και ποσοστώσεις στις εισαγωγές,
γυρίζοντας την πλάτη στις παγκόσμιες αγορές. Η επιλογή αυτή βραχυπρόθεσμα θα
φέρει αποτελέσματα, όπως συνέβη και στη δεκαετία του ’30. Μακροπρόθεσμα, όμως,
είναι καταστροφική. Αλλά, όπως είπε και ο Κέινς, μακροπρόθεσμα είμαστε όλοι
νεκροί.

Ο Paul Krugman είναι Αμερικανός οικονομολόγος