ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Απανθρωπιά

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Σύμφωνα με τον νέο Νόμο περί Μετανάστευσης, ο παράνομος μετανάστης δεν
θεωρείται άνθρωπος και δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα. Συγκεκριμένα,
στερείται ακόμη και το στοιχειώδες δικαίωμα στην κατοικία, καθώς οι ιδιοκτήτες
είναι υποχρεωμένοι (!!) να δηλώνουν στην Αστυνομία τις εκμισθώσεις σπιτιών σε
αλλοδαπούς. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της φιλοξενίας!! Την ίδια ώρα,
κανένας παράνομος μετανάστης δεν δικαιούται πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες,
δηλαδή να ζητήσει φως, νερό, τηλέφωνο, ούτε καν νοσηλεία, παρά μόνο σε έκτακτο
περιστατικό. Όμως οποιαδήποτε ασθένεια, αν δεν προληφθεί εγκαίρως, μπορεί να
καταστεί επικίνδυνη στο μέλλον. Μάλιστα, οι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν θα
συμμορφωθούν και δεν θα “συνεργαστούν” με τις αστυνομικές αρχές απειλούνται με
ποινικές κυρώσεις και πρόστιμα!!

Ούτε και οι υπόλοιποι πολίτες διαφεύγουν από αυτό το θεσμοθετημένο ρατσιστικό
“απαρτχάιντ”, αφού υποχρεώνονται, κάτω από τις ίδιες απειλές του Νόμου, να
“συνεργάζονται” με την Αστυνομία για τον εντοπισμό και την απέλαση αθώων
οικονομικών μεταναστών που τυχαίνει να μην έχουν νόμιμα χαρτιά (συνήθως χωρίς
δική τους ευθύνη). Ουσιαστικά, δηλαδή, ποινικοποιείται η ίδια η κοινωνική
αλληλεγγύη, καθώς και η υποστήριξη που παρέχουν οι αντιρατσιστικές οργανώσεις
στους μετανάστες!! Με άλλα λόγια, το κράτος μάς θέλει όλους ρουφιάνους και
συνεργούς στις αποτρόπαιες αστυνομικές “επιχειρήσεις-σκούπα”.

Οι διαδικασίες για να νομιμοποιηθεί κάποιος είναι ιδιαίτερα δύσκολες και
χρονοβόρες: Οι νομαρχίες μαζί με τον ΟΑΕΔ θα καταρτίζουν λίστες με θέσεις
εργασίας οι οποίες θα στέλνονται στα διάφορα προξενεία: Ο πρόξενος, εντελώς
αυθαίρετα, θα δίνει άδειες εισόδου και προσωρινής παραμονής σε όσους αυτός
θεωρεί κατάλληλους. Στη συνέχεια, ο περιφερειάρχης θα δίνει την τελική έγκριση
για άδεια παραμονής ενός έτους, ύστερα από γνώμη της Επιτροπής Μετανάστευσης.
Στην πράξη, είναι αδιανόητο για έναν εργοδότη να επιλέγει εκ του μακρόθεν (δι’
αλληλογραφίας) τον μελλοντικό του υπάλληλο! Όλη αυτή η γραφειοκρατία είναι
αποθαρρυντική.

Φαίνεται, συνεπώς, ότι στόχος της Πολιτείας είναι η ολοένα δυσκολότερη
απόκτηση της πράσινης κάρτας και η διατήρηση της “μαύρης εργασίας”, στην οποία
στηρίχτηκε η αύξηση της κερδοφορίας ορισμένων τομέων της ελληνικής οικονομίας
τα τελευταία χρόνια. Η εργοδοσία επιθυμεί φτηνό και ανυπεράσπιστο εργατικό
δυναμικό, που θα ζει σε ένα καθεστώς αβεβαιότητας λόγω της απειλής της απέλασης».