ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Προνόμια του κέντρου

Έπιασε κρύο. Στα πεζοδρόμια του κέντρου η μυρωδιά από τα κάστανα απέκτησε
αυθεντική χροιά βουνού. Χωρίς το κρύο είναι λιγάκι ασυνάρτητη, δεν κολλάει στα
συμφραζόμενα, αλλά όταν έρχεται επιτέλους το πολυπόθητο, κατεβάζει εικόνες
βουνών με καστανιές, εκδρομών σε ορεινά μονοπάτια, καταμεσής στην
Πανεπιστημίου. Όποιος έχει προσπαθήσει να ψήσει μόνος του κάστανα, ξέρει να
εκτιμήσει τις υπαίθριες φουφούδες. Οι καστανάδες, αφού επιβίωσαν σε συνθήκες
υπαρξιακού άγχους όλον αυτό τον καιρό, βρήκαν τον εαυτό τους. Ξεπουλούσαν και
τραγουδούσαν. Θα ‘πρεπε και οι πελάτες τους να τραγουδάμε από χαρά, που δεν
τους χάσαμε με τις μεγάλες μετακομίσεις. Κλείσανε καφενεία κι εστιατόρια,
αγαπημένα στέκια εξαφανίστηκαν, βιβλιοπωλεία αποκεντρώθηκαν, ουζερί έγιναν
τράπεζες, ερήμωσαν κάποιες γωνιές, κι ακρίβυναν άλλες, αλλά αυτοί παρέμειναν.
Η ύψιστη πολυτέλεια, κάστανα απ’ ευθείας από το βουνό στην ψησταριά, στην
καρδιά της αστικής ζωής, εν τη παλάμη, χωρίς επεξεργασίες, συσκευασίες,
διαφημίσεις στην τηλεόραση. Χωρίς καν τις εκθέσεις που γράφαμε κάποτε στις
τάξεις του Δημοτικού, με θέμα «Ο καστανάς». Κάθε χρόνο το ίδιο θέμα,
εξαφανισμένο τώρα πια από το ρεπερτόριο των εκθέσεων. Θεωρείται προφανώς
ντεμοντέ. Μάρκετινγκ μηδέν δηλαδή για τα κάστανα, που χρειάζεται να κάνουν
άλλον αγώνα για να φθάσουν στη γεύση των παιδιών. Τόσες εικόνες χαμένες, το
χάραγμα, το σφύριγμα της πρώτης επαφής στα κάρβουνα, η αντίσταση και η
παράδοση, το άνοιγμα. Ούτε επιδότηση πρέπει να παίρνουν ως προϊόν, ενώ είναι
τόσο υγιεινά, αν κρίνουμε από την τιμή τους, τιμή βιολογικής καλλιέργειας,
τουλάχιστον. Δεν διαδόθηκαν στα προάστια, είναι προνόμιο του κέντρου.
Παρηγοριά τού γενικώς διωκόμενου πεζού, επιβεβαίωση ότι δικαιούται να
κυκλοφορεί μαζί με το χρήμα του, να μπορεί ακόμα και να το ξοδεύει.