ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Εγκατάλειψη

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Μιχ. Σταματιάδης, Ν. Παρίτση 88-89, Ν. Ψυχικό, γράφει:

«Η νέα σχολική χρονιά στην Κάρπαθο ξεκίνησε με τεράστια προβλήματα.
Συγκεκριμένα:

α. Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί ξεκίνησαν για Ρόδο – Αθήνα για να περάσουν
από σεμινάρια. β. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολλά κενά σε καθηγητές. Σημαντική
είναι η απουσία καθηγητού στον ευαίσθητο χώρο της Πληροφορικής. γ. Υπάρχει
περίπτωση να κλείσουν τα Σχολεία της Καρπάθου για δεκαπέντε ημέρες. Εάν αυτό
συμβεί, τότε η αναστάτωση στην εκπαιδευτική κοινότητα θα έχει τεράστιες
επιπτώσεις.

Ύστερα από τα παραπάνω είναι φυσικό να δημιουργείται στο ακριτικό νησί κλίμα
δυσφορίας, αγανάκτησης και απογοήτευσης και είναι σίγουρα δικαιολογημένη η
τάση φυγής πολλών μαθητών προς Ρόδο – Αθήνα με φυσικό επακόλουθο την
εγκατάλειψη του νησιού από ολόκληρες οικογένειες.

Το υπουργείο Παιδείας οφείλει άμεσα να λάβει τα ενδεικνυόμενα μέτρα για να
αποτραπούν οι παραπάνω σοβαρές παρενέργειες.

Με τα προβλήματα αυτά τα παιδιά της Καρπάθου δεν είναι δυνατόν να
ανταγωνιστούν με ίσους όρους τους συμμαθητές τους των άλλων περιοχών. Είναι
πραγματικά μεγάλη αδικία αυτή η άνιση μεταχείριση της μαθητιώσας νεολαίας του
νησιού. Και είναι κρίμα τη στιγμή που τα παιδιά της Καρπάθου τα τελευταία
χρόνια έχουν επιτύχει σημαντικές επιτυχίες στα Ανώτερα και Ανώτατα
Εκπαιδευτικά Ιδρύματα».

Ο Γ. Νιφαδόπουλος, Μαρμαρά 44, Καλαμαριά, γράφει:

«Ήταν γύρω στο 1960 αν θυμάμαι καλά. Η τότε ποντιακή ομάδα του Απόλλωνα
Καλαμαριάς έπαιζε με τον Παναιγιάλειο στο Αίγιο. Το παιχνίδι είχε
παρακολουθήσει και ο Καζαντζίδης με την Μαρινέλλα. Μετά το παιχνίδι, μας
προσκάλεσε ο Στέλιος να μας κεράσει όλη την ομάδα σε ένα κέντρο στο Κιάτο. Μας
έδωσε ιδιαίτερη χαρά η πρόσκληση ενός τόσο μεγάλου λαϊκού τραγουδιστή. Όταν
φτάσαμε στο Κιάτο μας περίμενε ένα τραπέζι σε σχήμα Π, φορτωμένο με κάθε λογής
μεζέδες και ποτά.

Μετά το φαγοπότι πήρε την κιθάρα του και με την Μαρινέλλα μας τραγούδησαν
μέχρι αργά τα μεσάνυχτα. Είχε περάσει η ώρα όταν φύγαμε και σκεφτήκαμε ότι
ήταν ανώφελο να πάμε στο ξενοδοχείο στην Αθήνα αφού πλησίαζε η ώρα να
πετάξουμε το πρωί για Θεσσαλονίκη. Πιστεύω πως για εμάς τους Πόντιους, και όχι
μόνο, ο Στέλιος είναι σύμβολο, είναι περηφάνια».