ΓΝΩΜΗ Δύο ηγέτες

Ίσως να ήσαν οι πιο υποτιμημένοι πολιτικοί άνδρες των τελευταίων ετών.
Συστηματικά, ο ένας διακωμωδήθηκε ως αδαής καουμπόη και ο άλλος
δαιμονοποιήθηκε ως ασφαλίτης. Η 11η Σεπτεμβρίου, όμως, τους επέβαλε στη
συνείδηση της εθνικής τους και της παγκόσμιας κοινής γνώμης ως ισχυρούς
κυβερνήτες στο πηδάλιο των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων υπό συνθήκες θυέλλης.
Βέβαια, δείγματα γραφής ­ για όσους έκαναν τον κόπο να τα αναγνώσουν ­ ο
Αμερικανός και ο Ρώσος πρόεδρος είχαν ήδη δώσει. Μεταξύ άλλων, επιχειρώντας,
εδώ και μήνες, με τόλμη και επιμονή, την οριστική υπέρβαση των ψυχροπολεμικών
καταλοίπων στις διμερείς ρωσοαμερικανικές σχέσεις. Ως προς τις οποίες, πάντως,
το τρομοκρατικό πλήγμα λειτούργησε καταλυτικά. Καθώς ο πρόεδρος Πούτιν
αξιοποίησε τη συγκυρία για να προσφέρει απρόσμενα ευρεία στήριξη στους
χειμαζόμενους Αμερικανούς ­ και για να επανασυνδέσει έτσι τη χώρα του με τον
ευρωατλαντικό κόσμο, από τον οποίο την είχε αφύσικα αποκόψει η κομμουνιστική
παρένθεση. (Βαθύς γνώστης της ευρωπαϊκής ιστορίας, ο Ντε Γκωλ έκανε πάντοτε τη
διάκριση μεταξύ Ρωσίας και Σοβιετίας). Ενώ από την πλευρά του ο πρόεδρος Μπους
διευκόλυνε την ιστορική πράγματι αυτή στροφή της Μόσχας με κατάλληλες
προσαρμογές της δικής του πολιτικής.

Οι ρωσοαμερικανικές συνομιλίες κορυφής αυτών των ημερών θα παράσχουν ασφαλώς
περαιτέρω ενδείξεις για τις προοπτικές των μεγαλεπήβολων αυτών προσπαθειών.
Την ευόδωση των οποίων ευνοεί αναμφίβολα ο δυναμισμός και η διαπροσωπική
χημεία των δύο ηγετών. Αλλά πρωτίστως η σύγκλιση των εκατέρωθεν εθνικών
συμφερόντων ­ χωρίς αυτή οι δύο πρόεδροι θα έκτιζαν στην άμμο ­ προς τη
διαμόρφωση ενός κατά το δυνατόν ασφαλούς πυρηνικού περιβάλλοντος, τη
διασφάλιση της ευρωπαϊκής σταθερότητας, τη διεύρυνση της οικονομικής
συνεργασίας και, κυρίως, προς την αντιμετώπιση κοινών κινδύνων. Με τον
ισλαμικό τρομοκρατικό εξτρεμισμό να αποτελεί προφανώς τον αμεσότερο. Πλην
πιθανώς όχι και τον μείζονα μεσοπρόθεσμα ­ δοθέντος ότι στο βάθος του
γεωπολιτικού ορίζοντα απλώνεται όλο και περισσότερο η σκιά μιας ανερχόμενης
Κίνας.