ΓΝΩΜΗ Ο επόμενος στόχος;

Δημοσιογραφικές πληροφορίες και ορισμένες δηλώσεις Αμερικανών αξιωματούχων
δημιουργούν την εντύπωση ότι τα διαδραματιζόμενα στο Αφγανιστάν ενδέχεται να
είναι προοίμιο ανάλογης επέμβασης στο Ιράκ. Το καθεστώς του οποίου, από την
εποχή του Πολέμου του Περσικού, αποτελεί για τους Αμερικανούς αντικείμενο
αποστροφής και πηγή αμηχανίας. Μια προσεκτικότερη, εντούτοις, επισκόπηση της
αμερικανικής σκηνής πείθει ότι οι πιθανότητες να αναληφθούν κατά της Βαγδάτης
στρατιωτικές επιχειρήσεις αφγανικής εμβέλειας είναι μηδενικές μεν όσο διαρκούν
οι εχθροπραξίες ­ που προμηνύονται μακράς διάρκειας ­ στο ίδιο το Αφγανιστάν,
μικρές δε σε ό,τι αφορά στην επόμενη φάση της αντιτρομοκρατικής εκστρατείας.
Για λόγους που εν μέρει ανέπτυξε προ ημερών ο Μπους ο πρεσβύτερος. Ο οποίος,
μολονότι αποφεύγει κατά κανόνα να σχολιάσει δημοσία τα της αμερικανικής
πολιτικής, επωφελήθηκε πρόσφατης τηλεοπτικής του συνέντευξης για να εξηγήσει
ότι, αν το 1991 οι αμερικανικές δυνάμεις είχαν προελάσει προς Βαγδάτη για να
«κυνηγήσουμε τον Σαντάμ», «θα είχαμε μείνει μόνοι… Θα γινόμαστε δύναμη
κατοχής σε αραβική χώρα… αντιμέτωποι με την εχθρότητα ολόκληρου του Κόλπου.
Θα χάναμε την Αίγυπτο… την Ιορδανία… την Τουρκία και άλλους». Και
συνακόλουθα για να τονίσει την ανάγκη να καταβληθεί «μεγάλη προσοχή ως προς το
πρακτέον τώρα». Προσθέτοντας χαρακτηριστικά: «Είμαι βέβαιος ότι (την προσοχή
αυτή) ο πρόεδρος την επιδεικνύει και θα την επιδεικνύει». Τόσο δε ο Μπους ο
νεώτερος, όσο και οι βασικοί συνεργάτες του, φαίνεται πράγματι να υιοθετούν τη
συλλογιστική του πρώην προέδρου. Επιπροσθέτως προβληματιζόμενοι ασφαλώς και
για τις ψυχολογικές επιπτώσεις των ­ όπως αποδεικνύεται, αναπόφευκτων, παρά
τις προόδους της πολεμικής τεχνολογίας ­ «παράπλευρων ζημιών» στον
μουσουλμανικό κόσμο και όχι μόνο.

Προσπάθειες ελέγχου του ιρακινού οπλοστασίου και ακόμη και αντικατάστασης του
ιρακινού προέδρου, μέσω επιλεκτικών αεροπορικών επιδρομών, διεθνών κυρώσεων
και στήριξης αντικαθεστωτικών δυνάμεων, αναμφίβολα θα συνεχισθούν. Το Ιράκ
όμως μάλλον δεν πρόκειται να μετατραπεί σε δεύτερο Αφγανιστάν. Εκτός κι αν η
ηγεσία του αποτολμήσει αυτοκτονική, υπό τις παρούσες συνθήκες, πρόκληση.