ΓΝΩΜΗ Διαμαρτυρία εναντίον της ηλιθιότητας

Τελικά είναι αδύνατον να υπολογίσει κανείς μέχρι πού μπορεί να φθάσει η
βλακεία. Από την υφήλιο ολόκληρη μόνον στην Καμπούλ, στην Τζακάρτα και στην
Αθήνα διοργανώθηκαν πορείες διαμαρτυρίας εναντίον των πρεσβειών των ΗΠΑ.
Παντού αλλού οι πολίτες προσέρχονται στους ίδιους ακριβώς χώρους και
συντριμμένοι εναποθέτουν κάποιο λουλούδι ή έχουν να πουν κάποια κουβέντα
παρηγοριάς για τους χιλιάδες αδικοχαμένους ανθρώπους.

Όλος ο κόσμος σοκαρισμένος κλαίει. Στην Ελλάδα όμως εκατοντάδες ανθρωποειδή
επιχαίρουν. Η σφραγίδα της αηδίας σημαδεύει πλέον μια κοινωνία που θέλει να
λέγεται πολιτισμένη και να διεκδικεί την ανθρωπιστική κληρονομιά μιας λαμπρής
αρχαίας παράδοσης.

Αυτοαποκαλούμενοι «πνευματικοί άνθρωποι» καθώς και διάφοροι μαχητικοί
αμφισβητίες κάθε έννοιας σύγχρονης τεχνολογικής προόδου και φιλελεύθερης
ευημερίας συσπειρώνονται σε κινήσεις παράλογης αντι-δυτικής και
αντι-αμερικανικής υστερίας.

Οι αποκρουστικές τρομοκρατικές ενέργειες στην πράξη δικαιολογούνται πάνω στην
παράδοξη βάση πως επειδή οι δυτικοί είναι ισχυροί κι επιτυχημένοι τότε οι
πτωχοί κι ανίσχυροι δικαιούνται να εκτελούν κατά βούληση ανύποπτους πολίτες
στην Ευρώπη και την Αμερική.

Το κυριότερο όμως είναι πως η πατρίδα μας παρουσιάζεται διεθνώς να αδιαφορεί
για τα θύματα ­ που ανάμεσά τους βέβαια είναι και πολλοί συμπατριώτες μας ­
και να αγωνιά για την τύχη των συνειδητοποιημένων εγκληματιών. Δεν είναι
δυνατόν να χτυπηθούν στόχοι σε οποιαδήποτε χώρα, ισχυρίζονται ορισμένοι, δίχως
σχετική απόφαση των Ηνωμένων Εθνών.

Μα χώρες που ανέχονται ή και ενισχύουν τη λειτουργία στρατοπέδων εκπαίδευσης
τρομοκρατών στο έδαφός τους δεν έχουν ευθύνη για τις πράξεις στις οποίες αυτοί
τελικά προβαίνουν;

Με βάση ποια ακριβώς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ τέτοιες χώρες
επέτρεψαν να χρησιμοποιηθούν άνθρωποι εκπαιδευμένοι σε δικές τους
εγκαταστάσεις για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ουάσιγκτον και την Νέα
Υόρκη; Από πότε η νομιμοποίηση πολεμικών επιχειρήσεων αποτελεί υποχρέωση της
μιας μόνον πλευράς;

Το Ιράν, η Κίνα, η Ινδία και η Ρωσία συστρατεύονται ουσιαστικά στον αγώνα της
Δύσης κατά της τρομοκρατίας. Οι Παλαιστίνιοι κάνουν ό,τι μπορούν για να
βοηθήσουν στην ολοκλήρωση με επιτυχία αυτής της παγκόσμιας εκστρατείας.

Και διαφωνούν μόνον οι Ταλιμπάν, οι ακραίοι ισλαμιστές των θρησκευτικών σχολών
στο Πακιστάν καθώς και το Κ.Κ. της Ελλάδας, κάποια ντόπια αριστερά
γκρουπούσκουλα και οι συνήθως αντιαμερικανοί «διανοούμενοι» και σχολιαστές των
ΜΜΕ.

Α, ξέχασα, διαφωνεί κι ο… Νόαμ Τσόμσκι!!! Μόνο που ο Τσόμσκι, οι ισλαμιστές
κι ο Μοχάμεντ Ομάρ δεν έχουν ανοιχτά μέτωπα στο Κυπριακό, στο Σκοπιανό, στο
Αλβανικό ούτε και ζητούν συνέχεια οικονομικές ενισχύσεις από την Ευρωπαϊκή
Ένωση.

Μόνη οδός σωτηρίας για τους εχέφρονες Έλληνες είναι ίσως η οργάνωση μιας νέας
πορείας διαμαρτυρίας ­ αυτή τη φορά εναντίον της ντροπής και της βλακείας!!