ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Μια μπάλα

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Γ. Μαυράκης, Ξενοφώντος 13, Βούλα, γράφει:

«Αγαπητέ μου Λευτέρη

Υπήρξαμε συμμαθητές, όπως θα θυμάσαι, στο Β’ Γυμνάσιο Αρρένων. Εγώ, είχα μανία
με το μπάσκετ. Μια τάξη πιο πάνω από μας, ήτανε ο Στεφανίδης ο “κούκλος”,
πατέρας τώρα της Τατιάνας με τα ίδια μάτια του μπαμπά της, μεγάλος σταρ του
μπάσκετ της εποχής μας, ο Φαίδωνας ο Αναγνωστόπουλος κι άλλοι που δεν τους
θυμάμαι.

Ένα απόγευμα είχαμε γυμναστική με τον Κόζαρη. Είχα ζητήσει την μπάλα για να
παίξουμε με τον Μηλιώνη, τον Κουβαρά και κάτι άλλους συμμαθητές μας μπάσκετ
στον Πανελλήνιο, που πηγαίναμε για γυμναστική. Παίξαμε κι άμα τελειώσαμε, μας
την ζήτησαν (δηλαδή μας την πήραν με το έτσι θέλω) οι αστέρες του σχολείου.
Τους την έδωσα με την υπόσχεση να την δώσουν την άλλη μέρα στον Κόζαρη.

Την άλλη μέρα το πρωί, πριν από την προσευχή, ο Κόζαρης μου ζήτησε την μπάλα.
Του εξήγησα ότι την είχα δώσει στους μεγάλους (που ήταν απογευματινοί ­ είχαμε
σχολειό μια βδομάδα πρωί, μια απόγευμα). Την άλλη μέρα, ο Κόζαρης πάλι μου την
ζήτησε. Νόμιζε ότι την είχα βουτήξει κι ήθελε να με πιέσει να του την πάω ή να
αγοράσω και να του πάω άλλη μπάλα. Πού λεφτά όμως εκείνη την εποχή και τι να
πω στον πατέρα μου; Από εκείνη την μέρα και όλες τις άλλες, το πρωί ή τ’
απόγευμα, στην προσευχή, όταν ο Κόζαρης εμφανιζόταν επάνω στη σκάλα, όλη η
αυλή εφώναζε, “Μαυράκη την μπάλα, Μαυράκη την μπάλα”. Φυσικά, τα παιδιά δεν
κορόιδευαν εμένα, αλλά τον Κόζαρη, και κάνανε την πλάκα τους. Πέρασε καιρός.
Το πράγμα ξεχάστηκε. Έφτανε η 25η Μαρτίου. Ετοιμαζόμαστε να παρελάσουμε στο
Σύνταγμα. Είχα μεγάλη χαρά. Ήμουνα στην 2η ή 3η σειρά μετά τον σημαιοφόρο.

Πήγαμε 2 ώρες πριν, κοντά στον Κήπο. Περιμέναμε μέχρι να φτάσει η ώρα να
ξεκινήσουμε κι είχα χαρά και αγωνία να περπατήσω με τους άλλους συμμαθητές μου
μπροστά από τους επισήμους στο μνημείο του Αγνώστου. Και τότε ήλθε ο Κόζαρης
που ήταν επικεφαλής της παρέλασης του Β’ Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών και μου
λέει, “Μαυράκη, βγες έξω”.

Τόλμησα να ψελλίσω, “Μα γιατί, κύριε καθηγητά;”. Με βίαιη, ναι βίαιη φωνή και
τρόπο επανέλαβε, “Μαυράκη, είπα, βγες έξω”. Τι να κάνω, έσκυψα το κεφάλι και
βγήκα. Κατάλαβα, κατάλαβαν και οι συμμαθητές μου. Αν ήσουν εκεί, κι εσύ θα
κατάλαβες. Και βέβαια αυτό θα το έχεις ξεχάσει. Εγώ όμως όχι. Και με βασανίζει
τόσα χρόνια. Πενήντα και βάλε…

Έμεινα στην ίδια τάξη εκείνη την χρονιά την καταραμένη. Από μια μπάλα που δεν
την βούτηξα κι από έναν εκπαιδευτικό άδικο, για το λειτούργημα που του είχαν
εμπιστευθεί.

Τώρα εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε για κάποιον άλλο φουκαρά μαθητή, που ίσως να
έχει μπλέξει αυτήν την εποχή ή θα μπλέξει αργότερα με κάτι σχετικό. Εσύ όμως
μπορείς. Κάπου μπορείς να γράψεις δυο αράδες γι’ αυτήν την ιστορία. Για σκέψου
50 χρόνια την κουβαλάω, κι ο μόνος που την μαθαίνεις μέχρι τώρα είσαι εσύ.

Αυτή η πικρή ιστορία, μου ήρθε στο νου, γιατί πριν από λίγο σε είδα στο γυαλί,
το “Συν και πλην”, που μιλούσες για το καινούργιο σου βιβλίο, το “Ζω από
περιέργεια”. Στην εκπομπή, έλεγες πως ξεχνάς. Ανάθεμα τα χρόνια που περνάνε.
Κι εγώ ξεχνάω. Αλλ’ αυτό το περιστατικό με τον γυμναστή, δεν μπορώ να το
ξεχάσω. Με βασανίζει…».