ΜΑΤΙΕΣ Βαλένθια

Στην αρχή ήταν η οδός Πειραιώς. Με τα μισογκρεμισμένα βιομηχανικά κτίρια, τις
αποθήκες, τα αυτοκίνητα και τα ανταλλακτικά αυτοκινήτων. Φρένιαζε η Ειρήνη
Παπά. «Δεν είναι είσοδος πόλης αυτό το πράγμα!» έλεγε. Και χτυπούσε πόρτες και
παρακάλαγε, τον Τρίτση, την Εμπορική, άλλους παράγοντες, να της δώσουν έναν
χώρο, να τον αναπλάσει, και αυτός ο καινούργιος χώρος να γίνει η αφετηρία για
την καινούργια Πειραιώς.

Μετά, ήρθε το εργοστάσιο Σάνιτας. Με τον Λαλιώτη. Το πρώτο θέατρο μπήκε στα
σκαριά. Και μαζί, η Σχολή. Η Σχολή για Θεατρικές Τέχνες, όχι στη θεωρία, αλλά
στην πράξη. Ύστερα, ήρθαν οι επαφές με τη Ρώμη και τη Βαλένθια, για ένα
τρίγωνο Σχολών ­ Αθήνα, Βαλένθια, Ρώμη. Υπογράφηκε και συμφωνία. Και
συμφωνήθηκε, επίσης, να χτιστούν άλλα δύο θέατρα, στη Ρώμη και στη Βαλένθια,
από τον αρχιτέκτονα Μάνο Περάκη. (Το ένα θα είναι έτοιμο τον Μάρτη). Το όνομα
και το σχήμα των θεάτρων, «Σπείρα».

Οι τρεις Σχολές, με πρόεδρο την Ειρήνη Παπά, δεν έμειναν στα λόγια. Προχώρησαν
και σε μια πρώτη παραγωγή. Ανέβασαν Ευριπίδη. «Τρωάδες». Η Ειρήνη δεν ήξερε
ισπανικά. Και έμαθε! Και ανέλαβε και τη σκηνοθεσία! Και πήρε
και τον ρόλο της Εκάβης! Και μάζεψε δίπλα της συνεργάτες, τον Σαντιάγο
Καλατράβα, για τα σκηνικά, τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, για τη μουσική, τη Μαρίνα
Καρέλλα, για τα κοστούμια! Που εντυπωσίασαν!

Η πρεμιέρα ορίσθηκε για τις 21 Σεπτεμβρίου, Παρασκευή. Ήμουν εκεί. Με τον
Περάκη, τη Μαρίνα Πλάκα, τη Μένη Μαλλιώρη, τον Χρ. Θεοδωρόπουλο και μερικούς
ακόμη, φίλους και γνωστούς. Και ενθουσιάστηκα από την παράσταση. Και
συγκινήθηκα. Και έζησα πολύ δυνατές στιγμές. Μαζί με χιλιάδες θεατές, που
κατέλαβαν «εξ εφόδου» το θέατρο «Σεγκούντο». Ένα θέατρο, 25 χιλιόμετρα από τη
Βαλένθια, πρώην σιδηρουργείο και φτιαγμένο έτσι, ώστε να ‘χει μοναδικό του
προορισμό τις μεγάλες παραστάσεις.

Όλα ήταν στη θέση τους και στην ώρα τους. Πρώτη φορά ένιωσα τόσο βαθιά το
«ουαί τοις ηττημένοις». Την κτηνώδη βία του σιδηρόφρακτου και απάνθρωπου
νικητή. Η Ειρήνη Παπά, που όλη η Βαλένθια είναι πλημμυρισμένη από αφίσες της,
ξεπέρασε τον εαυτό της. Και, πολλές φορές, μου έφερε δάκρυα στα μάτια.

Την παράσταση παρακολούθησε και η βασίλισσα της Ισπανίας.