«Άλλαζε τους υπουργούς σαν τα πουκάμισα…»

Το ενδιαφέρον δεν έγκειται μόνο στο ότι ο Νίκος Παπανδρέου γράφει για το
ΠΑΣΟΚ, αλλά και στο ότι στο τελευταίο κείμενό του στην «Οικονομική και
Βιομηχανική Επιθεώρηση» ασκεί ­ έμμεση πλην σαφή ­ κριτική στον πατέρα του
Ανδρέα Παπανδρέου.

«Η λέξη αναδόμηση είναι κληρονομιά της δεκαετίας του 1980, όταν ο τότε
πρωθυπουργός άλλαζε τους υπουργούς σαν τα πουκάμισα. Οι λόγοι των συχνών
αναδομήσεων δεν έχουν αναλυθεί επαρκώς, σίγουρα όμως ποικίλλουν: ο ένας έφυγε
επειδή δεν ακολούθησε την κυβερνητική γραμμή στα εθνικά θέματα (Ασημάκης
Φωτήλας, ο πρώτος παθών), άλλος επειδή υπήρχαν υποψίες ότι θα βρεθεί
εκτεθειμένος για κάποιο προσωπικό ατόπημα, τρίτος επειδή τα έβαλε με γερούς
αντιπάλους (Τρίτσης) και ένας επειδή “απέτυχε” στην αποπεράτωση της
κυβερνητικής πολιτικής» γράφει ο Νίκος Παπανδρέου. Και έχει κι άλλα…

«Η φημολογία μιας αναδόμησης οδηγούσε συνήθως στην κυβερνητική αδράνεια. Πού
να τολμήσει οποιοσδήποτε υπουργός να προωθήσει σοβαρές αλλαγές λίγο πριν από
την ημέρα της κρίσης; (Και οι εκλογές λειτουργούν κάπως έτσι.) Ο φόβος της
αναδόμησης είχε και ένα καλό: έκανε τους υπουργούς πιο ταπεινούς. Ουδείς
αναντικατάστατος, όπως λέει η ρήση», συνεχίζει ο Νικος Παπανδρέου.

Το πιο καλό, όμως, το αφήνει για το τέλος. Και το αποδίδει στον θείο του τον
Γιώργο: «Ο πατέρας σου (σ.σ. έλεγε ο θείος Γιώργος στον Νίκο) βλέπει την
κυβέρνηση σαν ένα μεγάλο πανεπιστήμιο και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ σαν φοιτητές.
Πρέπει ο καθένας να καθήσει στο θρανίο για να μάθει την τέχνη του κυβερνάν.
Μερικοί φοιτητές είναι επιμελείς και παίρνουν το πτυχίο τους. Ως εδώ καλά.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι το εξής: γιατί τους αποτυχημένους, αντί να
στείλει σπίτι, απλώς τούς αλλάζει θρανίο;». Ώπα…