Δάσκαλος ο… μάνατζερ και σχολείο το γήπεδο

«Μάθε παιδί μου… ποδόσφαιρο»! Κάπως έτσι θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί η

νέα τάση, που αρχίζει να καταλαμβάνει στη χώρα μας γονείς και μικρά παιδιά. Τα

παχυλά συμβόλαια των αστέρων του ποδοσφαίρου και οι εξωπραγματικές τους

μετεγγραφές, οδηγεί χιλιάδες γονείς να «σπρώχνουν» τα βλαστάρια τους να

αρχίσουν από μικρά να… κλωτσούν την μπάλα, με την κρυφή ελπίδα να αποκτήσουν

μετά από μερικά χρόνια τη φήμη και τους μισθούς του Γεωργάτου ή του Νικολαΐδη.

Τα παιδικά τμήματα ποδοσφαίρου των συλλόγων, οι ακαδημίες, αλλά και τα καμπ

όλης της χώρας κατακλύζονται κάθε χρόνο από παιδιά ­ υπολογίζονται περίπου σε

100.000 ­ τα οποία ακόμη και από την ηλικία των 7 – 8 χρόνων, προσπαθούν να

μάθουν τα μυστικά της μπάλας. Στις κερκίδες βρίσκονται οι γονείς τους, που ήδη

αγωνιούν για το επαγγελματικό τους μέλλον, αλλά και μάνατζερ, οι οποίοι με την

πρόσκληση των ίδιων των γονιών ή από δική τους πρωτοβουλία, κρατούν σημειώσεις

και αναζητούν τα νέα ταλέντα που στο προσεχές μέλλον θα καταπλήξουν την

ποδοσφαιρική Ελλάδα και θα γεμίσουν και τις δικές τους τσέπες…

Πριν από δύο χρόνια, ο 17χρονος σήμερα ποδοσφαιριστής Ανέστης Αναστασιάδης

εγκατέλειψε την Πτολεμαΐδα για την Ισπανία. Ένας μάνατζερ παρακολουθούσε την

πορεία του από τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα και ξεχωρίζοντας το ταλέντο

του τον οδήγησε, σε ηλικία 15 ετών στην Μπαρτσελόνα για δοκιμή στην εφηβική ομάδα.

Στην Πτολεμαΐδα ο κόσμος ακόμη μιλάει για τον «μικρό» που παίζει στη διάσημη

«Μπάρτσα» και σύντομα ελπίζουν να τον δουν και στους επαγγελματίες.

Ο Ανέστης ήταν από τα τυχερά παιδιά, που γρήγορα κάποιος «ειδικός» διέγνωσε το

ταλέντο τους και μπορεί να ελπίζει σε μια επαγγελματική καριέρα. Ανάλογα

όνειρα κάνουν χιλιάδες άλλα παιδιά της ίδιας ηλικίας, αλλά και μικρότερα που

εγγράφονται σε ποδοσφαιρικές ακαδημίες και συλλόγους, αναζητώντας τη δική τους

τύχη στο άθλημα πολύ συχνά με τη βοήθεια «ειδικού». Η παρουσία μάνατζερ ακόμη

και σε παιδικές ηλικίες, δεν θα πρέπει πλέον να μας προκαλεί ιδιαίτερη

εντύπωση. Η επιθυμία όλο και περισσοτέρων παιδιών αλλά και των γονιών τους να

ασχοληθούν επαγγελματικά με το ποδόσφαιρο, χρειάζεται ­ όπως υποστηρίζουν οι

γονείς ­ «να συνδυαστεί και με την επίβλεψη από έναν άνθρωπο που γνωρίζει τον

χώρο και μπορεί να τα βοηθήσει να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα».

Το όνειρο αυτό περνάει και από τις διάφορες ποδοσφαιρικές ακαδημίες, που τα

τελευταία χρόνια γνωρίζουν άνθηση. Όπως αναφέρουν όσοι ασχολούνται με την

εκπαίδευση παιδιών στο συγκεκριμένο άθλημα, περίπου 100.000 παιδιά γράφονται

κάθε χρόνο σε τέτοιες ακαδημίες και συλλόγους, ενώ συνεχώς αυξάνονται οι

γονείς που ωθούν τους γιους τους στο άθλημα με την ελπίδα κάποια μέρα να

ασχοληθούν επαγγελματικά με αυτό και να «λύσουν το οικονομικό τους πρόβλημα».

Στις διάφορες ακαδημίες και τα ποδοσφαιρικά καμπ, οι αιτήσεις για να

εξασφαλιστεί η εγγραφή ενός παιδιού είναι πολύ περισσότερες από τις υπάρχουσες

θέσεις, ενώ πολλοί δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν και «μέσον» για να το

καταφέρουν. Την περίοδο των εγγραφών αρχίζουν και οι πρώτες οχλήσεις των

μάνατζερ, οι οποίοι ψάχνουν ταλέντα που θα κάνουν και τους ίδιους

πλουσιότερους. «Μόνο στον Ολυμπιακό είχαμε φέτος 8.000 αιτήσεις γονιών που

ήθελαν τα παιδιά τους να πάρουν μέρος στα καλοκαιρινά μας καμπ», επισημαίνει ο

κ. Νίκος Γεωργιάδης, υπεύθυνος του Τμήματος Αθλητικής Ανάπτυξης και

Εκπαίδευσης του Ολυμπιακού. «Η επιθυμία τους να ασχοληθεί το παιδί τους με το

ποδόσφαιρο είναι τόσο μεγάλη, ώστε συχνά πείθονται από τις υποσχέσεις διαφόρων

μάνατζερ που τους προσεγγίζουν και οι οποίοι έχουν εισχωρήσει ακόμη και στις

μικρές ηλικίες».

Τη βοήθεια μάνατζερ έχει από τα 15 του χρόνια και ο 17χρονος σήμερα Στάθης

Ρόκας, ο οποίος αγωνίζεται στους ερασιτέχνες του Ολυμπιακού. Παίζει μπάλα από

τα 9 του χρόνια και πρώτος του στόχος είναι να γίνει επαγγελματίας. «Ο

μάνατζερ με είχε δει να παίζω και βρήκε τους γονείς μου, από τους οποίους πήρε

την άδεια να με αναλάβει. Με πέρασε από εξετάσεις, εργομετρικά, ενώ μου

ξεκίνησε και ατομικές προπονήσεις, που πιστεύω ότι με ωφέλησαν πολύ», λέει ο

νεαρός Στ. Ρόκας.

«Ο Στάθης ήταν σε μια ηλικία που χρειαζόταν ιδιαίτερη δουλειά και προσοχή»,

υποστηρίζει ο πατέρας του κ. Θεόφιλος Ρόκας. «Εγώ δεν είχα ούτε τις γνώσεις

ούτε τον χρόνο να ασχοληθώ με το παιδί και γι’ αυτό αποφασίσαμε να πάρουμε

μάνατζερ. Πιστεύω ότι από τη στιγμή που ένα παιδί φανεί ότι έχει ταλέντο και

ότι θα ασχοληθεί επαγγελματικά με το άθλημα, πρέπει να αποκτήσει και μάνατζερ.

Η εποχή μας το απαιτεί».

Τους παρακολουθούν

Η παρακολούθηση νεαρών ταλέντων από τους μάνατζερ αρχίζει από πολύ μικρή

ηλικία, ακόμη και 8 ετών. Άνθρωποι που δηλώνουν σχετικοί με το άθλημα,

δημιουργούν επιτελεία που έχουν στόχο να βρουν «νέους Γεωργάτους», τους

οποίους στη συνέχεια θα προωθήσουν σε ομάδες του εσωτερικού ή ακόμη και του

εξωτερικού. «Τέτοια περίπτωση ήταν και αυτή του Ανέστη Αναστασιάδη, ο οποίος

με τη βοήθεια μάνατζερ βρέθηκε από την Πτολεμαΐδα στην Μπαρτσελόνα», σημειώνει

ο σύμβουλος σε θέματα μάνατζμεντ ποδοσφαιριστών κ. Γιώργος Σκίπης.

Οι μάνατζερ που ασχολούνται αποκλειστικά με παιδιά αυξάνονται χρόνο με τον

χρόνο. Όπως αναφέρει ο προπονητής του ερασιτέχνη Ολυμπιακού κ. Πέτρος Μίχος,

σήμερα ο αριθμός τους πρέπει να προσεγγίζει τους 50. Οι περισσότεροι δεν έχουν

την άδεια της ΟΥΕΦΑ, αλλά συνεργάζονται με περιφερειακούς προπονητές, οι

οποίοι τους ενημερώνουν για το ποια παιδιά ξεχωρίζουν. Επίσης, λέει ο κ.

Μίχος, πηγαίνουν σε τουρνουά, σε ενωσιακά πρωταθλήματα, βλέπουν από κοντά τους

μικρούς και στη συνέχεια πλησιάζουν τους γονείς.

Σε «κηδεμονία»

Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι που σπεύδουν να κλείσουν οικονομικές συμφωνίες και

με μικρότερες ηλικίες. Όπως υποστηρίζει ο κ. Βασίλης Σιούλας, διευθυντής της

ακαδημίας ποδοσφαίρου του Παναθηναϊκού, υπάρχουν πολλοί που δεσμεύουν παιδιά

και γονείς με «ψευτοσυμβόλαια» ­ όπως τα χαρακτηρίζει ο ίδιος ­

εκμεταλλευόμενοι τα όνειρα των γονιών, αλλά και την ανοργανωσιά που υπάρχει

στο ελληνικό ποδόσφαιρο. «Όλοι στην Ελλάδα έχουν γίνει μάνατζερ», επισημαίνει

ο κ. Σιούλας. «Είτε γιατί έχουν κάποια μικρή γνώση από ποδόσφαιρο είτε γιατί

έχουν κάποια γνωριμία στον χώρο, πείθουν τους γονείς ότι θα κάνουν το παιδί

τους αστέρα. Μάλιστα με έξοδα των ίδιων των γονιών, συχνά πηγαίνουν τα παιδιά

σε ομάδες του εξωτερικού για δοκιμή. Εκεί, ακόμη και αν τα επιλέξουν ­ ακριβώς

επειδή είναι παιδιά ­ στις περισσότερες περιπτώσεις δεν μπορούν να

προσαρμοστούν και έτσι γυρνούν πίσω με κατεστραμμένη ψυχολογία».

Πάντως, δεν είναι μόνον οι μάνατζερ που προσεγγίζουν τους γονείς. Πολύ συχνά

ακολουθείται η ακριβώς αντίστροφη διαδρομή. Ο κ. Μίχος θυμάται αρκετές τέτοιες

περιπτώσεις. «Έχω υπόψη μου πολλές περιπτώσεις γονιών που αναζητούσαν μάνατζερ

για το παιδί τους. Προφανώς δεν καταλαβαίνουν ότι με αυτό τον τρόπο του

φουσκώνουν τα μυαλά, ότι βάζουν δίπλα του έναν άνθρωπο που από αυτή την

τρυφερή ηλικία προσπαθεί να τα πείσει ότι θα γίνουν επαγγελματίες. Άραγε στο

σχολείο πιάνει κανείς τα παιδιά από τα 10 τους χρόνια να τους λέει ότι θα

γίνουν γιατροί και θα βγάζουν εκατομμύρια;».

«Η αλήθεια είναι ότι έχει αλλάξει η φιλοσοφία του ποδοσφαίρου», υποστηρίζει

από την πλευρά του ο προπονητής των ερασιτεχνών του Ακράτητου κ. Απόστολος

Αποστόλου. «Ίσως εδώ μας φαίνεται ακόμη περίεργο, όμως στο εξωτερικό είναι

κοινή πρακτική η αναζήτηση ταλέντων και η κατεύθυνσή τους στον επαγγελματικό

δρόμο από μικρή ηλικία. Εμείς πάντως προσπαθούμε να πείσουμε τα παιδιά ότι

πρώτα απ’ όλα το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι. Σκοπός μας είναι μέσα από αυτό το

άθλημα να φτιάξουμε σωστούς ανθρώπους, που δεν θα παραμελήσουν το σχολείο και

τις σπουδές τους και θα συνδυάσουν την μπάλα με τα γράμματα».

Σειρήνες τα συμβόλαια

Βέβαια το κατά πόσο μπορούν να συνδυαστούν στην πράξη ποδόσφαιρο και σχολείο

είναι ένα μεγάλο ζήτημα και τα ίδια τα παιδιά που παίζουν στις ερασιτεχνικές

ομάδες δηλώνουν ότι τα καταφέρνουν με δυσκολία. Άλλωστε, τόσο οι αυξημένες

απαιτήσεις του αθλήματος όσο και η λάμψη των σταρ και τα μεγάλα ποσά που

ξοδεύονται κάθε φορά στις μετεγγραφές, επηρεάζουν τους έφηβους ακόμη

ποδοσφαιριστές. «Σίγουρα επηρεαζόμαστε από αυτά που ακούμε για τα συμβόλαια

των μεγάλων ποδοσφαιριστών και όλοι κάποια μέρα θα θέλαμε να γίνουμε Καρεμπέ ή

Κωνσταντίνου», λέει ο 14χρονος Χρήστος Αραβίδης, ο οποίος αγωνίζεται στους

ερασιτέχνες του Ακράτητου. «Και εγώ “γλυκαίνομαι”, αλλά προσπαθώ να μην

παραμελώ το σχολείο ακολουθώντας τη συμβουλή του πατέρα μου, που λέει ότι

προέχει η υγεία, μετά το σχολείο και ύστερα η μπάλα». «Δεν είναι εύκολο να

συνδυαστούν αυτά τα δύο», λέει ο 16χρονος συμπαίκτης του Χρήστου, Γιώργος Τσεπέρης.

Οι γονείς μόνιμοι θεατές στις προπονήσεις

Στο γήπεδο Σιακανδάρη στα Άνω Λιόσια, δίπλα στη μάντρα της ΟΔΔΥ με τα

αποσυρμένα αυτοκίνητα, η προπόνηση της ερασιτεχνικής ομάδας του Ακράτητου

μόλις έχει αρχίσει. Παιδιά 14 ως 17 ετών παίζουν μπάλα μέσα στο συρματόφραχτο

γήπεδο και ζουν το όνειρό τους, να μπουν στην επαγγελματική ομάδα. Έξω από το

συρματόπλεγμα βρίσκονται οι γονείς τους ­ μόνιμοι θεατές κάθε προπόνησης ­ και

αρκετοί από αυτούς έχουν το ίδιο και ίσως μεγαλύτερο όνειρο με τα παιδιά τους.

Να τα δουν να κάνουν καριέρα και λεφτά στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο…

Πάντως η καθιέρωση και η καριέρα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι δύσκολη,

κάτι που γνωρίζουν οι περισσότεροι γονείς, οι οποίοι πιέζουν τα παιδιά τους να

μην παραμελούν το σχολείο τους, ώστε να υπάρχει πάντα η εναλλακτική λύση των

σπουδών και η επαγγελματική αποκατάσταση μέσω αυτών. «Προσπαθούμε να περάσουμε

στο παιδί μας ότι χωρίς γνώσεις θα δυσκολευτεί στη ζωή του. Όμως δεν μπορούμε

να το αποτρέψουμε από αυτό που αγαπάει και το ποδόσφαιρο το λατρεύει», λέει η

κ. Νέλη Μπαντζή, της οποίας ο γιος παίζει μπάλα από 7 ετών. Από την πλευρά του

ο κ. Μιχάλης Αραβίδης έστρεψε το παιδί του στο ποδόσφαιρο όταν ακόμη ήταν 8

ετών. «Δεν το έκανα για να γίνει οπωσδήποτε ποδοσφαιριστής, άλλωστε με τα

σημερινά δεδομένα 3 παιδιά στα 1.000 έχουν ελπίδα να γίνουν επαγγελματίες»,

λέει ο ίδιος. «Σκοπός μου ήταν να τον κρατήσω έτσι μακριά από κακές παρέες και

άλλους κινδύνους».

Πάντως αν και σχεδόν όλοι οι γονείς υποστηρίζουν ότι έστρεψαν τα παιδιά τους

στο ποδόσφαιρο για τον παραπάνω λόγο, φαίνεται ότι αρκετοί από αυτούς κάνουν

όνειρα για μια καριέρα σε κάποια γνωστή ομάδα. Γι’ αυτό και με βροχές και κρύα

συνοδεύουν τα παιδιά τους στην προπόνηση και παραμένουν εκεί για να

παρακολουθήσουν από κοντά την πρόοδό τους. Κάτι τέτοιο συμβαίνει κάθε μέρα

στις προπονήσεις της ερασιτεχνικής ομάδας του Ακράτητου. «Δεν έχουμε προσωπική

ζωή. Δεν έχουμε ούτε Σαββατοκύριακο», λέει ο κ. Ευάγγελος Τσάγκας, που

περιμένει τον γιο του να τελειώσει την προπόνηση. «Δίνουμε το παρών σε όλες

τις προπονήσεις και γενικά κάνουμε θυσίες για να παίξουν τα παιδιά μας μπάλα.

Μακάρι αυτές οι θυσίες να πιάσουν τόπο».

Λίγο πιο πέρα ένας άλλος πατέρας παρακολουθεί με αγωνία το δικό του παιδί να

ακολουθεί τις ασκήσεις τακτικής του προπονητή του και με φανερή ικανοποίηση

λέει στους υπόλοιπους γονείς: «Από τότε που γεννήθηκε το παιδί μου, του έδωσα

μια μπάλα για να παίζει. Σε λίγο καιρό ελπίζω να τον καμαρώσω επαγγελματία».