ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Επιχείρηση…

Ο λόγος στους αναγνώστες. Η Ελένη Φιλιππίδου, Αργοναυτών 2,
Θεσσαλονίκη, γράφει:

«Έχω μία κόρη φαρμακοποιό και εγγονή 9 ετών. Πέρυσι το καλοκαίρι η κόρη μου
απεφάσισε να στείλει το παιδί της σε κατασκήνωση. Είδαν πολλές κατασκηνώσεις
στη Χαλκιδική. Η πιο οργανωμένη, καθαρή και σε καλή τοποθεσία ήταν έξω από το
χωριό Μεταμόρφωση στη Σιθωνία της Χαλκιδικής. Λειτούργησε πέρυσι: Η 1η
αποστολή 17 Ιουλίου – 31 Ιουλίου με 1.200 παιδιά, η 2η αποστολή 8 Ιουλίου – 31
Ιουλίου με 1.500 παιδιά και η 3η αποστολή 1 Αυγούστου – 22 Αυγούστου με 1.500
παιδιά.

Η εγγονή μου πήγε στην 1η αποστολή. Όταν πήγαμε να τη δούμε, αντικρύσαμε την
κατασκήνωση σε θαυμάσια θέση, δίπλα στη θάλασσα και αμέσως αρχίζει το βουνό.
Μπήκαμε από την ανοικτή, αφύλακτη πύλη, δίχως να μας συναντήσει κανείς. Τα
σπιτάκια είναι προκατασκευασμένα το ένα δίπλα στο άλλο, ανηφορικά γιατί είναι
βουνό, και αισθάνεσαι ότι θα σε πλακώσουν. Τα παιδιά ξεπρόβαλαν αμέτρητα στα
στενά δρομάκια. Ξέροντας το νούμερο του σπιτιού και με το όνομα, τη βρήκαμε.

Τα σπιτάκια αφήνουν ούτε 2 μέτρα απόσταση μεταξύ τους. Έξω από κάθε σπίτι
υπάρχει ένα παγκάκι όπου στριμωγμένα περιμένουν τα παιδιά. Υπάρχουν και κάτι
υποτυπώδεις κούνιες. Δεν υπάρχει ελεύθερος χώρος να παίξουν, να τρέξουν.
Συνωστίζονται στο κυλικείο και στα τηλέφωνα που τα φωνάζουν ονομαστικά από τα
μεγάφωνα: Τα μοναδικά ανοίγματα είναι η πισίνα, μια μεγάλη σκεπαστή τραπεζαρία
για να τρώνε 750 παιδιά (έτρωγαν σε 2 βάρδιες) και ένας μικρός σκεπαστός και
σκοτεινός χώρος που χρησιμοποιείται για προβολή ταινιών ή για ντίσκο τις
βροχερές μέρες.

Τα χάσαμε όταν μπήκαμε στο σπιτάκι όπου έμενε η εγγονή μου. Είναι χώροι 6Χ5 το
πολύ με 16 κρεβάτια. Δεξιά και αριστερά είναι από 3 κρεβάτια κάτω και 3 από
επάνω και στο κέντρο άλλα 4, δηλαδή 2 κάτω, 2 επάνω, αφήνοντας ελεύθερη την
είσοδο και διαδρόμους να κυκλοφορεί ένα – ένα παιδί. Εκεί κοιμούνταν 15 παιδιά
και 1 κοπέλα που τα προσέχει. Σ’ αυτόν τον χώρο κινούνταν τα παιδιά του
Δημοτικού ηλικίας 7-12 ετών. Ακολουθούσαν οι τουαλέτες, τα γήπεδα και οι
σκηνές για τα παιδιά του Γυμνασίου, ηλικίας 13-16 ετών.

Η έκταση της κατασκήνωσης είναι μεγάλη αλλά τα έχουν στριμωγμένα γύρω από την
πισίνα, την τραπεζαρία και τα τηλέφωνα. Αν συμβεί κάτι, π.χ. μια πυρκαγιά, τι
θα κάνουν με τόσα παιδιά; Είναι υγιεινό 16 άτομα να κοιμούνται σε τόσο μικρό
χώρο και να μένουν τις βροχερές μέρες μέσα;

Το βράδυ, μετά το φαγητό, δηλαδή μετά τις 8.30, τα παιδιά του Δημοτικού
χόρευαν έως τις 11.00 γύρω από την πισίνα ή βλέπανε βιντεοκασέτες στο σκεπαστό
χώρο. Τα παιδιά του Γυμνασίου χόρευαν σε άλλο χώρο έως τις 1.00 και οι
παραθεριστές ταλαιπωρούνταν από τη δυνατή μουσική της ντίσκο. Τα μικρά παιδιά
που δεν τα ενδιέφερε ο χορός, δεν μπορούσαν να κοιμηθούν από τη φασαρία της
μουσικής και ορισμένα από τα μεγάλα είχαν κουραστεί από το καθημερινό ξενύχτι.
Είναι τόσα πολλά τα παιδιά που δεν μπορούν να απασχοληθούν ομαδικά για να
υπάρχει και ένα εκπαιδευτικό κέρδος. Το καθημερινό πρόγραμμα είναι: φαγητό –
ελεύθερος χρόνος – μπάνιο – φαγητό – ξεκούραση – πισίνα – ελεύθερος χρόνος –
ντίσκο. Η ντίσκο και οι βιντεοκασέτες είναι η μόνη εύκολη λύση να απασχοληθούν
τόσο πολλά παιδιά μετά τις 8.30; Ποιοι ελέγχουν αυτούς τους επιχειρηματίες;
1.200 + 1.500 + 1.500 = 4.200 παιδιά Χ 170.000 δρχ. =;;;;;;; Πώς επιτρέπεται
να κοιμούνται 16 παιδιά σε τόσο μικρούς χώρους. Ποια είναι η εκπαίδευση αυτών
των κοριτσιών που επιβλέπουν; Ποιος ελέγχει τις ταινίες; Πώς μπορούν 750 μικρά
παιδιά να τρώνε συγχρόνως, και τι τρώνε;».