[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Οι σκέψεις ενός φυλακισμένου δεν είναι ούτε αυτές ελεύθερες. Γυρίζουν συνεχώς
στα ίδια πράγματα…, έγραφε πριν από τέσσερις δεκαετίες ο Σολζενίστιν, στο
“Μία μέρα στη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς”.

Άλλη μία απόδειξη ότι όλες οι σκέψεις του… φυλακισμένου των Αγίων Θεοδώρων
δεν μπορούσαν να γυρίζουν οπουδήποτε αλλού παρά στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Στις
εννέα μέρες που έμεινε στο εξοχικό του ο κ. Σημίτης, ακόμη κι όταν έκανε τα
μπάνια του ή “ανακάλυπτε”, όπως είπε, τους Αγίους Θεοδώρους, το μυαλό του ήταν
στην πραγματικότητα στους… Θεόδωρους του ΠΑΣΟΚ (κ.κ. Πάγκαλο και Τσουκάτο),
αλλά και στον Άκη, στη Βάσω, στον Λαλιώτη και “τα άλλα παιδιά” που του κάνουν
τη ζωή δύσκολη εν όψει του Συνεδρίου. Γι’ αυτό μελέτησε τις προτάσεις των
συνεργατών του για ενδεχόμενες παροχές (βλέπε κοινωνικό κράτος) που θα
μπορούσε να εξαγγείλει στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, που θα ικανοποιούν και
την εσωκομματική αντιπολίτευση, επεξεργάστηκε το κείμενο του Καταστατικού του
κόμματος, και μόλις έπεσαν τα μελτέμια πήρε τους φακέλους του κι έφυγε μαζί με
τη σύζυγό του Δάφνη για τον Πλατύ Γιαλό Σίφνου. Ο κ. Σημίτης αναμένεται στην
Αθήνα λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο, έπειτα από… αμερικανικές, σε διάρκεια,
διακοπές, αντίθετα από τον Πρόεδρο Μπους που κινείται σε… ελληνικούς ρυθμούς
και θα κλείσει πάνω από μήνα στο ράντσο του στο Τέξας…

Θα σου στείλω ένα γράμμα

Συνήθως τον Αύγουστο οι δημοσιογράφοι κυνηγούν τα θέματα με το… τουφέκι. Γι’
αυτό βλέπετε πρώτο θέμα στα κανάλια την προσπάθεια ενός πολίτη να…
αυτοπυρποληθεί διαμαρτυρόμενος για την απόφαση των ΕΛΤΑ να κλείσουν το
υποκατάστημα του ταχυδρομείου στο χωριό του. Ήμαρτον! Έλα, όμως, που
αυγουστιάτικα βγήκε η είδηση – βόμβα. Μιλάμε για την προειδοποιητική επιστολή
της Κομισιόν, που αποκάλυψαν “ΤΑ ΝΕΑ”, με την οποία ζητείται από την ελληνική
κυβέρνηση να αναγνωρίζει πτυχία που χορηγούνται από κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής
Ένωσης έπειτα από σπουδές που γίνονται εν μέρει στην Ελλάδα. Η Κομισιόν ζητεί
από την ελληνική κυβέρνηση να απαντήσει εντός διμήνου και προειδοποιεί την
Αθήνα ότι αν συνεχίσει να μην αναγνωρίζει τέτοιου είδους πτυχία, θα βρεθεί
κατηγορούμενη στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Η κυβέρνηση απάντησε ­ καταρχήν διά
στόματος του υφυπουργού Παιδείας κ. Πετσάλνικου ­ ότι αναγνωρίσεις τέτοιου
είδους πτυχίων αντιβαίνουν στο ελληνικό Σύνταγμα και, βέβαια, έτσι όπως πάμε,
σύντομα το θέμα θα το κρίνουν οι Ευρωπαίοι δικαστές. Και ό,τι και να λέμε,
είναι δύσκολο να πεισθεί κάθε λογικός άνθρωπος ­ πόσο μάλλον το Ευρωπαϊκό
Δικαστήριο ­ ότι ένα πτυχίο που αναγνωρίζεται από τις 14 χώρες- μέλη δεν θα
πρέπει να αναγνωρίζεται από την Ελλάδα. Η υπόθεση, αν και αφορά ένα πολύ
σημαντικότερο θέμα, θυμίζει πολύ την παράνομη χωματερή του Κουρουπητού στην
Κρήτη, για την οποία η Ελλάδα, μη αποδεχόμενη τις θέσεις της Κομισιόν, έφτασε
να καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, να πληρώσει σοβαρό πρόστιμο, για
να αναγκαστεί εκ των υστέρων να υπακούσει…

Τελικά, τίποτε δεν λειτούργησε

Μεγαλύτερη σοβαρότητα απαιτείται, όμως, και στη δίωξη του οργανωμένου
εγκλήματος. Γιατί ό,τι και να λένε οι αρμόδιοι της ΕΛ.ΑΣ., δεν πείθουν
κανέναν. Πώς μπορεί η Αστυνομία να ισχυρίζεται ότι η επιχείρηση είχε
σχεδιαστεί με κάθε λεπτομέρεια και με τις εναλλακτικές στρατηγικές για όλα τα
δεδομένα και τελικά την κρίσιμη ώρα να παθαίνει εμπλοκή το αυτόματο του
ΕΚΑΜίτη που είχε να αντιμετωπίσει τον Πάσσαρη, να μη δουλέψει ο ενδοσυνεννόηση
της ομάδας και να φτάσει ο επικίνδυνος δραπέτης να φύγει ανενόχλητος από την ­
υποτίθεται ­ άριστα στημένη αστυνομική παγίδα, χρησιμοποιώντας μάλιστα…
διερχόμενο ταξί! Κύριοι, αν τα αυτόματα παθαίνουν εμπλοκές, χρησιμοποιήστε
περίστροφα που δεν παθαίνουν. Και δεν μπορεί να μη λειτουργεί ο ασύρματος όταν
λειτουργεί ­ όπως είπατε ­ το κινητό τηλέφωνο. Ούτε είναι ποτέ δυνατόν να
διαφεύγει ο Πάσσαρης από μία φρουρούμενη πολυκατοικία με τους πιο καλά
εκπαιδευμένους Έλληνες αστυνομικούς. Εκ των υστέρων είναι εύκολο, φυσικά, να
κάνει κανείς κριτική στην Αστυνομία για το φιάσκο του Νέου Κόσμου. Όμως, όταν
οι αποτυχίες της ΕΛ.ΑΣ. στην πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος και της
τρομοκρατίας είναι συντριπτικά περισσότερες από τις επιτυχίες, είναι σαφές ότι
μία τέτοια κριτική δεν είναι άδικη. Ιδιαίτερα, μάλιστα, όταν οι Ολυμπιακοί
Αγώνες του 2004 και οι πληγές της αστυνομίας δεν κλείνουν με τίποτα…

Και ένας και δύο Κεντέρηδες…

Οι παγκόσμιες διακρίσεις του Κώστα Κεντέρη, της Θάνου και τόσων άλλων Ελλήνων
αθλητών δείχνουν εξάλλου στην Ελληνική Αστυνομία τον δρόμο. Όπου γίνεται μία
σοβαρή προετοιμασία με συγκεκριμένο πρόγραμμα, δεν μπορεί παρά να υπάρξει και
αποτέλεσμα. Δεν είναι θέμα τύχης αλλά ζήτημα εκπαίδευσης, προπόνησης. Ο χρυσός
πρωταθλητής μας ήταν βέβαιος, πριν πάει καλά – καλά στο ‘Εντμοντον του Καναδά,
ότι θα πάρει μετάλλιο. Έτρεχε τόσο όσο απαιτούσαν οι ανάγκες της κάθε κούρσας
για να προκριθεί στον τελικό. Κρατούσε τις δυνάμεις του για να τα δώσει όλα
στην τελική αναμέτρηση. Η νίκη του ήταν τόσο σχεδιασμένη στη λεπτομέρειά της
όσο και η κίνησή του να βγάλει από την τσάντα του τη σημαία των Ολυμπιακών
Αγώνων του 2004 μετά τον τερματισμό. Μερικούς ακόμη Κεντέρηδες να ‘χαμε στην
Ελλάδα ­ και όχι μόνο στον αθλητισμό ­ και θα ‘μασταν άπιαστοι…

Τα αφήνουν να διαλυθούν;

Τα προβλήματα της Ελλάδας, πάντως, ωχριούν μπροστά σ’ αυτά που έχουν όλοι οι
γείτονές μας. Προβλήματα που, θέλουμε δε θέλουμε, μας αγγίζουν και εμάς.
Μπορεί στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας να βρίσκονται στις
παραμονές υπογραφής μίας συμφωνίας με την οποία θα κληθούν στη χώρα κάποιες
χιλιάδες στρατιώτες του ΝΑΤΟ για να αποτρέψουν τον εμφύλιο, όμως διέξοδος δεν
φαίνεται στον ορίζοντα. Αφενός γιατί με τη στάση ανοχής (αν όχι στήριξης) που
τηρεί έως τώρα η διεθνής κοινότητα έναντι των εξτρεμιστών Αλβανών,
επιτρέποντάς τη συνεχή ροή όπλων από τους Ου-Τσε-Κάδες του Κοσόβου στα Σκόπια,
ενθαρρύνει ουσιαστικά τις αποσχιστικές τάσεις τους, αφετέρου γιατί έτσι, όπως
τα έχει καταφέρει η Δύση, η πρώην Γιουγκοσλαβία θα αποτελεί για πολλά ακόμη
χρόνια εστία μεγάλης αστάθειας και ανακατατάξεων που δεν μπορούν παρά να έχουν
επιπτώσεις και στην Ελλάδα. Δεν είναι μόνο η πιθανότητα δημιουργίας μίας
μεγάλης Αλβανίας με την ντε φάκτο προσάρτηση του Κοσσυφοπεδίου και μέρους των
Σκοπίων που προκαλεί πονοκέφαλο στην Αθήνα και την υπόλοιπη Βαλκανική, είναι
και η εύθραυστη πολιτική ισορροπία στη Βοσνία που με τη σταδιακή αποχώρηση των
στρατιωτικών δυνάμεων της KFOR μπορεί να οδηγήσει σε τριχοτόμηση της χώρας,
δημιουργώντας και πάλι μία εστία συγκρούσεων στην περιοχή.

Παγώνει η τυφλή βία

Και βέβαια είναι και η Μέση Ανατολή. Όπου ο φαύλος κύκλος της βίας δεν έχει
τέλος. Η ισραηλινή αεροπορία απάντησε στη βομβιστική επίθεση στο κέντρο της
Ιερουσαλήμ με βόμβες σε κατοικημένες περιοχές. Κάτι, που αλίμονο θα οδηγήσει
και πάλι κάποιον ακραίο Παλαιστίνιο να ζωστεί με εκρηκτικά και να τινάξει στον
αέρα δεκάδες αθώους. Οι εθνικιστές στο Ισραήλ προτείνουν ήδη τη δολοφονία του
Αραφάτ και την κατάληψη των κατεχομένων. Η τηλεοπτική εικόνα του Παλαιστινίου
που πανηγυρίζει πυροβολώντας στον αέρα μόλις μαθαίνει την είδηση για το νέο
μακελειό στην Ιερουσαλήμ (τουλάχιστον 15 αθώοι νεκροί, ανάμεσά τους και 6
παιδιά) δείχνει το μίσος που υπάρχει ανάμεσα στους δύο λαούς. Μίσος, που προς
το παρόν πνίγει τις όποιες φωνές σωφροσύνης για την οικοδόμηση της ειρήνης
στην περιοχή. Και να σκεφτεί κανείς ότι μόλις πριν από λίγους μήνες η ελπίδα
ήταν ζωντανή…