ΜΑΤΙΕΣ Μάνατζερ

«Να ‘μουν το Μάη γάιδαρος/, τον Αύγουστο κριάρι/, όλο το χρόνο κόκορας/ και
γάτος το Γενάρη». Αυτά λέει το παλιό τετράστιχο του Κλήδωνα. Φρονώ, όμως, ότι
το τετράστιχο πρέπει να γίνει πεντάστιχο. Και να συμπεριλάβει τον Ιούλιο και
τους μάνατζερ του ποδοσφαίρου. Που, κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, βρίσκονται στη
«μεγάλη τους ώρα». Παίζουν με δισεκατομμύρια. Και τροφοδοτούν με οχτάστηλα
όλες τις αθλητικές εφημερίδες.

Θυμάμαι έναν τύπο, που παρίστανε τον πρώην προπονητή, μιλούσε και βραζιλιάνικα
παπορίσια, σύχναζε σε όλα τα γήπεδα και αυτοσυστηνόταν ως μάνατζερ. Τότε, τον
άκουγα και γελούσα. Τώρα, που το επάγγελμα του μάνατζερ έχει καθιερωθεί
διεθνώς, δεν γελάω καθόλου. Γιατί, πια, καμιά μεταγραφή ποδοσφαιριστή δεν
γίνεται, χωρίς να βάλει το χεράκι του και να βρέξει το ράμφος του ­ κοινώς, να
τα ‘κονομήσει ­ κάποιος μάνατζερ.

Υπάρχουν, βέβαια, μάνατζερ και «μάνατζερ». Ικανοί, από τη μια μεριά,
επαγγελματίες, με γνώση της ποδοσφαιρικής αγοράς, με πείρα, με διασυνδέσεις,
που μιλάνε γλώσσες, «νταραβερίζονται» με σπουδαίους δικηγόρους και φέρουν εις
πέρας ακόμη και την πιο δύσκολη μεταγραφή. Και υπάρχουν και οι
μάνατζερ-μαϊμούδες. Γνωστά λαμόγια, που έχουν πόστο σε κάποια ομάδα,
δημιουργούν τεχνητό θόρυβο για ένα βλήμα Λατινοαμερικάνο ποδοσφαιριστή, τον
φέρνουν στην Ελλάδα, τον «δοκιμάζουν». Τον κρατάνε δυο μήνες στον πάγκο και
ύστερα τον στέλνουν οίκαδε, αφού έχουν τσεπώσει μια χοντρή προμήθεια…

Γνωρίζω πολλά τέτοια λαμόγια, που με τις κομπίνες τους εξασφαλίζουν αρκετά
εκατομμύρια, κάθε χρόνο. Το δυνατό παιχνίδι, όμως, γίνεται σε άλλα επίπεδα. Με
διεθνείς εταιρείες, σκοτεινούς ­ και διαπλεκόμενους ­ νομικούς συμβούλους και
­ αφθονο ­ μαύρο χρήμα. Ο Γιώργος Φλωρίδης, με τον οποίο μίλησα τελευταία,
κρατάει μιαν άκρη του νήματος και είμαι βέβαιος, ότι λίαν συντόμως, θα προβεί
σε αποκαλύψεις ­ με σοβαρά στοιχεία ­ που θα μας «κουφάνουν»…

Να ξαναγυρίσω στους μάνατζερ: παίρνουν το πιο μεγάλο κομμάτι της πίτας, που
μοιράζει το ποδόσφαιρο! Σε συνεργασία με τους παράγοντες, οι οποίοι υπογράφουν
κάθε μεταγραφή, έχουν γίνει απαραίτητοι! Σχεδόν πιο απαραίτητοι και από
τους… ίδιους τους ποδοσφαιριστές! Που αρκούνται στα ελάχιστα, μολονότι
ποδόσφαιρο, χωρίς αυτούς, δεν γίνεται! Έτσι έχει αποφασίσει το σύστημα! Που
θέλει τον μεσάζοντα πρωταγωνιστή και τον πρωταγωνιστή κομπάρσο!

Πότε, αλήθεια, οι ποδοσφαιριστές, θα μπορέσουν να αντιληφθούν και να
αξιοποιήσουν τη δύναμή τους;