ΜΑΤΙΕΣ Ναρκωτικά

Κατ’ αρχάς: πώς, η ιδιωτική κλινική «Κασταλία», εφήρμοζε, εδώ και χρόνια,
προγράμματα απεξάρτησης, ενώ κάτι τέτοιο απαγορεύεται από τον νόμο; Και ποιοι
είναι εκείνοι οι «αρμόδιοι», που, σύμφωνα με το ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ», γνώριζαν
τα πάντα γι’ αυτή την υπόθεση, χωρίς να παίρνουν κανένα μέτρο;

Ένα δεύτερο ερώτημα, που συνδέεται άμεσα με το πρώτο: πώς ένας καραμπινάτος
χρήστης ναρκωτικών, όπως ο ψυχίατρος Λυμπέρης ­ δεκαεπτά χρόνια, κατά δήλωσή
του, ήταν στο «κόλπο» ­ διηύθυνε μια τέτοια κλινική; Ηλίθιοι ήσαν αυτοί που
τον εμπιστεύονταν; Ή, μήπως, αυτοί που τον «εμπιστεύονταν», όπως σκέπτεται ο
ΣΔΟΕ, ήταν ασθενείς «μαϊμούδες», που παρίσταναν τον ασθενή, για να
προμηθεύονται απαγορευμένες ουσίες;

Έχουμε να κάνουμε με μια πολύ σοβαρή ιστορία, που, πιστεύω, «θα βγάλει μάτια»,
αν οι αρχές σπρώξουν το μαχαίρι ως το κόκαλο. Γιατί είναι προφανές, ότι οι
αρχές δεν σπρώχνουν πάντοτε το μαχαίρι ως το κόκαλο. Απόδειξη, ότι ο κόσμος το
‘χει τούμπανο, για τα ναρκωτικά και τους χρήστες τους, ­ πρόσωπα της υψηλής
κοινωνίας, με χοντρό πορτοφόλι, κατά κανόνα ­ όμως ελάχιστοι από τους
εμπόρους, αλλά και τους χρήστες, φτάνουν ως το γραφείο του Εισαγγελέα.

Είναι ευτύχημα, κατά τη γνώμη μου, το ότι στο κότερο του Λυμπέρη μπήκαν ­ και
ταξίδεψαν ως τη Μύκονο ­ ο Λαζόπουλος, ο Ρουβάς και ο Χαριτοδιπλωμένος. Οι
πασίγνωστοι ­ ιδίως οι δύο πρώτοι ­ αυτοί καλλιτέχνες, θα κρατήσουν το θέμα
ζωντανό, στις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις, για πολλές μέρες. Θέλω να πω,
ότι η ιστορία αυτή, δεν θα θαφτεί κάτω από την επικαιρότητα και, κάποια
στιγμή, θα ξεχαστεί. Θα βρίσκεται στην επιφάνεια. Για καιρό, μάλιστα.

Φυσικά, είναι πολύ εύκολο, να φτιάξει κανείς ένα «αστραφτερό» σενάριο, με
πρωταγωνιστές, τον προφυλακισμένο ήδη ψυχίατρο, τον Λαζόπουλο, τον Ρουβά και
τους άλλους. (Και είμαι βέβαιος, ότι πολλοί θα τρίβουν τα χέρια τους, για το
αναπάντεχο αυτό «δώρο», που θα γεμίσει με γαργαλιστικές λεπτομέρειες τις ώρες
της πλήξης τους). Η στήλη αυτή, βεβαίως, δεν θα το επιχειρήσει. Πρώτον, γιατί
ουδέποτε θέλησε να παραστήσει τον εισαγγελέα και να κατασκευάσει ενόχους, έστω
και για ένα απόγευμα. Και ύστερα γιατί η κοσμικοποίηση ­ Μύκονος, θαλαμηγοί,
κόκα, εκατομμύρια, μανεκέν, νεαρά αγόρια κ.λπ. ­ μιας τόσο σοβαρής υπόθεσης,
όπως φαίνεται να είναι αυτή που μας απασχολεί, θα την απονευρώσει, τη στιγμή
που χρειάζεται και νεύρο και θέληση και πείσμα, για την πλήρη διαλεύκανσή της.

Πάντως, ένα είναι σίγουρο: τα ναρκωτικά, είναι πια, πολύ βαθιά στη ζωή μας.
Πάρα πολλοί άνθρωποι, κυρίως του «καλού κόσμου» ­ ο φουκαράς, πού να βρει
λεφτά για ένα γραμμάριο κοκαΐνης; ­ έχουν μεγάλα πάρε δώσε μ’ αυτά. Είναι
ευκαιρία, να βγει το κράτος μπροστά. Με όλες του τις δυνάμεις. Σε κάθε γωνιά,
πλέον, παραμονεύει ο κίνδυνος.