ΜΑΤΙΕΣ Αρεοπαγίτου

Διάβασα, την περασμένη Παρασκευή (25/5), στις εφημερίδες, ότι «στις 8 Ιουνίου
θα παραδοθεί στο κοινό η Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ο κεντρικός άξονας της
ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων, ενώ σύντομα θα αρχίσουν να κυκλοφορούν και
τα πρώτα μίνι μπας, που θα μεταφέρουν δωρεάν όσους δεν έχουν διάθεση να τη
διασχίσουν περπατώντας».

Πρόκειται για μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας! Περνάω κάθε μέρα από
τη Διον. Αρεοπαγίτου. Και μπορώ να σας διαβεβαιώσω (βάζοντας και στοίχημα,
όπως ο Λαλιώτης) ότι ο δρόμος αυτός, όχι στις 8 Ιουνίου, αλλ’ ούτε στις 8
Ιουλίου δεν πρόκειται να παραδοθεί στο κοινό! Για τον απλούστατο λόγο ότι τα
έργα προχωρούν σαν τον κάβουρα. Εδώ και πολλούς μήνες…

Κατ’ αρχάς, σε όλο το μάκρος του δρόμου, από τη δεξιά μεριά ανεβαίνοντας,
δεν έχει γίνει τίποτα! Τα πάντα βρίσκονται στην κατάσταση που
βρίσκονταν πριν αρχίσει η «ενοποίηση»! Αλλά και στον κυρίως κορμό του έργου,
από την Αμαλίας έως τη Μακρυγιάννη, ακόμη και ο… τυφλός τουρίστας θα
παρατηρήσει ότι δεν έχουν περαστεί ούτε τα καλώδια της ΔΕΗ!

Προβλήματα υπάρχουν και στην αριστερή μεριά, δεν είναι όμως πολλά. Λύνονται σε
ένα δεκαπενθήμερο, με εντατική δουλειά, με πλήρη συνεργεία και με εργολάβο που
θα επιβλέπει συνεχώς. Ουσιαστική πρόοδος έχει σημειωθεί μόνο μπροστά στην
είσοδο του Ηρωδείου και μερικά μέτρα πιο πριν. Και στην έξοδο προς την Απ.
Παύλου επικρατεί χάος…

Πέρυσι, τέτοιον καιρό, ο Γ. Καλαντίδης ­ πρόεδρος της «Α.Ε. Ενοποίησης
Αρχαιολογικών Χώρων» ­ μου έλεγε, πως «τον Σεπτέμβριο του 2000 θα κλείσει η
Απ. Παύλου». Η Απ. Παύλου δεν έκλεισε. Άνοιξε, όμως, μια άθλια
τσιμεντένια αλάνα μπρος στο εστιατόριο «Διόνυσος» για να παρκάρουν τα πούλμαν
που μεταφέρουν τουρίστες! Δεν έχει σχέση ο Καλαντίδης με αυτό το εξάμβλωμα.
Ποιος έχει όμως; (Και να σκεφτείτε ότι η τσιμεντένια αλάνα αντικατέστησε ένα
υπέροχο λιθόστρωτο, με μεγάλους κυβόλιθους, που ταίριαζε απόλυτα με το
παρακείμενο (οδός προς Λουμπαρδιάρη και Φιλοπάππου) λιθόστρωτο του Πικιώνη.

Με την τσιμεντένια αυτή αλάνα, ένα σημείο της Αθήνας, που ξεχώριζε για την
ομορφιά του, θυμίζει τώρα τριτοκοσμικό «τέρμα υπεραστικών λεωφορείων», όπου
κυριαρχούν η φασαρία, οι μανούβρες και οι αντεγκλήσεις, ενώ η σκόνη δεν σ’
αφήνει να ησυχάσεις. Όσο για το «ρημάδι», στην άκρη του αλσυλλίου Παρθένη,
γκρεμίζεται επιτέλους! Τα τρεχάματα, τα διαβήματα, οι παρακλήσεις και οι
απειλές της… κυρίας Νινέτας, η οποία έχει ένα κατάστημα με τουριστικά είδη,
εκεί δίπλα, έφεραν αποτέλεσμα! Ευτυχώς που υπάρχει η κυρία Νινέτα. Αλλιώς…