ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η πόλη μας

Ο Χατζηνικολάου είναι ήδη δήμαρχος, μιας πόλης ιδεατής, εικονικής, νοερής και
υπερ-ιπτάμενης, που δεν έχει βρει ακόμα τον τρόπο να απαλλαγεί από το
τσιμεντένιο καθρέφτισμά της, εδώ κάτω. Εξελέγη με το γκάλοπ που κατέγραφε την
­ πώς την έλεγε; ­ αναγνωρισιμότητα κ.λπ. των προσώπων της τηλεόρασης. Η
αληθινή πόλη (μα είναι αληθινή;) δεν μπορεί να μας κάνει να νιώθουμε πολίτες.
Στη ζέστη είναι πιο ζεστή, στους δρόμους είναι αφόρητη, στον κοινό της χώρο,
αγνώριστη. Ανήκουμε περισσότερο στο «κοινόν» της μοναδικής ώρας που ο άνθρωπος
νιώθει ακόμα λιγουλάκι αδύναμος, κάπως θλιμμένος, ευάλωτος σαν τους
πρωτόγονους προγόνους του και ζητεί τη συντροφιά της φυλής, να αντιμετωπίσει
τη νύχτα.

Την ώρα που πέφτει το σκοτάδι κι η τηλεόραση περιμένει να μας παρηγορήσει με
την εσωτερική λάμψη της. Εκεί συναντιόμαστε, όπως γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι,
όπου χαλαρώνουμε και επικοινωνούμε και τρώμε κάτι, κι ακούμε τι έχει να μας
πει το χαμογελαστό πρόσωπο στο φωτισμένο γυαλί. Εκεί βρίσκεται ο άνθρωπος που
πήγε στην Αγορά και μας μιλάει γι’ αυτήν, μας βεβαιώνει ότι υπάρχει αυτό το
πράγμα, δεν είναι μόνο πεζοδρόμια βρώμικα και οδηγοί που φωνάζουν, ιδρωμένες
φανέλες και κουρασμένα πρόσωπα η πόλη αυτή, είναι το κλεινόν άστυ, το λίκνο
της δημοκρατίας, πρωτεύουσα, πόλη των καλύτερων Ολυμπιακών του κόσμου,
ζαφειρόπετρα με δυο λόγια.

Και δεν χρειάζεται μπρούτζινα κάγκελα και ρολόγια ή πεζοδρόμια ροζ, να την
κρατάνε καρφωμένη στο έδαφος, γιατί πετά πάνω από το γκρίζο σύννεφο που την
σκεπάζει και πρέπει να είναι ανάλαφρη, χωρίς υλικές αδυναμίες, μπιμπελό που
μπορεί να μας αρέσουν και να μας δέσουν στην ταπεινή υλική της υπόσταση,
φευγάτη.