ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μέσα επικοινωνίας

Σκυμμένη στο παρτέρι του Ζαππείου, μ’ ένα σκαλιστηράκι στο χέρι, φύτευε μικρά
λουλούδια. Το χώμα ξερό, τα λουλουδάκια ετοιμόρροπα, αλλά εκείνη λυγερή σαν
μανεκέν, με τζιν και φανελάκι τιραντέ, ένα καπέλο πάνινο και γάντια της
κουζίνας. Στο Περιστύλιο του Ζαππείου βγήκαν οι φοιτητές από το συνέδριο για
διάλειμμα. Κάθησαν γύρω γύρω και βάλθηκαν να την κοιτάζουν, αφηρημένα ή
συγκεκριμένα. Εκείνοι είχαν δικά τους εργαλεία αγκαλιά. Μαύρες τσάντες,
κινητά, στυλό, καλώδια μεταφραστικών γουόκμαν. Το συνέδριο είχε θέμα τα ΜΜΕ.
Διαρκές θέμα. Η επικοινωνία, τα μέσα, οι μάζες. Είχαν κρατήσει σημειώσεις,
είχαν ακούσει πολλά, είχαν εντυπωσιαστεί, απογοητευθεί ίσως, και εξαφθεί
σίγουρα. Φοιτητές του Παντείου και του «Αθήνησι», όπως το λένε, διψασμένοι για
μέσα, μάζες, επικοινωνία. Κάθησαν και κοίταζαν επί δέκα λεπτά το φύτεμα. Τα
λουλουδάκια σέρνονταν στο χώμα, πώς θα κατάφερναν να ριζώσουν; Και η κηπουρός
ήταν τόσο αδιάφορη στην παρουσία τους, αφοσιωμένη να απλώνει σβώλους, να τους
ξαναμαζεύει. Και να μην τους κοιτά καθόλου. Το μπλουτζίν επάνω της εξηγούσε
μια για πάντα για ποιο λόγο φόρεσαν μπλουτζίν οι γυναίκες: επειδή σε μερικές
πηγαίνει εξαιρετικά. Καθόταν στις φτέρνες, άπλωνε το χέρι με το σκαλιστήρι,
σηκωνόταν, έσκυβε, όλα με κινήσεις αρμονικές, σχεδόν χορευτικές, σαν να είχε
μυστική μουσική υπόκρουση. Ο ήλιος την έλουζε, μπαίνοντας κάθετα στο αίθριο.
Οι άλλοι γύρω στη σκιά, με τα χειμωνιάτικα, καλυμμένα μπράτσα, ζακέτες.
Εκείνη, στη μέση, καλοκαιρινή. Μάζες αντίθετες, μέσα άχρηστα. Επικοινωνία
μηδέν. Σιωπηλοί παρακολούθησαν οι φοιτητές όλο το παρτέρι να σκαλίζεται. Όταν
τέλειωσε το διάλειμμα, μπήκαν στην αίθουσα κι εκείνη έφυγε. Ήρθε ένας άνδρας
με λάστιχο, πότισε το χώμα, ζωντάνεψαν τα λουλούδια.