ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ανίκατε μάχαν

ΟΛάκης έχασε κιλά… Τον κατάλαβα κυρίως από τη χήρα Μήτση, που ήταν πιο κομψή
από ποτέ. Τι ευλογία της εποχής μας αυτή, να μπορεί κανείς να βελτιώνεται
ωριμάζοντας! Τόσο ανανεωμένη η χήρα, που δεν λέγεται πια χήρα, δεν αρκείται σε
σιτεμένους στρατηγούς, κατακτά νεαρό πανέμορφο. Του θύμιζε, λέει, την
καθηγήτρια της Ιστορίας. Πότε στον καναπέ και πότε στη μοτοσυκλέτα, ο νεαρός
επικαλείται τη μνήμη της, την εκλιπαρεί για την παράθεση ιστορικών στιγμών που
τον ανάβουν. Μα τον ανάβουν σαν αναμνήσεις της περιπόθητης καθηγήτριας, που
ποτέ δεν κατέκτησε, ή τον ανάβουν αυτές καθ’ αυτές, επειδή είναι γεμάτες
πάθος, γεμάτες αίμα, δράμα και καημό, πολεμικές, ηρωικές, άγριες αλλά
υπέροχες;

Εκεί λοιπόν μπλέχτηκε λιγάκι το πράγμα. Καθώς απάγγελε η Μήτση τις
καθιερωμένες φράσεις από τα καθιερωμένα μαθήματα Ιστορίας, αυτά που έχουν
πάρει όσες γενιές πήγαν σχολείο, κάτι συνέβαινε που έμοιαζε με θαύμα. Περνούσε
η δυνατότητα της ερωτικής όρχησης στις ίδιες τις αναφορές, οι οποίες γίνονταν
όλο και πιο ρυθμικές, ώσπου κατέληξαν σε στίχο:

«Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη», είπε στο τηλέφωνο η βαθιά φωνή της Μήτση, τη
στιγμή ακριβώς που, πλατωνικά τουλάχιστον, παραδινόταν στον καινούργιο
θαυμαστή.

Και με το ερωτικό σάλπισμα θύμισε στους νεώτερους την εποχή του ειρηνιστικού
συνθήματος «Κάνε έρωτα, όχι πόλεμο», προχωρώντας το βαθύτερα: «Κάνε έρωτα
ακόμα και με τις αναμνήσεις του πολέμου». Κρίμα που δεν συνάντησε η Μήτση (πώς
να την πώ «χήρα»;) την άλλη ηρωίδα του Λαζόπουλου, στο σκετς με τις
τραγουδίστριες, που μασώντας τσίχλα έθαβε την Άντζελα Δημητρίου. Να της κάνει
μάθημα Ιστορίας και ταυτοχρόνως ερωτικού τραγουδιού.