40ρηδες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης για το ασφαλιστικό

Είναι και οι τρεις εργαζόμενοι, γύρω στα 40. Από μικροί δουλεύουν, ώστε
σήμερα να πιστεύουν με βεβαιότητα ότι υπήρξαν παραπάνω από συνεπείς με τα
ασφαλιστικά τους Ταμεία. Δεν έχουν, όμως, την ίδια σιγουριά για όσα τους
επιφυλάσσει το μέλλον, όταν θα έχουν πάρει σύνταξη. Και επειδή απογοητεύτηκαν
από τα Ταμεία τους, αποφάσισαν να διώξουν τις ανασφάλειές τους και να στραφούν
στην ιδιωτική ασφάλιση. Όχι μόνο για νοσηλευτικά προγράμματα, γιατί «άνθρωποι
είμαστε και ποτέ δεν ξέρουμε τι μπορεί να μας συμβεί», αλλά και για τα
συνταξιοδοτικά που θα προσφέρουν σε αυτούς και στα παιδιά τους ένα σταθερό
εισόδημα, όταν θα έχουν γίνει πια 60. «Τα Ταμεία μόνο να παίρνουν ξέρουν», γι’
αυτό «η συζήτηση για το ασφαλιστικό δεν μας αφορά», λένε στα «ΝΕΑ» οι τρεις σαραντάρηδες.

ΡΑΛΛΑΚΗΣ ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ Έμπορος ετοίμων ενδυμάτων

Η μόνη σχέση που έχω με το ΤΕΒΕ είναι να πληρώνω

Είναι 35 ετών κι έχει δύο παιδιά. Ο Τηλέμαχος Ραλλάκης, έμπορος ετοίμων
ενδυμάτων, είναι ασφαλισμένος στο ΤΕΒΕ. Στην ερώτηση τι σχέση έχει με το
ταμείο του και τι του προσφέρει αυτό, αγανακτεί και απαντά με ένα πικρό γέλιο:
«Μα καλά, σοβαρολογείτε;». «Η μόνη σχέση που έχω με το ΤΕΒΕ είναι να πληρώνω».

Μόνο μια φορά στο παρελθόν επιχείρησε να διεκδικήσει τα δικαιώματά του από το
ταμείο για κάποιο θέμα υγείας. Αυτή ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που
ζήτησε από αυτό. «Ήθελα να εξυπηρετηθώ, αλλά ήταν τόση η γραφειοκρατία που
είπα “να είμαστε καλά”, δεν πειράζει, ίσως κάποια άλλη φορά». Από τότε δεν το
χρησιμοποίησε ξανά, «σπάνια», όπως λέει, αφού στράφηκε στην ιδιωτική ασφάλιση
για τον ίδιο και την οικογένειά του.

«Έχουμε ήδη ένα ομαδικό ασφαλιστήριο της συζύγου μου, το οποίο καλύπτει
ολόκληρη την οικογένεια, αλλά εγώ έκανα κι ένα συμπληρωματικό πρόγραμμα που
μου κοστίζει 250.000 δραχμές τον χρόνο και για τους τέσσερίς μας», λέει.

Έχει κάνει ιδιωτική ασφάλιση από το 1989 και όχι μόνο δεν σκοπεύει να τη
διακόψει, αλλά πριν από λίγο καιρό έκανε κι ένα επιπλέον πρόγραμμα, αυτή τη
φορά επενδυτικό. «Είναι ένα πρόγραμμα με ομολογιακά και αμοιβαία κεφάλαια. Σε
αυτό το πρόγραμμα δίνεις κάποια χρήματα και ανάλογα με την εξέλιξή του βλέπεις
αν θα δώσεις περισσότερα ή λιγότερα».

Ο ίδιος έδωσε για αρχή ένα εκατομμύριο δραχμές και σκοπεύει να συνεχίσει,
γιατί πιστεύει ότι μπορεί το πρόγραμμα αυτό να έχει καλή απόδοση στο μέλλον.
Κι επειδή, όπως λέει «άνθρωποι είμαστε», «το καλό με αυτά τα προγράμματα είναι
ότι το κεφάλαιο που δίνεις δεν είναι συγκεκριμένο, δεν έχει ρίσκο και κυρίως
το γεγονός ότι μπορείς ανά πάσα στιγμή να πάρεις τα χρήματά σου αν τα έχεις
ανάγκη».

Διανύοντας τον ενδέκατο χρόνο στην ιδιωτική ασφάλιση, κι ενώ στη χώρα μας
βρίσκεται σε εξέλιξη η συζήτηση για το ασφαλιστικό, τονίζει ότι «είναι κρίμα
που είμαστε υποχρεωμένοι να δίνουμε τόσα πολλά στο ταμείο»… Ο ίδιος είναι
υποχρεωμένος να πληρώνει «800 χιλιάδες δραχμές τον χρόνο για το Ταμείο Εμπόρων
και σκεφτείτε ότι αυτή είναι η πιο μειωμένη κλίμακα», ενώ καταλήγει λέγοντας
ότι «όσοι άνθρωποι ξέρω από τον δικό μου κύκλο, των εμπόρων, έχουν στραφεί
στην ιδιωτική ασφάλιση εδώ και πάρα πολλά χρόνια».

ΜΠΑΚΑΛΙΔΟΥ ΔΑΦΝΗ Καθηγήτρια στο ΤΕΙ Αθήνας

Δεν περιμένω και πολλά από το Δημόσιο

Είναι 41 ετών, παντρεμένη κι εργάζεται ως καθηγήτρια στο ΤΕΙ Αθήνας. Το
γεγονός ότι είναι μισθωτή και ασφαλισμένη στο ταμείο του Δημοσίου δεν δίνει
όμως στην κ. Δάφνη Μπακαλίδου την ασφάλεια και τη σιγουριά που θα ήθελε να
έχει για το μέλλον της.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι εδώ και αρκετά χρόνια έχει στραφεί στην
ιδιωτική ασφάλιση και μάλιστα σε δύο ταυτόχρονα προγράμματα, ένα νοσηλευτικό
κι ένα αποταμιευτικό.

Το αποταμιευτικό το ξεκίνησε το 1996. Οι λόγοι προφανείς, όπως και στις
περισσότερες περιπτώσεις όσων επιλέγουν ανάλογα προγράμματα, με στόχο ένα
σταθερό εισόδημα στο μέλλον ή ένα αρκετά ικανοποιητικό ποσό μετρητών ως
εφάπαξ. «Όταν το ξεκίνησα δεν το έκανα από ανασφάλεια. Το σκέφθηκα ως ένα
επιπλέον εισόδημα με τη μορφή εφάπαξ. Δεν ξέρω, ίσως στο μέλλον να το
αντιμετωπίσω ως σύνταξη και να το ρυθμίσω έτσι, ώστε να έχω ένα σταθερό
εισόδημα απ’ αυτό», λέει εξηγώντας πως «αρχικά υπήρχε μια πρόβλεψη για 15-20
χρόνια, που είναι και το ελάχιστο διάστημα χρόνου, αλλά με την πτώση των
επιτοκίων δεν αξίζει πια ένα τέτοιο πρόγραμμα». Έτσι, «η επένδυση των χρημάτων
μου γίνεται μέσα από την κεφαλαιαγορά. Στην ουσία επενδύεις σε όλα τα
τραπεζικά που επενδύουν και σκέφτομαι να το συνεχίσω, για να έχω μια καλή
απόδοση».

Το νοσηλευτικό πρόγραμμα αποφάσισε να το ξεκινήσει «προνοώντας», γιατί, όπως
λέει, λόγω της δουλειάς της ­ είναι φυσικοθεραπεύτρια ­ «ξέρω ότι μπορεί να
σου συμβεί οτιδήποτε ανά πάσα στιγμή». Όσο για το αν πηγαίνει στους γιατρούς
που είναι συμβεβλημένοι με το ταμείο της, έστω και λίγες φορές, εφόσον
πιστεύει ότι «η εικόνα των δημόσιων νοσοκομείων είναι τρομακτική»,
διευκρινίζει: «Δεν χρησιμοποιώ κανέναν γιατρό του Δημοσίου, κανενός είδους
ιατρική κάλυψη που προσφέρει το ταμείο μου, ούτε καν την οδοντιατρική. Δεν έχω
εμπιστοσύνη στα νοσοκομεία», ενώ «με την ιδιωτική μου ασφάλεια έχω δυνατότητα
επιλογής ανάμεσα σε πολλά νοσοκομεία». Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που στα
άμεσα σχέδια της οικογένειας είναι «σύντομα να κάνει και ο σύζυγός μου ένα
ανάλογο πρόγραμμα».

Της κοστίζουν και τα δύο μαζί 440.000 δραχμές τον χρόνο, 200.000 δραχμές το
νοσηλευτικό και 240.000 δραχμές το αποταμιευτικό, «αυτό όμως», όπως λέει, «δεν
είναι σταθερό, γιατί το ρυθμίζεις ανάλογα με τα χρήματα που έχεις και την
απόδοση που θέλεις».

Καταλήγοντας, τονίζει ότι δεν σκοπεύει να διακόψει κανένα από τα δύο
προγράμματα της ιδιωτικής ασφάλισης. «Δεν κάνω πίσω τώρα που ξεκίνησα.
Άλλωστε, μην ξεχνάτε ότι δεν έχουν όλα τα προγράμματα άμεση χρήση. Κάποια απ’
αυτά έχουν ένα βάθος χρόνου κι εμένα αυτό μ’ ενδιαφέρει».

Η συζήτηση για το ασφαλιστικό δεν την αφορά, αφού δεν περιμένει και πολλά
πράγματα από το Δημόσιο. Όσο για τους υπόλοιπους εργαζομένους και το κατά
πόσον μπορούν να στραφούν όλοι στην ιδιωτική ασφάλιση, «το να κάνεις μια
ιδιωτική ασφάλιση σημαίνει ότι μπορείς να δώσεις κάποια χρήματα τα οποία
αργότερα αναπροσαρμόζονται. Εγώ, για παράδειγμα, πληρώνω και την εισφορά του
εργοδότη στο ταμείο αρωγής. Δεν ξέρω κατά πόσον μπορεί να στραφεί όλος ο
κόσμος στις ιδιωτικές ασφάλειες. Μόνο αν τα ταμεία τους μείωναν τις εισφορές ­
και δεν νομίζω ότι αυτό θα γίνει ποτέ».

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΙΖΙΟΣ Βιοτέχνης

Σπρώχνουν τον κόσμο στις ιδιωτικές ασφάλειες

Είναι 38 ετών, παντρεμένος με δύο παιδιά. Έχει δική του βιοτεχνία και είναι
ασφαλισμένος στο ΤΕΒΕ από το 1979. Ωστόσο, ο Θεόδωρος Μίζιος παραδέχεται ότι
«το ΤΕΒΕ δεν είναι και ο πιο ενδεδειγμένος ασφαλιστικός φορέας. Ό,τι δίνει,
δίνει και δεν παρέχει πολλά πράγματα».

Για να καλύψει το κενό του ταμείου του αναγκάστηκε να καταφύγει από το 1985
στην ιδιωτική ασφάλιση, κάνοντας δύο προγράμματα, ένα υγείας κι ένα
αποταμιευτικό. «Σου δημιουργείται μεγάλη ανασφάλεια, γιατί ξέρεις ότι η
σύνταξή σου θα είναι πενιχρή και ο ασφαλιστικός σου φορέας δεν σου παρέχει
καμία ασφάλεια».

Το πρόγραμμα υγείας «ευτυχώς» όπως λέει, δύο φορές το χρειάστηκε για τις
εγκυμοσύνες της συζύγου του. «Από την ιδιωτική ασφάλεια πήρα πίσω όλα τα
χρήματα για τους τοκετούς. Αν ήμουν αναγκασμένος να τα ζητήσω από το ΤΕΒΕ…
ακόμα θα περίμενα», λέει και αναρωτιέται: «Εφόσον με κάλυψε η ιδιωτική
ασφάλεια, γιατί να τρέχω στο ΤΕΒΕ; Θα έπρεπε να κινήσω μεγάλη διαδικασία, να
μπλέξω με τη γραφειοκρατία, ν’ αφήσω πίσω τη δουλειά μου, να χάσω αρκετά
μεροκάματα για να πάρω 100.000 δραχμές ύστερα από δέκα μέρες!».

Το προαναφερθέν πρόγραμμα μαζί με το συνταξιοδοτικό τού κοστίζουν 250.000
δραχμές τον χρόνο. Το δεύτερο πρόγραμμα το έκανε πριν από επτά χρόνια. «Θα
‘θελα να υπάρχει κάτι παραπάνω για τα παιδιά μου, είτε ως εφάπαξ είτε ως
μηνιαίο εισόδημα. Ένα σταθερό εισόδημα σε μορφή σύνταξης ή ένα ποσό για τις
σπουδές των παιδιών μου, ώστε να είναι καλυμμένα αν εγώ πάθω κάτι. Το ποσό που
δίνω γι’ αυτό, οι 80.000 δραχμές περίπου το τρίμηνο, δεν είναι τίποτα. Αυτά τα
χρήματα δεν τα χάνεις ποτέ. Πάντα βγαίνεις κερδισμένος».

Για τις αλλαγές στο ασφαλιστικό δεν είναι ούτε αισιόδοξος ούτε απαισιόδοξος:
«Πιστεύω ότι τα χρόνια των εισφορών μου στο ΤΕΒΕ δεν θα χαθούν με τις αλλαγές
που θα γίνουν. Όμως, αυτά που γίνονται σπρώχνουν όλο και περισσότερο κόσμο
προς τις ιδιωτικές ασφάλειες. Εγώ πάντως, δεν έχω σκοπό να διακόψω τη δική μου».