Πρόσωπα «Η Αμερική ουδέποτε ήταν αθώα»

Τζέημς Ελλρόυ: Πίσω από κάθε αμερικανικό πολιτικό κίνημα υπάρχει το έγκλημα

Το 1958, η μητέρα του Τζέημς Ελλρόυ δολοφονήθηκε. Εκείνος ήταν μόλις 10 ετών.
Ο δολοφόνος δεν βρέθηκε ποτέ και η εφηβεία του Ελλρόυ πέρασε με κλοπές,
αλκοόλ, ναρκωτικά, φυλακή. Το 1975 βρέθηκε στο νοσοκομείο, στα πρόθυρα του
θανάτου. Τότε ήταν που έκοψε τα πάντα και ρίχτηκε στο γράψιμο. Εξέδωσε μαύρα,
σκληρά μυθιστορήματα, έγινε γνωστός με τη «Μαύρη Ντάλια» και παγκοσμίως
διάσημος με την κινηματογραφική προσαρμογή του «Λ.Α. Εμπιστευτικό». Σήμερα
έχει καθιερωθεί ως ένας μείζων συγγραφέας της αμερικανικής λογοτεχνίας, έχει
εγκαταλείψει τα πεζοδρόμια του Λος Άντζελες και ζει στο Κάνσας Σίτυ. Το
τελευταίο του μυθιστόρημα, με τίτλο «American Death Trip» («Αμερικανικό Ταξίδι
Θανάτου»), εκδόθηκε πρόσφατα στη Γαλλία από τις εκδόσεις Rivage. Μετά το
«American Tabloid», είναι ο δεύτερος τόμος της τριλογίας του με θέμα την
ιστορία της Αμερικής του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα.

Ο Ελλρόυ υπογραμμίζει πως γράφει όχι αστυνομικά μυθιστορήματα, αλλά ιστορικά,
στα οποία η πολιτική συνδέεται στενά με τον κόσμο του εγκλήματος. «Ο Μπαλζάκ
είχε πει πως πίσω από κάθε μεγάλη περιουσία υπάρχει ένα μεγάλο έγκλημα κι εγώ
το παραφράζω για να πω ότι πίσω από κάθε αμερικανικό πολιτικό κίνημα υπάρχει
το έγκλημα», λέει στο γαλλικό περιοδικό «Λ’ Εξπρές». Μήπως πρόκειται για
παρανοϊκή αντίληψη της Ιστορίας; «Στην προκειμένη περίπτωση η παράνοια είναι
δικαιολογημένη… Η Αμερική ουδέποτε ήταν αθώα». Στις δεκαετίες του ’50 και
του ’60, εξηγεί ο συγγραφέας, «υπήρχε το οργανωμένο έγκλημα και δίπλα του
διεφθαρμένοι αστυνομικοί, πράκτορες των υπηρεσιών πληροφοριών και μια
σημαντική ακροδεξιά που συμβολιζόταν από την Κου Κλουξ Κλαν… Η Μαφία από τη
μια πλευρά και ο Τζ. Έντγκαρ Χούβερ, το αφεντικό του FBI, από την άλλη,
χρησιμοποιούσαν ο ένας τον άλλον χωρίς να το ομολογούν».

Ο Ελλρόυ χρειάστηκε τριάμισι χρόνια για να γράψει το τελευταίο του
μυθιστόρημα, η πλοκή του οποίου εκτυλίσσεται σε 854 σελίδες. «Από τη φύση μου,
είμαι ένας άνθρωπος με εμμονές«, εξηγεί, «και δεν μπορώ να απαρνηθώ το
γράψιμο. Έχω επίσης εμμονή με τη γυναίκα μου, τους φίλους μου, τον σκύλο μου
(έχει ένα πιτ μπουλ), τους Γάλλους, τους Άγγλους και τους Αμερικανούς εκδότες
μου, το μποξ, την κλασική μουσική, τα ζώα, τα σπορ αυτοκίνητα». Αισθάνεται
λίγο απομονωμένος, αλλά δεν παραπονείται. «Δεν έχω καμιά επιθυμία να μοιάσω σε
άλλους», τονίζει. Στις εκλογές, ψήφισε τον Μπους· πιστεύει γι’ αυτόν ότι είναι
άνθρωπος περιορισμένης ευφυΐας, αλλά θεωρεί ότι ο Κλίντον είναι ο «πιο
διεφθαρμένος πρόεδρος του 20ού αιώνα», ο οποίος «έκανε καριέρα με την
ψευδορκία και εξέθεσε όλους τους φίλους του». «Ελπίζω», προσθέτει, «να μπορέσω
να τον χρησιμοποιήσω ως τέρας σε κάποιο από τα μυθιστορήματά μου».