ΜΑΤΙΕΣ Ποιήματα

Είναι πάρα πολλά τα ποιήματα που αγαπώ. Διάλεξα πέντε απ’ αυτά. Για να σας τα
«διαβάσω». Αφορμή, η «Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης».

«Έλα να παίξουμε / Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου / (Ήταν για μένα μια φορά η
αγαπημένη / Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη) / Θα σου χαρίσω τους πύργους μου /
(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου / Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα) /
Κι ο Βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου / Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι
τους θέλω; / (Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα) / Όλα, και τ’ άλογά μου
θα στα δώσω / Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω / που ξέρει μόνο σ’ ένα
χρώμα να πηγαίνει / Δρασκελώντας τη μια άκρη ως την άλλη / Γελώντας μπρος στις
τόσες πανοπλίες σου / Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά /
Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις / Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα».

Μ. Αναγνωστάκης

«Ο έρωτας είναι ο θάνατος / καθώς περιμένω μέρες και μέρες / για να γυρίσεις /
έτσι που τριγυρίζεις τα νησιά / νησιά θανάτου καθώς περιμένω / τόσες ημέρες κι
ώρες θανάτου / για να γυρίσεις / γιατί έρωτας είναι ο θάνατος / απ’ του
θανάτου τα νησιά / να ξαναρθείς».

Μ. Σαχτούρης

«Γυρίζει μόνος / Στα χείλη του παντάνασσα σιωπή / συνέχεια των πουλιών τα
μαλλιά του / Ωχρός / με βουλιαγμένα όνειρα κι ανέγγιχτος / νερό τρεχάμενο στα
ρείθρα / ωχρός / Έλληνας / Πάντα ο δρόμος μες στα μάτια του / κι η λάμψη απ’
τη φωτιά / που καταλύει / τη νύχτα. / Γυρίζει μόνος / στα χέρια του κλαδί από
ελιά / γεμάτος πόνο χάνεται στα δειλινά / αισθάνεται / πως όλα χάθηκαν / Μην
του μιλάτε είναι άνεργος / τα χέρια στις τσέπες του / σαν δυο χειροβομβίδες /
Μην του μιλάτε δε μιλούν στους καθρέφτες / Άνθη της λεμονιάς / λουλούδια του
ανέμου / στεφάνωσέ τον Άνοιξη / του κλώθει ο θάνατος».

Νίκος Καρούζος

«Πώς άρχισε και τέλειωσε η ιστορία μου με την Άννα δεν πρόφτασα καν να
καταλάβω, κοπέλα άφθαστης ομορφιάς και αν αρχικά οι δικαστές ζωγράφιζαν
αφηρημένοι δέντρα πάνω στο χαρτί, μα όταν άρχισε η απολογία της, σαν ένας
άνεμος να κύρτωσε άξαφνα αυτά τα δέντρα, οι δικαστές τρόμαξαν και όταν βγήκε η
απόφαση «θάνατος», η Άννα χαμογέλασε και ξεκούμπωσε λίγο την μπλούζα της, σαν
να ξαναγύριζε, επιτέλους, στην πιο ιδιωτική της ζωή…».

Τ. Λειβαδίτης

«Έχω ένα ρούχο σου φυλαγμένο / Μέρα παρά μέρα το πλένω, το σιδερώνω / το
κρεμάω στην καρέκλα. Ο αέρας το μετακινεί, / η μουσική το ξεβάφει ­ πέφτουν
και κάτι / λεμόνια από το ταβάνι και σπάνε / το γυάλινο πάτωμα ­ Αυτά κάνω /
με μεγάλη ηρεμία και ο κόσμος τρομάζει».

Γιάννης Κοντός

Και του χρόνου.