«Περισσότερο κι απ' τους ανθρώπους τα τραγούδια τους αγάπησα», έγραφε ο Ναζίμ
Χικμέτ. Εγώ, το πήγα και αλλού: «Περισσότερο κι απ' τους ανθρώπους, αγάπησα τα
γήπεδά τους». Δηλαδή: το παλιό Ποδηλατοδρόμιο, στο Φάληρο. Τη «Λεωφόρο». Το
γήπεδο της Ν. Φιλαδέλφειας. Τα γήπεδα του Απόλλωνα, στου Ρουφ και τη
Ριζούπολη. Το γήπεδο του Πανιωνίου. Το «Χαριλάου». Την Τούμπα. Το Αλκαζάρ. Και
μετά: το Μαρακανά, το Σαν Σίρο (τώρα, Μεάτσα), το Γουέμπλεϊ, το Μπερναμπέου,
το Νόου Κάμπε, το Ντα Λούζι, το Παρκ ντε Πρενς, το Αρίνα, το Ολντ Τράφορντ, το
Σετενάριο, το Λένιν (Λουζίνσκι), το Πράτερ (Ερνστ Χάπελ), το Σταντ ντε Φρανς,
το Ντε Κουίπε, το Άφιλντ, το Ριαθόρ.


Άλλοι, όποτε βρίσκονται στο εξωτερικό, φωτογραφίζονται μπρος σε εκκλησίες,
αγάλματα, παλάτια, μουσεία, όπερες, φημισμένα νυκτερινά κέντρα κ.λπ. Εγώ
φωτογραφίζομαι και σε γήπεδα. Με τον νου γεμάτο από εικόνες εκατομμυρίων
φιλάθλων. Που, μέσα σ' αυτούς τους ναούς του πάθους, τραγούδησαν,
χειροκρότησαν, απογοητεύθηκαν, έκλαψαν, πανηγύρισαν, ήρθαν στα χέρια, κάποιες
φορές, έγιναν μουσκίδι, έλειωσαν από τη ζέστη, ταλαιπωρήθηκαν άγρια.


Αγαπώ όλους αυτούς τους ανθρώπους. Τους Έλληνες, τους Νοτιοαμερικανούς, τους
Ευρωπαίους, τους Ασιάτες, τους Αφρικανούς. Μας χωρίζουν, ίσως, πάρα πολλά. Μας
ενώνει, όμως, το ποδόσφαιρο. Το γήπεδο. Όπου, στην τσιμεντένια κερκίδα,
κάθονται δίπλα-δίπλα, με τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις, ο
δικαστής και ο αλήτης, ο αξιωματούχος και ο λαθρομετανάστης. Που μπορεί, τη
στιγμή του γκολ, ν' αγκαλιαστούν και να φιληθούν, ευτυχισμένοι. Και να
πετάξουν ψηλά τα καπέλα τους, από ενθουσιασμό. Ή να αρχίσουν να τσακώνονται.
Για μια φανέλα. Που ποτέ δεν είναι αδειανή...


Ο πατέρας μου γεννήθηκε στο Μιχαλίτσι της Προύσας και μεγάλωσε στο
ορφανοτροφείο της Πριγκίπου ­ στην Πόλη. Ήταν, φυσικά, Αεκτζής. Με έπαιρνε από
το χέρι, μικρό παιδάκι και με πήγαινε στο γήπεδο της Ν. Φιλαδέλφειας. «Αυτό το
γήπεδο», μου έλεγε, όταν άρχισα να καταλαβαίνω, «δεν θα υπήρχε, αν δεν
βοηθούσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Τρεις - τέσσερις άνθρωποι, ο Ιωνάς, ο
Χρυσαφίδης και μερικοί ακόμα, βάλανε λεφτά, βάλανε δουλειά, βάλανε γνωριμίες,
για ν' αποκτήσουμε και μείς οι πρόσφυγες το στάδιό μας...».


Ήμουν στο γήπεδο ­ έγραφα, τότε και αθλητικά ­ στη μεγάλη γιορτή που οργάνωσε
ο πρόεδρος Νίκος Γκούμας, πριν από αρκετές δεκαετίες, για να εγκαινιάσει το
νέο «Στάδιο της ΑΕΚ». Ένα Στάδιο, που δεν θα ήταν πια ξερό, όπως και όλα τ'
άλλα, αλλά θα είχε χόρτο ­ σημαντικό γεγονός, για την εποχή. Σ' αυτή τη γιορτή
των εγκαινίων, η ΑΕΚ έπαιξε ­ φιλικό παιχνίδι ­ με την Μπαρτσελόνα. Και
δέχτηκε, αν δεν με απατά η μνήμη μου, έξι γκολ!


Τα θυμήθηκα όλ' αλλά, γιατί η Ένωση παίζει αύριο, σε επίσημο αγώνα ­ Κύπελλο
Ουέφα ­ πάλι με την Μπαρτσελόνα. Θα είναι κι αυτό το παιχνίδι μια γιορτή. Όπως
πρέπει να είναι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Από τον πιο εύκολο, ως τον πιο
κρίσιμο. Ελπίζω ότι το γήπεδο θα είναι γεμάτο. Όπως τότε... Γιατί ένα γήπεδο,
που δεν πλημμυρίζει από κόσμο, είναι μια θεατρική παράσταση με δέκα θεατές...

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από