«Ποιο άγαλμα κοιμάται μες στο μάρμαρο; / Ποιο χέρι / σε μέλλον άδηλο
κραδαίνοντας τη σμίλη / καραδοκεί τη γέννηση; / Ποιο μέλλον χέρι άδηλο / θα
σμιλευτεί λοιπόν / για να σμιλέψει;».


Ήθελα να μπω στον καινούργιο αιώνα, στο καινούργιο έτος, στον καινούργιο μήνα,
με τη σκέψη σε μερικούς στίχους που αγαπώ. Και είναι οι πιο κατάλληλοι,
νομίζω, για την περίσταση: «Αυτές οι λέξεις σκάσανε σα ρόδι / στα σκαλοπάτια
των καιρών που έρχονται / Σαν πυροτέχνημα έκρηξη θρύψαλα αστέρων / Ή ­ πιο
σωστά ­ σαν ποίημα / στον ουρανό της μοναξιάς των συνανθρώπων». Ή, «αυτό που
μένει περισσότερο / είναι αυτό που φεύγει / καθώς το τίποτα είναι πολύ / ενώ
το λίγο τίποτα / Και οι κύλινδροι αλέθουν τη στιγμή σε λεπτότατα φύλλα». (Γεια
σου Αντώνη Φωστιέρη, με την υπέροχη ποίησή σου! Και μπράβο και στο
περιοδικό «Εμβόλιμον», που βγαίνει στα Άσπρα Σπίτια Βοιωτίας και σου αφιέρωσε
ένα διπλό τεύχος του!).


«Καλή χρονιά» κι από τις «Ματιές». Θα είναι πιο δύσκολη, βέβαια, απ' όλες τις
προηγούμενες, λόγω «περιβάλλοντος». Δεν έχουμε, πια, να κάνουμε μόνο με τη
γειτονιά μας. Πρωτίστως, έχουμε να κάνουμε με τους Ευρωπαίους. Που είναι
δύσκολοι συνεταίροι. Στενόκαρδοι. Τζαρτζάρουν συνεχώς τις φτωχές,
περιφερειακές χώρες. Και είμαι βέβαιος ότι στις προσευχές τους χρησιμοποιούν
λέξεις από την «τραπεζική διάλεκτο». Μόνο.


Υπάρχει και τέτοια διάλεκτος. Δεν την καταλαβαίνουμε εμείς, οι «πελάτες». Την
γνωρίζουν μοναχά οι ατσαλάκωτοι κύριοι των Βρυξελλών με τα γκρίζα κοστούμια.
Που τα φέρνουν αποδώ, τα πηγαίνουν αποκεί και στο τέλος μάς στριμώχνουν στη
γωνία. Και δείχνοντάς μας με το δάχτυλο, σα να μας πυροβολούν, κραυγάζουν:
«Χρωστάτε! Πληρώστε!». Χιλιάδες οικογένειες σ' αυτή τη χώρα τοποθετούσαν τις
όποιες οικονομίες τους στην Τράπεζα και, με τους τόκους, πρόσθεταν μερικούς
παράδες στον προϋπολογισμό τους. Τώρα, με τα αρνητικά επιτόκια, όλος αυτός ο
κόσμος τι θ' απογίνει;


Και θα 'χουμε και χειρότερα: οι συνταξιούχοι, λέει, που εργάζονται, γιατί
βέβαια δεν τα βγάζουν πέρα μόνο με τη σύνταξή τους ­ κανένας δεν πάει να
δουλέψει αν δεν έχει ανάγκη ­, θα παίρνουν μειωμένη σύνταξη, για να
αντιμετωπισθεί το μέγα ­ όντως ­ πρόβλημα της ανεργίας. Αλλά, ποιος είπε στους
«σοφούς» που αποφασίζουν, πως οι εργαζόμενοι συνταξιούχοι είναι...
ανειδίκευτοι εργάτες και άρα τα κενά που θ' αφήσουν φεύγοντας από τις δουλειές
τους θα καλυφθούν; Θα φύγει, δηλαδή, ένας θεατρικός κριτικός και θα μπει στη
θέση του ένας οποιοσδήποτε δημοσιογράφος, άνεργος; Κι ένας συνταξιούχος
δικαστής, που θα θελήσει να δικηγορήσει, θα πληρώσει κι αυτός; Μα, η σύνταξη
δεν είναι δικά του χρήματα, που του τα κρατούσαν τα ταμεία μια ολόκληρη ζωή;


Άρχισα με ποιήματα, τελειώνω με γκρίνια. Αισθάνομαι ότι, απ' αυτή τη χρονιά,
το «τοπίο» της ζωής μας θα γίνει πολύ πιο σκληρό. Κυνικό. Θα πρέπει να
πορευόμαστε με σφιγμένα δόντια. Μπήκαμε στην «πρώτη γραμμή» ­ αυτή ήταν η
μοναδική διέξοδός μας ­ και θα πρέπει να παλέψουμε. Σκληρά.


Και πάλι ­ και έτσι ­ καλή χρονιά.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από