[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Στέκομαι συγκινημένος στο κείμενο της επιστολής του κ. Κώστα Σημίτη, με την
οποία ο Πρωθυπουργός αποδέχεται τη διά «προσωπικούς λόγους» παραίτηση της
υφυπουργού Εξωτερικών Αγγελικής Λαΐου. Πρόκειται για πραγματικό «μνημείο» ­
χωρίς επίθετο. Δέχεται τους «προσωπικούς λόγους» της κυρίας Λαΐου και την
ευχαριστεί για την «προσφορά της». Τι κρίμα που δεν είναι και σ’ εμάς γνωστή
αυτή η «προσφορά» τής τέως υφυπουργού. Τι κρίμα επίσης που δεν θα μάθουμε ποτέ
ποιος (ή μήπως ποια;) είχε την αξιοσημείωτη ιδέα να αθροιστεί στο βιογραφικό
τής καθηγήτριας κυρίας Λαΐου και η φράση «διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών της
Ελλάδας». Και πολλαπλώς κρίμα που παραλλήλως με την (επανα)υφυπουργοποίηση του
Γρηγόρη Νιώτη, ο κ. Σημίτης δεν είπε ένα mea culpa. Διότι τον καρατόμησε στον
σχηματισμό της κυβέρνησης τον Απρίλιο, μόνο και μόνο για να εμπλουτισθεί το
βιογραφικό τής κυρίας Λαΐου. Σπουδαίος λόγος, δεν λέω, αλλά…

Το «σαράκι» της πολιτικής

Διάβασα κάπου ότι η κυρία Λαΐου ως ιστορικός έχει λέει και το «σαράκι» της
πολιτικής. Αμ, ο Χάρης Καστανίδης τι να πει που ο πατέρας του ήταν βουλευτής
και την πολιτική την είχε σπίτι του από μωρό παιδί. Είναι αυτό εφόδιο για να
γίνει κανείς πολιτικός πρώτης γραμμής; Όχι βέβαια. Όπως και τα παιδιά των
μεγάλων ποδοσφαιριστών σπανίως γίνονται κορυφαίοι ­ του Σαραβάκου εξαιρουμένου
­ ή τα παιδιά των δημοσιογράφων και ούτω καθ’ εξής. Ο Χάρης λοιπόν, παρ’ ότι
έγινε πολιτικός και έδειχνε ότι είχε τα φόντα να εξελιχθεί σε στέλεχος πρώτης
γραμμής, την «πάτησε» όπως τα ποδοσφαιρικά ταλέντα. Που διαπρέπουν στην Εθνική
Ελπίδων, αλλά με το που προβιβάζονται στην Εθνική Ανδρών χάνονται. Πάρτε
παράδειγμα τον Χούτο του Ολυμπιακού. Σπουδαίο ταλέντο, όσο ήταν έφηβος. Τώρα
γυαλίζει τον πάγκο του «Θρύλου». Και δεν του αρέσει καθόλου. Όπως δεν αρέσει
και του Καστανίδη να γυαλίζει τον «πάγκο» του Σημίτη. Αλλά τι να γίνει; Αυτή
είναι η ζωή. Που δυστυχώς απαιτεί… ταλέντο και ικανότητες, για να εξελιχθεί
κάποιος από την κατηγορία του ταλέντου!

Θέση για μαέστρους

Ταλέντο και μαεστρία απαιτούσε πάντοτε και η θέση του υπουργού Δικαιοσύνης ­
όχι δηλαδή πως δεν απαιτούνται τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και για
οποιονδήποτε άλλον υπουργικό θώκο, αλλά η συγκεκριμένη θέση πολύ περισσότερο.
Ο λόγος είναι απλός. Σε μια χώρα όπου οι ρόλοι των εξουσιών, παρ’ ότι
συνταγματικά είναι απολύτως διακριτοί, συχνά συγχέονται, τέμνονται και
εμπλέκονται, κάθε παράγοντας αισθάνεται ως εσωτερική παρόρμηση να εισέρχεται
στα χωράφια του άλλου. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: δημιουργείται ένα
απερίγραπτο αλαλούμ και πολλά, πολλά, προβλήματα…

Παιχνίδι εντυπώσεων

Προς τι η εισαγωγή; Για το κυρίως θέμα, που είναι ο χώρος της Δικαιοσύνης.
Μέγα θέμα των ημερών, μετά τις βολές του προέδρου του Αρείου Πάγου Στ. Ματθία
κατά υπουργών, αν η κυβέρνηση παρενέβη στον χώρο της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης.
Και; Γιατί η Δικαιοσύνη δηλαδή δεν έχει παρέμβει στον χώρο της πολιτικής; Δεν
έχει λάβει αποφάσεις που ουσιαστικά αποτελούν «συμμετοχή» στην πολιτική
αντιπαράθεση κυβέρνησης – αντιπολίτευσης; Ένα παιχνίδι είναι όλο αυτό, ένα
παιχνίδι εντυπώσεων χωρίς αρχή και τέλος. Το οποίο περιέγραψε και ο
Πρωθυπουργός στο Υπουργικό Συμβούλιο της Πέμπτης. Το περιέγραψε, διότι αυτό
είναι και το μόνο που μπορεί να κάνει…

Μέχρι τον Μάρτιο

Το λέει και η παροιμία: ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται, και ό,τι άλλο
πρόχειρο μπορεί να χορτάσει την πείνα του. Ως εκ τούτου, μην απορείτε που
πολλοί και διάφοροι, εντός και εκτός (διαδρόμων) Βουλής, πιθανολογούν στο
εγγύς μέλλον ανασχηματισμό. Αλλά ο Πρωθυπουργός ούτε που το σκέπτεται. «Τον
ξέρεις, δεν τον ξέρεις; Δεν του αρέσουν οι αλλαγές» (μου) έλεγε τις προάλλες
ένας από τον στενό πυρήνα των υποστηρικτών του. Για να είμαι ακριβής, αυτό που
(νομίζω ότι) δεν του αρέσει είναι να παραδέχεται διά των αλλαγών λανθασμένες
επιλογές. Και σε ποιον αρέσει εδώ που τα λέμε; Πάντως, όσοι υποψήφιοι προς
υπουργοποίηση συνωθούνται στον προθάλαμο θα πρέπει να αναμένουν τον Μάρτιο.
Όχι μόνο γιατί συμπληρώνεται ένας χρόνος για την παρούσα κυβέρνηση, αλλά και
γιατί περί το τέλος Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί το Συνέδριο της Νέας
Δημοκρατίας. Το επικοινωνιακό «τάιμινγκ» θα είναι ιδανικό δηλαδή…

Με καθαρές κουβέντες

Ιδανικός θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ο Μάρτιος και για τη διεξαγωγή των
εκλογών στο ΠΑΣΟΚ, για την ανάδειξη Νομαρχιακών Επιτροπών. Αντί του Ιανουαρίου
που είχαν αρχικά προσδιορισθεί. Γιατί τον Μάρτιο; Γιατί θα απομένει ένας
ακριβώς χρόνος έως το Συνέδριο και γιατί συνδυαζόμενες και με τον
ανασχηματισμό θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα καλό πεδίο συναίνεσης μεταξύ
Σημίτη – Τσοχατζόπουλου. Αντί δηλαδή να καλούνται κάθε τόσο να εξηγούν τι
εννοούσαν και τι όχι, τι είπαν και τι παρερμηνεύθηκε, θα μπορούσαν να καθήσουν
σε ένα τραπέζι οι δυο τους, ο πρώτος δηλαδή και ο δεύτερος του ΠΑΣΟΚ, και να
τα βρουν.

Με καθαρές κουβέντες και κυρίως με καθαρούς όρους. Χωρίς μισόλογα…

Η μέθοδος της λογικής

Με ποιον τρόπο να τα βρουν; Διά της απλής μεθόδου της… λογικής! Πόσες είναι
οι νομαρχιακές; Τόσες. Κρατάω το 60% και πάρε το 40% (λέμε τώρα ότι θα
μπορούσε να προτείνει ο Σημίτης στον Άκη). Θα είχε αντίρρηση ο Τσοχατζόπουλος;
Όχι βέβαια. Γιατί «έχει συνείδηση της παράταξης». Το θέμα είναι αν ο κ.
Σημίτης μπορεί να προτείνει κάτι τέτοιο. Και δεν θα πεισθεί από τους ίδιους
που τον είχαν πείσει στο Συνέδριο του 1999 ότι «πρόεδρε, όλη η Κεντρική
Επιτροπή θα είναι δική σου ­ ο Άκης μόνον τον εαυτό του θα έχει»! Και πήρε ο
Άκης 35% και ο Σημίτης με τους συμμάχους του 65%, και μετά έτρεχαν και δεν
έφθαναν…

Η μανία της καχυποψίας

Αυτό όμως που εσείς κι εμείς θεωρούμε αυτονόητο, στην πολιτική δεν υπάρχει. Τι
υπάρχει; Η μανία τής (καχ)υποψίας ­ η αίσθηση ότι πίσω από το προφανές
κρύβεται οπωσδήποτε κάτι αφανές, σκοτεινό, ύποπτο, επικίνδυνο. Το οποίο, ως
τέτοιο, πρέπει να αντιμετωπισθεί κατά πώς του αρμόζει, ήτοι διά της
υπονόμευσης, της συκοφάντησης, της εξαφάνισης. Διατύπωσες πρόταση; Ναι, αλλά
τι σκοπούς υπηρετείς; Ποιος ωφελείται από αυτή, πλην από σένα που σίγουρα
είσαι ωφελημένος; Έπειτα ένα άλλο κρίσιμο σημείο σε σχέση με τους πολιτικούς
είναι ότι τα γνωρίζουν όλα, άρα ποιος είσαι συ τώρα που θα μας κάνεις και
προτάσεις; Έλα ντε….

Κοίτα ποιος μιλάει

Επί τροχάδην τώρα, δύο θέματα που πολύ μας κέντρισαν. Οι αμερικανικές εκλογές,
πρώτον, και το φοβερό ατύχημα στις Άλπεις, δεύτερον. Σε ό,τι αφορά τις εκλογές
στις ΗΠΑ, τέλος δεν έχουν η παρωδία και το γελοίο του πράγματος. Που γίνεται
περισσότερο γελοίο από κάτι πρωτοβουλίες της αμερικανικής διπλωματίας, όπως η
τελευταία να ζητήσει την αποστολή διεθνών παρατηρητών στο… Περού επειδή,
λέει, υπήρχαν υπόνοιες για… παρατυπίες!! Κοιτάτε ποιοι μιλούν, δηλαδή. Το
δεύτερο έχει να κάνει με το τρένο που αποτεφρώθηκε στις Άλπεις και οδήγησε
στον θάνατο 155 νέους. Είδατε με πόση σοβαρότητα αντιμετώπισαν την τραγωδία οι
Αυστριακοί; Ούτε υστερίες ούτε υπερβολές ­ ό,τι δηλαδή μας χαρακτήρισε ως
κοινωνία και ως πολιτική ζωή μετά το ναυάγιο του «Εξπρές Σαμίνα». Και δεν
είναι δικαιολογία ότι εμείς, ως νότιοι, έχουμε άλλο ταμπεραμέντο! Απλώς
είμαστε κοινωνία ανώριμη…