ΜΑΤΙΕΣ Η σημαία

«…Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει…» Πάλι σε δυο στρατόπεδα. Πάλι. Μετά το
Σκοπιανό, μετά τον Οτζαλάν, μετά τις ταυτότητες και τις λαοσυνάξεις, ο
Οδυσσέας. Αδύνατο να κάτσουμε, για ένα ικανό χρονικό διάστημα, στ’ αυγά μας.
Αδύνατο να σταθούμε, για πολύ, απέναντι στα τεράστια προβλήματα που
αντιμετωπίζει η χώρα μας και να βοηθήσουμε. Με την πρώτη σπίθα, ανάβει η
πυρκαγιά. Κι όλοι μαζί βγαίνουμε «στους δρόμους». Οι μεν από δω, οι δε από
κει. Πάντοτε εξοργισμένοι.

Τα κανάλια, φυσικά, είν’ εκείνα που, κάθε φορά, επωφελούνται. Ο καυγάς, ιδίως
μεταξύ επωνύμων, είναι ό,τι πρέπει για τη μέγιστη δυνατή τηλεθέαση. Οι
καναλάρχες τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση. Και ρίχνουν λάδι στη φωτιά.
Έβλεπα, προχθές το βράδυ, στο «Μέγκα», δέκα πρόσωπα «επί σκηνής», να λένε και
να ξαναλένε τα ίδια πράγματα, υψώνοντας, συνεχώς, τους τόνους. Και συμπέρασμα,
βεβαίως, κανένα! Αντίθετα, ανοιχτή ρήξη ­ και πολλά συμπεράσματα ­ μια ώρα πιο
πριν, στον «Άλφα». Προφανώς, γιατί εδώ τα πρόσωπα ήταν μόνο τέσσερα. Και με
βαθιές διαφωνίες.

Στο θέμα, τώρα: δικαιούται ή δεν δικαιούται ένα αγόρι από την Αλβανία, που
μαθαίνει γράμματα σε σχολές της χώρας μας, και μάλιστα πρωτεύει, να κρατήσει,
ως είθισται για τους άριστους, την ελληνική σημαία, στη γιορτή της 28ης
Οκτωβρίου; Απάντηση, με μια ερώτηση: δικαιούται ή δεν δικαιούται η όμορφη
πρωταθλήτρια του ακοντισμού, η Τζελίλη, που μας φέρνει, συνεχώς, χρυσά και
αργυρά μετάλλια, να μπει με τη σημαία μας, επικεφαλής των αθλητών, σε ένα ξένο
στάδιο ή στο Καλλιμάρμαρο;

Αν πεις ναι και για το αγόρι και για την πρωταθλήτρια ­ και εγώ λέω ναι ­, θα
ορμήσουν οι «εθνικόφρονες» για να σε κατασπαράξουν: Τη σημαία, βρε; Αυτή τη
σημαία, για την οποία σκοτώνονται τα παλικάρια μας; Είναι δυνατόν αυτό το
σύμβολο των αγώνων και των θυσιών να το εμπιστευθούμε σε ξένους, που αύριο
μπορεί να στρέψουν το όπλο τους κατά της ακεραιότητος της πατρίδος μας; Όχι τα
άγια τοις κυσί! Ίτε παίδες Ελλήνων! Μην επιτρέψετε σε κανένα να βεβηλώσει το
ιερό λάβαρο του έθνους μας! Κ.λπ. κ.λπ.

Αυτοί οι «εθνικόφρονες», οι «πατριώτες», λυπάμαι που το λέω, αλλά μέρα με τη
μέρα πληθαίνουν. Η ξενοφοβία ­ έχουν παίξει και εδώ τον ρόλο τους τα κανάλια ­
συνεχώς εξαπλώνεται. Ακούω, αμέσως, τον αντίλογο: «Οι Έλληνες δεν είναι
ρατσιστές». Μα, και μόνο αυτή η φράση δείχνει ότι είμαστε ρατσιστές, αφού
φορτώνουμε τον ρατσισμό σε κάποιους άλλους. Αφού δεχόμαστε, «από χέρι», ότι
εμείς είμαστε διαφορετικοί, ξεχωριστοί, ευλογημένοι, νηφάλιοι.

Η πολιτική ηγεσία στάθηκε στο ύψος της. Η Εκκλησία, όχι. Ο υπουργός Μακεδονίας
και Θράκης μίλησε ωραία, πήρε πρωτοβουλίες κ.λπ. Τι τα ‘θελε, όμως, εκείνα τα
«εικοσάρια του Οδυσσέα που αξίζουν περισσότερο από τα χρυσά μετάλλια των
Ολυμπιονικών»; Γίνονται τέτοιες συγκρίσεις; Αχ, αυτή η υπερβολή, που όλους,
δυστυχώς, μας διακρίνει, κάποιες φορές…