Ο Πύρρος και ο Οδυσσέας

Η ματιά του 15χρονου Οδυσσέα όταν επέστρεφε την ελληνική σημαία ήταν ένα από
τα πιο διδακτικά χαστούκια που δέχτηκε η ελληνική κοινωνία τα τελευταία
χρόνια.

Ένας έφηβος, ένας υπέροχος μαθητής, κατάφερε να «υποχρεώσει» μια ολόκληρη χώρα
να ασχοληθεί μαζί του. Τι το καλύτερο; Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο υπουργός
Παιδείας και πανεπιστημιακοί δάσκαλοι τού έδωσαν αυτό που οι μικρόψυχοι
ζηλιάρηδες τόσο άδικα τού αφαίρεσαν. Τη σημαία της παρέλασης στην εθνική
εορτή.

Ένας 15χρονος κόντρα στους πυγμαίους της σκέψης, κόντρα στους παρατρεχάμενους
των υπουργικών γραφείων και στους προοδευτικούς διανοούμενους των τηλεοπτικών
παραθύρων που γύριζαν ταινίες με τον Τζέμις Πάρις για την επέτειο του «ΟΧΙ»
την περίοδο της χούντας.

Ο Οδυσσέας των γραμμάτων είναι κάτι σαν τον Έλληνα Πύρρο Δήμα του αθλητισμού,
τον τρεις φορές χρυσό Ολυμπιονίκη μας και πανάξιο σημαιοφόρο στην Ολυμπιάδα
της Ατλάντα. Το «λιοντάρι από τη Χειμάρρα» (όπως πολύ σωστά τον αποκαλούν) σε
πόσα πράγματα διαφέρει από τον Οδυσσέα της Νέας Μηχανιώνας; Και τον Πύρρο δεν
τον αποκάλεσαν «Αλβανό» σε λεωφορείο;

Πρώτος ο Πύρρος, πρώτος και ο Οδυσσέας. Χρυσό μετάλλιο ο Πύρρος ­ μοναχικά
πικρά δάκρυα ο Οδυσσέας. Γιατί;

Η Ελλάδα, κύριοι, δεν κινδυνεύει από δεκαπεντάχρονους αριστούχους. Κινδυνεύει
από όλους εσάς που θέλετε να τα μετράτε και να τα φέρετε όλα στο μπόι σας.
Πυγμαίοι στο μπόι – πυγμαίοι στη σκέψη. Μόνο που σας διαφεύγει κάτι σοβαρό. Η
σημαία για να κυματίσει χρειάζεται ύψος. Το ύψος του Πύρρου και το ύψος του Οδυσσέα…