ΜΑΤΙΕΣ Παρηγοριά

Από τη μια μεριά ο Κώστας Κεντέρης, ο μεγάλος Έλληνας αθλητής, που τινάχτηκε
μπροστά, σαν βέλος, την περασμένη Πέμπτη και έκοψε πρώτος το νήμα, στην
θρυλική, πια, κούρσα των 200 μ. του Σίδνεϊ. Κι από την άλλη ένα σωρό απεχθή
πρόσωπα, που έπνιξαν δεκάδες ανθρώπους, δύο ημέρες πιο πριν, στην Πάρο. Ο ένας
να μας φέρνει δάκρυα στα μάτια όχι μόνο για τον άθλο του, αλλά και για τα
λόγια του («Αμέσως, μόλις τερμάτισα, σκέφτηκα τη σημαία μας…»). Και οι άλλοι
να μας εξαγριώνουν και να γεμίζουν τα στόματά μας πίκρα και αηδία. Γιατί όχι
μονάχα δολοφόνησαν αθώους. Αλλά λένε και του κόσμου τα ψέματα, για να βγουν
λάδι…

Υπάρχουν δύο Ελλάδες. Η Ελλάδα του Κεντέρη, της Κατερίνας, της Βούλας, του
Πύρρου και όλων των άλλων παιδιών, που αγωνίζονται με ήθος, με ευπρέπεια και
τα δίνουν όλα, για ν’ ανεβάσουν τον ήλιο «λίγο ψηλότερα». Και υπάρχει και η
Ελλάδα «της ξιπασιάς, της αρπαχτής, του εύκολου και γρήγορου κέρδους, που δεν
λογαριάζει τίποτα και υποβιβάζει τα πάντα», όπως σημείωσε, εύστοχα (Παρασκευή
29/9) η «Καθημερινή», «Η Ελλάδα του χαβαλέ, του ωχαδερφισμού, της
ασυνειδησίας, της έλλειψης υποτυπώδους πειθαρχίας, της απαξίωσης και των
απλούστερων μηχανισμών προστασίας και ελέγχου».

Θα ήθελα πολύ να ασχοληθώ ­ και να ασχολούμαι, συνεχώς ­ με την Ελλάδα των
πρωταθλητών, αλλά και των καθημερινών, απλών ανθρώπων, των βιοπαλαιστών, που
δουλεύουν σκληρά, για να στήσουν ένα σπιτικό, να μεγαλώσουν παιδιά, να
παντρέψουν, να νοικοκυρέψουν, να μπούνε σε μια σειρά, «με δόξα και τιμή», που
‘λεγε κι η μάνα μου. Πώς να το κάνω, όμως; Πώς να το κάνω, όταν η Ελλάδα, η
σημερινή Ελλάδα, δεν είναι η Ελλάδα του Κεντέρη;

Έλεγα, προχτές, ότι όλοι μας, λίγο πολύ, έχουμε μάθει να μην είμαστε συνεπείς
με τις υποχρεώσεις μας. Κι αυτό το μάθημα, το επαίσχυντο, μας το έδωσε το
κράτος. Με τους άδικους νόμους του. Με τη σκληρότητά του απέναντι στον φτωχό
και τον κυνηγημένο. Με τους πανικόβλητους γραφειοκράτες του, που πνίγουν κάθε
πρωτοβουλία, κάθε σοβαρή κίνηση, κάθε φαντασία. Με την ελαστικότητά του
απέναντι στην κομπίνα, στο «λάδωμα», στο «μέσον», στην «προμήθεια», στο
«νταβατζιλίκι», στην «πονηριά» και στη «μαγκιά».

Δεν θυμάμαι ποιος το έγραψε. Νομίζω ο Αλμπέρ Καμύ: «ηθικό είναι το να κάνεις
σωστά τη δουλειά σου». Σ’ αυτό τον τόπο, όμως, όπου κι αν γυρίσει κανείς το
κεφάλι του, θ’ ακούσει ανθρώπους να συνωμοτούν ψιθυριστά και στις κουβέντες
τους να κυριαρχούν οι λέξεις «μίζα», «κονόμα», «χρηματιστήριο»,
«δισεκατομμύρια». Γι’ αυτό και πρόσωπα όπως ο Κεντέρης, η Μπακογιάννη, η
Κελεσίδου, ο Μελισσανίδης (τι τράβηξε κι αυτός από μερικούς θλιβερούς
Ελληναράδες…), ο Καχιασβίλι, ο Κακλαμανάκης, ο Γκατσιούδης, ο Παπακώστας, η
Τζελίλη και τόσοι άλλοι είναι, πριν απ’ όλα, μια παρηγοριά.