Οι καταγγελίες στο ΙΚΑ

Την ευκολία με την οποία γίνονται σε ορισμένες περιπτώσεις οι καταγγελίες
στο ΙΚΑ, σχολιάζει η κ. Πηνελόπη Μηνασίδου – Μαυρίδου, παιδίατρος, από τη
Θεσσαλονίκη:

«Έχω διαπιστώσει ότι μια καταγγελία στο ΙΚΑ από οποιονδήποτε και οποτεδήποτε
είναι ό,τι πιο εύκολο μπορεί να διανοηθεί κανείς στη χώρα μας.

Εάν κάποιος έρχεται για δουλειά και την ίδια ώρα διαπιστωθεί η τεμπελιά του, η
ανεμελιά του και αμέσως απολυθεί, μπορεί να πάει στο ΙΚΑ να καταγγείλει ότι
εργάσθηκε, όσο καιρό θα ‘θελε να κατοχυρώσει τα ένσημα που του λείπουν,
ενδεχομένως να συνεχίσει να έχει ταμείο ανεργίας, και ας συνεχίζει να
εργάζεται κάπου αλλού, χωρίς επίσημη βέβαια ασφάλιση (μου είναι γνωστές
τέτοιες περιπτώσεις, αρκετές μάλιστα).

Για το ΙΚΑ δίκιο έχει πάντα ο εργαζόμενος και ας κρατάει την οικονομία του
κράτους ο εργοδότης, όποια μικρή ή μεγάλη επιχείρηση έχει. Έτσι βρίσκεται
διωκόμενος να είναι πάντα ο εργοδότης, να είναι πάντα αυτός που οφείλει στο
ΙΚΑ και να υποχρεούται σε άμεση πληρωμή γιατί κάθε καθυστέρηση πληρωμής στο
ΙΚΑ ή στο Δημόσιο ξέρει ο κάθε πολίτης τι σημαίνει (τελικά ήταν ουτοπία το
σχέδιο του κ. Έβερτ να ανταποδίδει και το Δημόσιο με τόκους τα χρέη του προς
τους πολίτες).

Βέβαια το ΙΚΑ τόσο “δημοκρατικό” δέχεται τις ενστάσεις των καταγγελθέντων
επιχειρηματιών ή εργοδοτών.

Και η ερώτησή μου είναι, πότε αυτές οι ενστάσεις απασχολούν τους ειδικούς
του ΙΚΑ επί του θέματος; Πότε παρίσταται ο ενιστάμενος; Πότε έχει δικαίωμα
κάποιος από αυτούς;

Ως πρώην ελεγκτής του ΙΚΑ, που παραιτήθηκα γιατί δεν ήμουν ικανή να ακολουθήσω
το σύστημα ­ ίσως γιατί έζησα και εργάσθηκα σε χώρες που μπορεί να μην
καυχώνται, είναι όμως πιο δημοκρατικές από μας ­ νομίζω ότι θα μπορούσα να έχω
μια απάντηση στα παραπάνω ερωτηματικά μου».