ΜΑΤΙΕΣ Τα κόλπα

Οι αρχιτρομοκράτες, οι Αμερικανοί, με το βλέμμα στραμμένο στο «2004», μας
κατηγορούν για τρομοκρατικές ενέργειες και μας εκβιάζουν. Ο Ντενκτάς, στην
Κύπρο, κάνει το δικό του παιχνίδι, αδιαφορώντας για τους πάντες και τα πάντα.
Η ζέστη έχει γίνει ανυπόφορη ­ κοντεύουμε να «λαλήσουμε». Ολόκληρη η Ελλάδα,
με πρώτη την πανέμορφη Σάμο, είναι στη φωτιά. Κι ωστόσο, εμείς ασχολούμαστε με
τον Χριστόδουλο, την αγιαστούρα του και τις πολιτικές του πεποιθήσεις.

Πιστεύω ότι, έχει κάθε δικαίωμα, ο αρχιεπίσκοπος, να είναι με τη Ν. Δημοκρατία
και να συμβουλεύει, γραπτώς ή προφορικώς, με ιδιωτικές επιστολές και
συζητήσεις, τους αρχηγούς της, πρώην και νυν. Δεν έχει, όμως, δικαίωμα να λέει
όσα λέει στον ελληνικό λαό. Ότι μιλάει, δηλαδή, με τον Θεό, ότι είναι
προφήτης, ότι εκείνος πρέπει να πηγαίνει μπροστά κι ο κόσμος να τον ακολουθεί
κ.λπ. Είναι κουβέντες βαριές, βουτηγμένες στην αμαρτία, θα ‘λεγα, όλα αυτά.

Δεν είμαι άθρησκος. Πηγαίνω στην εκκλησία, σταυροκοπιέμαι, προσεύχομαι, όταν
το ‘χει ανάγκη η ψυχή μου, ψέλνω, πολύ συχνά, και, κυρίως, αισθάνομαι ότι δεν
μπορεί να ήρθαμε στον κόσμο από σύμπτωση. Και για να ‘μαι ακόμα πιο καθαρός,
στη σκέψη ότι δεν τελειώνουν όλα στην επίγεια ζωή, παρηγοριέμαι. Αδυναμία;
Ίσως. Αλλ’ άνθρωπος είμαι κι εγώ. Είναι πολλά τα πράγματα που αδυνατώ να
εξηγήσω.

Δεν αντέχω, όμως, την υποκρισία, τα κόλπα, τα καμώματα, τις ψευτιές, τον
λαϊκισμό. Ο Χριστόπουλος είναι προκαθήμενος της Εκκλησίας και δεν μου πάει να
μην τον σέβομαι. Επιπλέον, μιλάει ωραία ελληνικά, που τα απολαμβάνω. Και
ψέλνει υπέροχα, όπως έγραψα, την περίοδο των εορτών του Πάσχα. Αλλ’ από ‘κεί
και πέρα… Τι είναι αυτά τα λόγια, για προφήτες και συνομιλίες με τον Θεό,
που προανέφερα, ή για ασεβή χέρια, που ξεραίνονται κ.λπ. κ.λπ.; Τι είναι αυτά
τα ψεύδη, για τη σχέση πίστης και αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες;
Ζουν, λοιπόν, χωρίς την πίστη τους, οι Κύπριοι αδελφοί μας και οι 10.000.000
Έλληνες της διασποράς, που στις ταυτότητές τους δεν αναγράφεται το θρήσκευμά
τους; Αστεία πράγματα…

Οι τελευταίες κινήσεις του Χριστόδουλου ­ και λυπάμαι πολύ που το λέω ­ είναι
μακριά από τον θείο λόγο, μακριά από τη θρησκεία. Και μακριά από την αγάπη, τη
σεμνότητα και την ταπεινοσύνη. Πάνε χέρι χέρι με την πολιτική. Τα πράγματα,
όπως έχουν σημειώσει και άλλοι, πολύ πιο αρμόδιοι από μένα, είναι ξεκάθαρα:
υπάρχει ένας νόμος, που πρέπει να τηρηθεί. Όποιος θεωρεί ότι ο νόμος αυτός
είναι απαράδεκτος προσφεύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας, όπως έκαναν οι
καθηγητές της Θεολογίας. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος, σ’ ένα ευνομούμενο
κράτος. Δεν είναι τα συλλαλητήρια, που τα βαφτίζουμε «λαοσυνάξεις», όπως το
κρέας «ψάρι» την περίοδο των νηστειών.

Ο αρχιεπίσκοπος, όμως, δεν προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, γιατί,
όπως του είπαν οι νομικοί του σύμβουλοι, θα έχανε την υπόθεση. Προτίμησε τις
ομιλίες, τα δημοψηφίσματα, τις απειλές, τη σύγχυση, τον διχασμό. Και,
δυστυχώς, δεν λέει να υποχωρήσει! Να δούμε ως πού θα πάει αυτή η κατάσταση…