Διαστάσεις Για όλα φταίει ο μονοθεϊσμός

Γκορ Βιντάλ: «Μόνο οι υστερικοί χωρίζουν τον κόσμο σε ομοφυλόφι-λους και μη»

To καλοκαίρι του 1948, ο Αντρέ Ζιντ βρέθηκε στη νότια Γαλλία. Μια μέρα
συνάντησε ένα νεαρό που του άρεσε και, ύστερα από σύντομη διαπραγμάτευση,
συμφώνησαν σε μια τιμή κι έφυγαν μαζί. Όταν τελείωσαν, όμως, του έδωσε
λιγότερα απ’ όσα είχαν συμφωνήσει. «Γιατί μου δίνετε τόσο λίγα;»,
διαμαρτυρήθηκε εκείνος. Έκπληκτος και οργισμένος, ο συγγραφέας του απάντησε
ότι είναι μια από τις γνωστότερες προσωπικότητες των γραμμάτων στη Γαλλία. Ο
νεαρός τον ρώτησε τότε πώς τον λένε. Και ο Ζιντ του απάντησε: Φρανσουά Μωριάκ.

Μισό αιώνα μετά το επεισόδιο εκείνο, που διηγείται ο Γκορ Βιντάλ σε συνέντευξή
του στην «Κοριέρε», οι ομοφυλόφιλοι δεν φοβούνται πια να δηλώσουν και να
υπερασπιστούν τη σεξουαλική τους ιδιαιτερότητα. Οι εκδηλώσεις που γίνονται
αυτόν τον καιρό σε διάφορες πρωτεύουσες, μεταξύ των οποίων και η σημερινή
«παρέλαση του έρωτα» στο Βερολίνο, αποτελούν μια επιπλέον προσπάθεια αυτής της
κοινότητας να ξεπεράσει τη μοναξιά της. Ο χωρισμός όμως του κόσμου σε
ομοφυλόφιλους και ετεροφυλόφιλους είναι πλέον αναχρονιστικός και παράλογος,
σημειώνει ο Βιντάλ, που αυτόν τον καιρό ετοιμάζει μια εισαγωγή σε μια
μετάφραση του Καβάφη. Το να χαρακτηρίσεις ένα συγγραφέα ομοφυλόφιλο είναι το
ίδιο γελοίο με το να πεις ότι είναι χορτοφάγος. Μόνον οι υστερικοί κάνουν
τέτοιες διακρίσεις. Για όλα βέβαια φταίει ο μονοθεϊσμός, ο μεγαλύτερος εχθρός
της κοινωνίας, που προσπαθεί να ελέγξει και να φυλακίσει το ανθρώπινο είδος.

Από το Λονδίνο και τη Ρώμη μέχρι το Βερολίνο, την Αθήνα, την Κωνσταντινούπολη
και την Ταγγέρη, οι ομοφυλόφιλοι έχουν πάψει να κρύβουν τη σεξουαλικότητά τους
και να υποφέρουν σιωπηλά. Στα σήριαλ της τηλεόρασης, οι ομοφυλόφιλοι
χαρακτήρες δεν είναι πια (πάντα) αρνητικοί. Η κοινωνία έχει αρχίσει να
αναγνωρίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι πλέον η ομοφυλοφιλία, αλλά η ομοφοβία.
Αλλά η νομοθεσία είναι ακόμη πίσω. Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, ελάχιστα
πράγματα έχουν αλλάξει. Στις περισσότερες χώρες, οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων
του ιδίου φύλου δεν αναγνωρίζονται και τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια δεν έχουν
κανένα δικαίωμα. Όταν πεθάνει κάποιος, ο σύντροφός του δεν μπορεί να
κληρονομήσει την περιουσία του ή τη σύνταξή του. Ένας εργοδότης μπορεί να
απολύσει κάποιον επειδή είναι ομοφυλόφιλος.

Κι αυτές οι διακρίσεις, όμως, θα καταργηθούν, είναι βέβαιο. Ο κόσμος αλλάζει
συνεχώς. Κι όταν κερδηθούν η ισότητα και η κοινωνική αποδοχή, επισημαίνει ο
Πήτερ Τάτσελ στην «Ομπζέρβερ», δεν θα υπάρχει πλέον κανένας λόγος για μια
ξεχωριστή ομοφυλόφιλη ταυτότητα ή κοινότητα. Όταν μία σεξουαλικότητα πάψει να
θεωρείται ανώτερη από την άλλη, κάθε διαχωρισμός δεν θα έχει λόγο ύπαρξης.
Όταν κανείς δεν θα ενδιαφέρεται για το ποιος είναι «γκέι» και ποιος «στρέιτ»,
δεν θα υπάρχει και θέμα συζήτησης. Το παράδοξο του κινήματος για την
απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων είναι ότι δημιουργεί εκείνες ακριβώς τις
συνθήκες που θα καταργήσουν την ιδιαίτερη ταυτότητά τους.